acid at home

The Comfortable Chair

2010-10-11T22:32:00.000+02:00

What little attention this West Coast sunshine-rock band's 1969 self-titled album The Comfortable Chair has gotten seems to stem from the fact that it was The Doors' lead singer Jim Morrison who discovered them, while his fellow bandmembers John Densmore and Robbie Krieger served as producers for their sole 1969 album on Ode Records.
It seems unfortunate that they were never a big band outside of the 60s California circuit since their set is actually quite impressive in its own right. Featuring all-original songs (virtually every band member contributing to the writing chores), the self-titled album bounces all over the musical spectrum. Lead singers Bernie Schwartz and Barbara Wallace are both quite good, navigating through the different genres without any trouble. Highlights include the opening rocker Ain't No Good No More, Let Me Through, and the sweet ballad I'll See You.
The band made its film debut in the Bob Hope - Jackie Gleason comedy vehicle movie How to Commit Marriage (1969) and really shines in the film as a psychedelic-hippie rock band associated with the young people in the plot of the story. This fantastic group did a wonderful music video-style presentation in the film, performing their charming hippie anthem, A Child's Garden.
Exemplified by Some Soon, Some Day and Stars In Heaven much of the set features a lazy, dreamy aura that's quite captivating. They were a band heavily influenced by the likes of It's a Beautiful Day, Sweetwater and Jefferson Airplane. Their one and only now-highly collectible record album was released on CBS-Ode Records in 1969. Hopefully soon it will be available on digitally remastered CD.

the Comfortable Chair - the Comfortable Chair (1969)

1. Ain't No Good No More
2. Child's Garden
3. I'll See You
4. Princess
5. Now
6. Some Soon Some Day
7. Be Me
8. Loved It All
9. Let Me Through
10. Stars In Heaven
11. Pale Night Of Quiet
12. The Beast (Kali Yuza).

http://sharebee.com/f4d88321

Nieznane loty

2010-09-28T22:09:00.001+02:00

JA with S.T. Anderson in 1965 (from martybalin.net)

Album "Early Flight", wydany w 1974 roku, to zbiór wcześniej niepublikowanych utworów z sesji nagraniowych, lub stron B singli, z płyt "Takes off" (wydany w 1966 roku), "Surrealistic Pillow"(1967r.) oraz "Bark"(1970r.). W utworach z początku kariery JA (1965-67) można usłyszeć na wokalu Signe Toly Anderson, a na perkusji Skipa Spence'a, natomiast utwory z sesji do "Bark" nagrane zostały jeszcze nim Marty Balin Odszedł z zespołu. W numerach "in the Morning" oraz "J.P.P. McStep B. Blues" na gitarze gra Jerry Garcia.

Early Flight is a 1974 compilation album by the American psychedelic rock band Jefferson Airplane. It features previously unreleased material from 1966, 1967, and 1970. The first three tracks come from the recording sessions for Jefferson Airplane Takes Off and feature vocals by Signe Toly Anderson and Skip Spence on drums. "Runnin' 'Round This World" had been previously released as a B-side on the "It's No Secret" single. The closing tracks on side one and the first track from side two come from the recording sessions for Surrealistic Pillow. "Up or Down" comes from the early recording sessions for Bark before Marty Balin chose to leave the band. "Mexico" and "Have You Seen the Saucers?" had been previously released as a single in 1970, but this was the first LP that the two songs appeared on.

from: wikipedia

Jefferson Airplane - Early Flight (1974)

http://sharebee.com/cecc81e7

To będzie fantastyczna wyprawa

2010-09-28T19:18:00.001+02:00

Dillard & Clark, to country rockowy duet, który powstał w 1968 roku, w Los Angeles. Tworzyli go wirtuoz banjo, jeden ze współzałożycieli bluegrassowej kapeli the Dillards, Douglas "Doug" Dillard, oraz Gene Clark - współzałożyciel the Byrds.
Duet wspomagali również późniejsi członkowie Flying Burrito Brothers: Bernie Leadon (później też m.in. the Eagles), Chris Hillman (współzałożyciel the Byrds), Sneaky Pete Kleinow (również muzyk sesyjny współpracujący m.in. ze Stonesami) oraz Michael Clarke (także współtwórca the Byrds).
Grupa istniała w latach 1968 - 1969 i wydała dwa albumy: "the Fantastic Expedition of Dillard & Clark" (październik 1968) oraz "Through the Morning, Through the Night". Prezentowany przeze mnie debiutancki album uznany został przez krytyków arcydziełem.
Polecam nie tylko miłośnikom muzyki country.

Dillard & Clark was a country rock duo which featured folk rock legend Gene Clark and Bluegrass banjo virtuoso Doug Dillard, plus fellow musicians Bernie Leadon, Chris Hillman, Sneaky Pete Kleinow, Byron Berline, and Michael Clarke(drummer) with backing vocals and tambourine by Laramy Smith on "Don't Let Me Down" and Lyin Down the middle the only turntable hit composed by Smith & Clark. The group was formed in 1968, shortly after Clark departed The Byrds, and Dillard left The Dillards. Their music is hailed by critics and musicians as some of the best of the country rock genre.
from: wikipedia

Dillard & Clark - the Fantastic Expedition of Dillard & Clark (1968)

1. Out On the Side
2. She Darked the Sun
3. Don't Come Rollin'
4. Train Leaves Here This Mornin'
5. With Care From Someone
6. The Radio Song
7. Git It on Brother (Git It Line Brother)
8. In the Plan
9. Something's Wrong
10. Lyin' Down the Middle
11. Don't Be Cruel
12. Why Not Your Baby

http://sharebee.com/e5be2a44

Wysocki 2

2010-09-24T18:23:00.000+02:00

Vladimir Vysotsky - "the most famous Russian bard", "the greatest Russian bard of the second half of the 20-th century", "voice for the heart of a nation" - who is he? Why do people come to Vysotsky's grave every year on July 25th, the anniversary of his death? Admired by all circles of Soviet society, a voice of dissent, but not a dissident, accepted by the Soviet government as an actor, but never as a poet and singer, Vysotsky held no office, no titles. "He was simply a son of his country, he was very Russian. He did play a very political role, because in his songs he came out against evil force, against the ugly system under which he was born" (Mikhail Chemiakin, emigre artist, Vysotsky's close friend).

Vladimir Vysotsky(b. Jan. 25, 1938, Moscow, Russia, U.S.S.R.-d. July 24, 1980, Moscow), Russian actor, lyricist, and folksinger whose social and political satire spoke of the ironies and hardships of a strictly regulated Soviet society. While risking official displeasure, he became an immensely popular figure who was revered by the Russian people even after his death.Vysotsky's parents were divorced soon after his birth, and he lived mostly with his mother(a technical translator), first in Buzuluk and then, from 1945, in Moscow. He attended the Institute of Civil Engineering for a year (1955-56) but quit to join the Nemirovich-Danchenko Studio School of the Moscow Art Theatre, graduating in 1960 and then becoming a professional actor, first at the Moscow Pushkin Dramatic Theatre and then at the Theatre of Miniatures (i.e., "Playlets"). From 1964 he was a member of the Moscow Theatre of Drama and Comedy on the Taganka, starring in such roles as Hamlet and Don Juan; he was also featured in 26 motion pictures.His great popularity as an actor was perhaps even exceeded by his popularity as a poet and songwriter; he wrote several hundred songs and poems, as well as incidental music for plays and films. Soviet officialdom permitted few of his songs to be sung on television or in films or to be recorded. His lyrical fame spread from appearances in clubs, factories, and universities and through the mass distribution of homemade (and illegal) tape recordings (magnitizdat) and publications (samizdat). He sang of such themes as Soviet prison life ("Only the final judgment could be worse"), Soviet official hypocrisy ("I grieve that honour has been put to rout, that backbiting has been deified"), and generally about ordinary Russian daily life (crowded living quarters, long food lines, unfair privileges of the elite). He died at 42 of a heart attack, brought on, it was said, by his well-known carousing, hard-drinking life-style. In the late 1980s the Soviet government began allowing the publication of his poetry and song lyrics.
from: Britannica Online

Włodzimierz Wysocki - Wszystkie utwory/All Songs [CD2]

1. Про Сережу Фомина (1964)
2. Штрафные батальоны (1964)
3. Письмо рабочих тамбовского завода китайским руководителям (1964)
4. Антисемиты (1964)
5. Песня про уголовный кодекс (1964)
6. Наводчица (1964)
7. Счетчик щелкает (1964)
8. О нашей встрече (1964)
9. Песня о госпитале (1964)
10. Все ушли на фронт (1964)
11. "Я любил и женщин, и проказы..." (1964)
12. Формулировка (1964)
13. Песня про стукача (1964)
14. "Потеряю истинную веру..." (1964)
15. Песня о звездах (1964)
16. "Помню, я однажды и в "очко", и в "стос" играл..." (1964)
17. "Нам вчера прислали..." (1964)
18. Бал-маскарад (1964)
19. Братские могилы (1964)
20. "Говорят, арестован..." (1964)
21. "Так оно и есть..." (1964)
22. Городской романс (1964)
23. Я был слесарь шестого разряда (1964)
24. Ребята, напишите мне письмо (1964)
25. "В этом доме большом раньше пьянка была..." (1964)
26. "Передо мной любой факир - ну просто карлик..." (1964)
27. Песня студентов-археологов (1964)
28. Марш студентов-физиков (1964)
29. "Ну, о чем с тобою говорить!.." (1964)

http://sharebee.com/daf9bc17

Ultimate Spinach - Mind Flowers [live album] (1967)

2010-09-23T15:10:00.002+02:00

http://sharebee.com/7a83ffbd

Wysocki

2010-09-22T23:48:00.000+02:00

Nota biograficzna pochodzi z Wikipedii. Jeśli ktoś posiada konkretniejszą biografię, proszę o jakiś link.

Włodzimierz Wysocki był aktorem, pieśniarzem, poetą rosyjskim. Jako aktor zyskał sławę swoimi kreacjami w Teatrze na Tagance oraz kilkoma rolami filmowymi. Dla większości był przede wszystkim pieśniarzem. Śpiewał niskim, ochrypłym barytonem, przy akompaniamencie gitary (później również z orkiestrą) pieśni trudne, wymagające kunsztu aktorskiego i ekspresji. Pierwotnie pod wpływem twórczości Okudżawy, dość szybko znalazł własną drogę wyrazu. Enfant terrible radzieckiej sceny rozrywkowej, nigdy nie zyskał uznania w oczach władz radzieckich.

Prowadził nerwowy i artystycznie chaotyczny tryb życia, był uzależniony od alkoholu i narkotyków. W decydującym stopniu doprowadziło to do jego przedwczesnej śmierci na zawał serca. Jego śmierć poruszyła całą Rosję, a pogrzeb w wyludnionej z powodu igrzysk olimpijskich Moskwie zgromadził tłumy. Do dziś jego grób tonie w kwiatach, a wielbiciele jego twórczości starają się zgłębić fenomen Wysockiego.
Wysocki urodził się 25 stycznia 1938 roku w Moskwie. Jego matka, Nina Maksymowna, urodzona w 1912, była tłumaczką z języka niemieckiego. Ojciec, Siemion (Semen) Władimirowicz Wysocki, urodzony w 1915, był pułkownikiem w stanie spoczynku. Po wybuchu wojny wyjechał na front. W czasie rozstania z żoną poznał swą drugą żonę. Matka Wołodii została sama z dzieckiem. W 1941 rozpoczęły się bombardowania Moskwy, dlatego wraz z synem ewakuowała się do miasta Buzułuk, w obwodzie orenburskim. Okres ten musiał odbić się na psychice chłopca. Mieszkał na wsi, a choć jego matka miała pracę, nie przelewało im się. Ze wspomnień matki wynika, że już wtedy Wołodia przejawiał dobre serce, chętnie dzielił się jedzeniem z innymi ewakuowanymi dziećmi, często w gorszym niż on położeniu. W czasie wojny, a także bezpośrednio po jej zakończeniu, chłopiec nieustannie ocierał się o śmierć, cierpienie, samotność i sieroctwo. Być może dlatego tak często pisał później o wojnie w swoich wierszach.
W 1943 Wołodia z matką wrócili do Moskwy i zamieszkali na ulicy Pierwszej Mieszczańskiej 126 – obecnie Prospiekt Mira (Проспект Мира, Aleja Pokoju). W 1947 chłopiec wyjechał do Niemiec, gdzie na jakiś czas zamieszkał z ojcem i jego drugą żoną. Tam zaczął naukę gry na fortepianie.
W 1949 roku wrócił do Moskwy i zamieszkał z matką przy zaułku Bolszoj Karietnyj (Большой Каретный, Wielki Karetny), nr 15. Zaułek ten, nie cieszący się dobrą sławą, wywarł głęboki wpływ na Wysockiego. Tam poznał młodzież żyjącą na granicy prawa, tam prawdopodobnie nauczył się grać na gitarze. O Wielkim Karetnym napisał piosenkę Gdzie twoje 17 lat? (Где твои 17 лет), odpowiadając sobie na to pytanie w refrenie: "Na Bolszom Karietnom".
W 1955 roku zaczął uczestniczyć w zajęciach koła dramatycznego w domu kultury, pod kierunkiem aktora moskiewskiego Teatru Dramatycznego MChAT – Władimira Bogomołowa. Bogomołow był entuzjastycznie nastawiony do Wołodii. Na pytanie matki, czy Wołodia może występować, odpowiedział: "Nie tylko może, a wręcz powinien. Ma talent."
Gdy Wysocki skończył szkołę średnią (nr 186 w Moskwie), jego najbliższe otoczenie zaczęło namawiać go, by wstąpił do moskiewskiego instytutu inżynieryjnego im. Kujbyszewa. Sam Wysocki marzył jednak o studiach w szkole aktorskiej, ale presja otoczenia – matki, ojca i dziadka-prawnika – była zbyt silna. Szalę przeważył jego przyjaciel, Igor Kochanowski, który zdał na tę uczelnię i przez pierwszy semestr uczył się wraz z Wołodią. To znaczy Igor uczył się, a Wołodia mu towarzyszył w zajęciach, myślami przy swej jedynej wówczas miłości: sztuce teatralnej. Po pierwszym semestrze Wołodia odszedł z uczelni, mówiąc: Starczy tego inżynierowania, już nie mogę. Nie pomogły namowy i sugestie, że przecież ma zdolności matematyczne.

Po rzuceniu studiów Wysocki oddał się bez reszty sztuce aktorskiej. Do późnej pory przesiadywał na próbach w kółku dramatycznym, zaczął też pisać wiersze. Egzaminy do szkoły teatralnej kosztowały go wiele wysiłku. Pewną przeszkodą wydawał się zachrypnięty głos. Wołodia musiał przynieść zaświadczenie od laryngologa, że jego struny głosowe są zdrowe. Lekarz napisał, że głos wymaga jedynie odpowiedniego "ustawienia". Tak się też stało. W trakcie jego późniejszej kariery teatralnej i estradowej widzów zawsze dziwiła niezwykła zdolność Wysockiego do zmiany brzmienia głosu – od zachrypniętego basbarytonu do czystego barytonu. W 1956 roku został przyjęty do szkoły teatralnej przy moskiewskim teatrze dramatycznym MChAT, którą ukończył w 1960 roku. Na pierwszym roku studiów zaczął śpiewać z akompaniamentem gitary. Początkowo były to tzw. pieśni "błatne", czyli podwórkowe (często o tematyce nawiązującej do życia ludzi z marginesu społecznego), których nasłuchał się biegając jako dziecko po Wielkim Karetnym. Na uwagi, że musi zacząć zapisywać swe utwory nutami, odpowiadał pytaniem: "Po co? Przecież wszystkie je pamiętam". Pamięć miał podobno fenomenalną. Na pierwszym roku poznał też swą pierwszą żonę – Izę Żukową (ur. 1937). W 1959 roku dostał pierwszą poważną rolę – zagrał Pietrowicza w Zbrodni i karze Dostojewskiego. Wtedy też po raz pierwszy stanął przed kamerą.
W latach 1960-1964 pracował (z przerwami) w Teatrze Puszkina; zagrał tam około 10 ról, w większości epizodycznych. W moskiewskich gazetach pojawiły się pierwsze recenzje z jego występów. W tym okresie zaprezentował publicznie swe pierwsze pieśni, m.in. "Tatuaż".
W 1961, w czasie zdjęć do filmu 713 prosi o pozwolenie na lądowanie, Wysocki poznaje swoją drugą żonę, Ludmiłę Abramową, również aktorkę. Do kobiet zawsze miał dużo śmiałości, a może to one ośmielały go chętnie. Uroczy kompan, obdarzony licznymi talentami, przystojny choć nie wysoki (miał około 1,74 wzrostu), niezbyt dbający o strój, ale obdarzony silną osobowością musiał budzić zainteresowanie kobiet. To, że tak niewiele wiemy o jego życiu osobistym, świadczy najlepiej, że nie zależało mu na epatowaniu skandalami – miał inne argumenty na drodze do sławy. Najwięcej o jego problemach, ułomnościach i chorobie dowiedziano się po śmierci Wysockiego z interesującej i kontrowersyjnej książki Wysocki, czyli przerwany lot autorstwa jego trzeciej żony Mariny Vlady.
W 1962 roku przyszedł na świat pierwszy syn Wołodii, Arkady. Niecałe 2 miesiące Wysocki pracował w teatrze miniatur, starał się o etat w świeżo powstałym teatrze Sowriemiennik, ale bezskutecznie. W roku tym odbyła się też premiera filmu 713 prosi o zgodę na lądowanie, w którym Wysocki zagrał żołnierza piechoty morskiej. Wkrótce dostaje następną propozycję. W 1963 roku na ekrany wchodzą dwa filmy z Wysockim w rolach epizodycznych.
W 1964 roku przychodzi na świat Nikita, jego drugi syn. Wysocki komponuje pierwsze pieśni do filmów. Zaczyna pracować w moskiewskim Teatrze na Tagance. Będzie tam zatrudniony do końca życia. Na ekrany wchodzą kolejne dwa filmy, Wysocki nadal grywa raczej epizody.
Rok 1964 to rok jego debiutu autorskiego na scenie Taganki – komponuje pieśni do spektakli i sam je wykonuje. To bardzo owocny zawodowo rok dla Wołodii – 3 nowe filmy i 3 przedstawienia teatralne.
W 1966 roku Wysocki gra główną rolę w sztuce Bertolta Brechta Życie Galileusza. Jest to prawdziwy triumf jego sztuki aktorskiej.
W 1967 roku poznaje aktorkę Marinę Vlady, swą późniejszą trzecią żonę. W prasie literackiej ukazują się pierwsze publikacje jego wierszy. Jego kariera aktorska zbliża się do szczytu, występuje w kilku ważnych przedstawieniach i kilku filmach. Wciąż jest bardziej aktorem teatralnym niż filmowym. Uznany za postać niepewną politycznie, w filmach ukazuje się głównie w epizodach. Umiejętności aktorskie liczą się tam mniej niż poprawność polityczna. W 1968 roku Wysocki pisze list do Komitetu Centralnego KPZR, ustosunkowując się do ostrej krytyki, z jaką w codziennej prasie spotkała się jego twórczość poetycka. Występuje w filmach Gospodarz tajgi, Interwencja (premiera w 1987), w sztuce Gorkiego Matka, gdzie gra Własowa.
1 grudnia 1970 roku Wysocki żeni się z Mariną. Ten sam rok przynosi mu rolę w poetyckim przedstawieniu na podstawie poezji Andrieja Wozniesienskiego, natomiast rok 1971 to przede wszystkim jego triumf w roli Hamleta. W 1972 roku Wysocki po raz pierwszy pojawia sie w TV: jest to 55-minutowy wywiad z poetą w telewizji estońskiej.

Rok 1974 to przede wszystkim jego pierwszy wyjazd zagraniczny. Francuska publiczność wita go z mieszanymi uczuciami, nie bardzo wiedząc, o czym śpiewa i czemu w jego pieśniach jest tyle sarkazmu i bólu. W tym samym roku w ZSRR gra w filmie Zły dobry człowiek i wydaje autorską płytę Pieśni Włodzimierza Wysockiego. W 1974 roku gra w filmie Единственная дорога (Jedinstwiennaja doroga) i wydaje kolejne dwie płyty pod tym samym tytułem co pierwsza.
W 1975 roku przeprowadza sie na Małą Gruzińską 28. W tymże roku ukazuje się pierwsza i jedyna za jego życia książkowa publikacja wierszy, a Teatr na Tagance po raz pierwszy wyrusza za granicę – do Bułgarii. Wysocki występuje w telewizji sofijskiej, a także nagrywa autorską płytę, która jednak nie ukazuje się za jego życia. W tym roku występuje m.in. w Wiśniowym sadzie Czechowa, a także filmach Единственная i Бегство Мистера Мак-Кинли.
W 1976 roku spektakl Hamlet otrzymuje pierwszą nagrodę na Dziesiątym Belgradzkim Międzynarodowym Festiwalu "Bitef". Wysocki kręci film Сказ про то, как царь Петр арапа женил. Wydaje trzy autorskie płyty: Pieśni, Pieśni Wladimira Wysockowo i Pieśni-ballady z filmu Бегство Мистера Мак-Кинли.
Rok 1977 to nowe sukcesy Hamleta, w postaci nagrody francuskiej krytyki za najlepszy spektakl zagraniczny. W tym samym roku wychodzi jedyna za życia artysty broszura na temat jego twórczości kinowej. Wysocki występuje w epizodzie w filmie węgierskim Ők ketten (One dwie) Márty Mészáros. Był to jedyny film, w którym pojawił się na ekranie razem z żoną Mariną Vlady. W bajce Alicja w krainie cudów wg Carrolla gra papugę i orzełka Eda. We Francji wychodzą trzy płyty długogrające Wysockiego.
W październiku 1978 w telewizji w Groznym ukazuje się wywiad z Wysockim. W styczniu występy w Berlinie. W 1979 roku Wysocki wyjeżdża z koncertami do USA i Kanady. 25 lipca przeżywa śmierć kliniczną w Bucharze, w Uzbekistanie. Wysocki nadal pracuje; ukazuje się kolejny wywiad z artystą (telewizja w Piatigorsku); rola Swidrygajłowa w Zbrodni i karze. Ukazuje się płyta Баллады и песни (Ballady i pieśni).
Rok 1980 – ostatni rok życia Wysockiego. Uzależnienie od środków pobudzających nadwerężyło jego siły, nie zgadza się jednak na żadne kompleksowe leczenie. Stopniowo narasta bariera między nim i Mariną. Wysocki miota się, wyraźnie nie mogąc odnaleźć się w swej własnej niemocy. Jedyny występ w telewizji centralnej: pieśni z komentarzem. Niestety, program nie ukazał się za życia artysty. W czerwcu Hamlet otrzymuje pierwszą nagrodę na Drugim Międzynarodowym Festiwalu "Warszawskie Spotkania". Jeszcze jedna rola – Don Juana w filmie Maleńkie tragedie. 16 lipca – ostatni występ dla szerokiej publiczności w podmoskiewskim Kaliningradzie (obecnie Korolow).
Laureat Nagrody Państwowej ZSRR z 1987 (pośmiertnie).
18 lipca Wysocki nadal gra w Hamlecie. Najbliżsi przyjaciele zastanawiają się, jak go hospitalizować. Zwlekają ze stanowczymi krokami. 23 lipca ma kolejną zapaść, jest plan podłączenia go do respiratora, ale wszystko się przedłuża, Wysocki nie chce współpracować z lekarzami. 24 lipca miota się po domu, chwytając za serce. Mówi do matki: "Dziś umrę". Wieczorem przyjeżdża zaprzyjaźniony lekarz, Anatoli Fiedotow. Niestety akurat w chwili, gdy jest najbardziej potrzebny – w czasie, gdy Wysocki ma ciężki zawał – Fiedotow przysypia. Nad ranem 25 lipca Wysocki umiera.

Włodzimierz Wysocki - Wszystkie utwory/All Songs [CD1]

1. Татуировка (1961)
2. Красное, зеленое (1961)
3. Я был душой дурного общества (1961)
4. Ленинградская блокада (1961)
5. Бодайбо (1961)
6. Город уши заткнул (1961)
7. "Что же ты, зараза, бровь себе подбрила..." (1961)
8. "Позабыв про дела и тревоги..." (1961 или 1962)
9. Тот, кто раньше с нею был (1962)
10. У тебя глаза - как нож (1962)
11. Я в деле (1962)
12. Весна еще в начале (1962)
13. Серебрянные струны ('гитара') (1962)
14. "У меня было сорок фамилий..." (1962 или 1963)
15. Лежит камень в степи (1962)
16. Большой Каретный (1962)
17. "Сколько лет, сколько лет..." (1962)
18. Правда ведь обидно (1962)
19. Зэка Васильев и Петров зэка (1962)
20. "Пока вы здесь в ванночке с кафелем..." (1963)
21. Сивка-бурка (1963)
22. "- Эй, шофер, вези - Бутырский хутор..." (1963)
23. "За меня невеста отрыдает честно..." (1963)
24. "Если б водка была на одного..." (1963)
25. "Все позади - и КПЗ, и суд..." (1963)
26. Рецидивист (1963)
27. Я женщин не бил до семнадцати лет (1963)
28. "Мы вместе грабили одну и ту же хату..." (1963)
29. Сорок девять дней (стихи В.Высоцкого, автор музыки не известен) (1960)

http://sharebee.com/54c491a0

Kod pocztowy Nashville

2010-09-17T21:33:00.002+02:00

Area Code 615 to studyjna grupa z Nashville w stanie Tennessee. Zespół wykonywał muzykę country, jednak nie ograniczał się wyłącznie do tego typu muzyki, ale sięgał także w inne muzyczne rejony.
Grupa wystąpiła publicznie tylko dwukrotnie. Pierwszy raz w Fillmore West w San Francisco, a drugi raz telewizyjnym programie Johnny'ego Casha.
Część z tych muzyków można spotkać na albumach Boba Dylana. Zwłaszcza perkusista, zmarły 12.9.2004 r. Kenneth Buttrey, przyczynił się do ich brzmienia. Grał on wcześniej w grupie McCoya The Escorts, która akompaniowała Brendzie Lee. Po Area Code 615 grał na kilku albumach Neila Younga (m.in. Harvest). Moss także grał we wspomnianym zespole The Escorts.
Nazwa grupy wzięła się od kodu telefonicznego miasta Nashville.
Po rozwiązaniu Area Code 615 Wayne Moss, Mac Gayden i Kenneth Buttrey założyli zespół Barefoot Jerry dobierając sobie klawiszowca Johna Harrisa. Grupa wydała 7 albumów. Ostatnio ukazał się na DVD dokument Heartworn Highways o zespole nakręcony w 1976 r. Buttrey odszedł w 1972 r. do zespołu Neila Younga. Barefoot Jerry dotrwali do 1977 r. chociaż jedynym muzykiem z oryginalnego składu pozostał tylko Wayne Moss. W 1976 r. doszedł do nich Charlie McCoy.
http://pl.wikipedia.org/

Area Code 615 was the name of a Nashville country rock band active in the late 1960s and early 1970s, taking their name from the telephone area code, which at the time covered all of Central and Eastern Tennessee. The band was made up of session musicians, recording only two albums before resuming normal session work. Several of the members were backing musicians for Bob Dylan's Blonde on Blonde and Nashville Skyline albums and on recordings by Billy Swan.
Their best known work was "Stone Fox Chase", which was used as the theme to the British Broadcasting Corporation's music programme The Old Grey Whistle Test.
Mac Gayden is well known as a session guitarist and is renowned for his innovative wah-wah slide guitar technique, as showcased on the early 1970s J.J. Cale hit "Crazy Mama". He is also successful pop songwriter who co-wrote (with Buzz Cason) the perennial hit "Everlasting Love" as well a number of successful bubblegum pop songs including "Hayride", which was a major Australian hit for Flying Circus.
Moss, Gayden, and Buttrey went on to play with Nashville-based Barefoot Jerry, which continues to perform occasionally today. David Briggs later worked with Elvis Presley and Joan Baez.
Their cover of Classical Gas, from the 1970 "Trip in the Country" album is sampled and featured in the Latest (Jan 2010) Irish & UK Guinness TV Commercials.
from: http://en.wikipedia.org

Area Code 615 - Area Code 615 (1969)

1. Classical Gal
2. Crazy Arms - Get Back
3. Hey Jude
4. I've Been Loving You Too Long
5. Lady Madonna
6. Lil' Maggie
7. Nashville 9 - NY 1
8. Ruby
9. Southern Comfort
10. Why Ask Why

http://sharebee.com/7303c11f

Hard and Heavy

2010-09-06T22:08:00.001+02:00

Sam Samudio, to nie nikt inny jak słynny Sam the Sham, który z grupą the Pharaohs wydał wielki hit pt. "Wooly Bully".
Ale od początku. Domingo "Sam" Samudio, urodził się w 1937 roku Dallas. W szkole średniej był DJ'em, ale szybko przerzucił się na gitarę i z grupą przyjaciół założył pierwszą kapelę. Po ukończeniu liceum zaciągnął się do wojska, a następnie na sześć lat osiadł w Panamie.
Po powrocie do USA, w swoim rodzinnym mieście zakłada grupę the Pharaohs. Wtedy też, zainspirowany Yulem Brynnerem w filmie "Dziesięć Przykazań", pojawia się na jego głowie turban - znak ropoznawczy Sama the Shama. W 1962 the Pharaohs wydają singla, ale bardzo słaba sprzedaż powoduje rozpad zespołu.
W maju 1963 roku Samudio wstępuje do kapeli Andy and The Nightriders, w której zostaje klawiszowcem. Po personalnych zawirowaniach, jeszcze w tym samym roku zespół zostaje przemianowany na Sam the Sham and The Pharaohs i zaczynają nagrywać dla Pen Label w Memphis.
W roku 1965 nagrywają wspomniane "Wooly Bully". Utwór z miejsca staje się ogromnym hitem, 3milionową sprzedażą, a album osiąga status złotej płyty.
11 miesięcy po odniesieniu sukcesu z "Wool Bully", grupa rozpada się, z powodu kłótni o pieniądze. Menedżer Sama odkrywa grupę Tony Gee & the Gypsys i angażuje ją do the Pharaohs. W nowym składzie ponownie podbijają listy przebojów, osiągając ponad milion sprzedanych kopii singla " Lil' Red Riding Hood".
W roku 1967 do zespołu dołącza żeńskie trio the Shamettes i jako Sam the Sham & the Pharaohs and the Shamettes wyruszają na tournee po Azji, a pod koniec tego samego roku dochodzi do kolejnej zmiany nazwy, tym razem na Sam the Sham Revue.
Szczytowym osiągnięciem w jego karierze jest wydan w 1971 roku blues-rockowy album "Sam, Hard and Heavy", na którym gościnnie, w dwóch utworach ("Relativity" oraz "Goin' Upstairs") zagrał Duane Allman. Płyta otrzymała nagrodę Grammy.
Po tych sukcesach kariera Sama Samudio nie była już tak przebojowa. Jego albumy z lat 70-tych przeszły bez echa. Na początku lat 80-tych pracował z Ry Cooderem przy soundtrack'u do Filmu Jacka Nicholsona pt. "Na Granicy".
Obecnie Sam Samudio Jest mówcą motywacyjnym, poetą, a od czasu do czasu daje koncerty.

HOUSE OF SAM

Sam Samudio - Sam, Hard and Heavy (1971)

1. Homework
2. Relativity
3. Lonely Avenue
4. I Know It's Too Late
5. Let's Burn Down the Cornfield
6. Sweet Release
7. Key to the Highway
8. Don't Put Me On
9. 15 Degrees Capricorn Asc
10. Goin' Upstairs

http://sharebee.com/1046d582

Night of the Living Dead: Soundtrack (1968)

2010-08-29T21:27:00.000+02:00

1. Spencer Moore - Driveway to the Cemetary (Main Title)
2. William Loose / Loose-Seeley - At the Gravesite / Flight / Refuge
3. George Hormel - Farmhouse / First Approach
4. Ib Glindemann - Ghoulash (JR's Demise)
5. George Hormel / Loose-Seeley / Ib Glindemann - Boarding Up
6. Phil Green / George Hormel - First Radio Report / Torch on the Porch
7. George Hormel - Boarding Up 2 / Discovery: Gun 'n Ammo
8. Spencer Moore - Cleaning House
9. Ib Glindemann - First Advance
10. George Hormel / Jack Meakin - Discovery of TV / Preparing to Escape / Tom and Judy
11. George Hormel - Attempted Escape
12. George Hormel / Karl Hardman - Truck on Fire / Ben Attacks Harry / Leg of Leg
13. George Hormel - Beat 'Em or Burn 'Em / Final Advance
14. Karl Hardman / Spencer Moore - Helen's Death / Dawn / Posse in the Fields / Ben Awakes
15. Spencer Moore - OK Vince / Funeral Pyre (End Title)

http://sharebee.com/e15b79b9

Take A Picture

2010-08-28T15:41:00.009+02:00

Born in a New York suburb, songwriter extraordinaire Margo Guryan ironically enough grew up to create one of the most exquisite and appealing, if little heard, one-shot "California" (although actually recorded on the East Coast) soft-pop gems of the kaleidoscopic late '60s (copies have fetched upwards of 200 dollars on the collector's circuit), before gradually disappearing from the scene. Despite the brief shelf life of her commercial career, her musical legacy actually proves far-reaching, stretching across various decades and serving several roles, from serious composer to reluctant performer to songwriter-for-hire and producer to teacher. Her single released album also resonated throughout the pop underground of the 1990s and beyond, serving as a primary inspiration for bands and artists like Wondermints and Linus of Hollywood.
Margo Guryan began her musical path as a child, taking up the study of piano in the first grade and continuing through high school and into Boston University, where she studied classical music even though she was attracted to certain kinds of pop music, particularly jazz, which she had fallen in love with in high school. Never a fan of performing, Guryan switched from her piano curriculum, for which she would have had to complete a senior recital, to composition in her sophomore year at Boston. Her pop and jazz compositions began garnering immediate attention. Chris Connor became the first artist to record one of her songs, "Moon Ride," which she released on Atlantic Records in 1957.
The summer after she graduated from college, Guryan spent three weeks at the Lenox School of Jazz in Massachusetts, where Ornette Coleman and Gary McFarland were fellow students and the teaching staff included Bill Evans, John Lewis, Milt Jackson, Jim Hall, Max Roach, and Gunther Schuller. Lewis and Schuller signed her to MJQ Music once the session was completed and gave her the assignment of turning Coleman's "Lonely Woman" into a vocal version. Guryan's whole relation to the pop music world morphed, however, when fellow jazzbo Dave Frishberg introduced her to a record that changed her life: the Beach Boys' "God Only Knows." She began listening to any pop/rock music that she could get her hands on and altered her own songwriting tendencies accordingly. After working up a catalog of her own originals, jazz producer Creed Taylor sent Guryan to Columbia's publishing company, April-Blackwood, and manager David Rosner (her eventual husband) was sufficiently impressed enough to set about recording with her an album of her songs. Take a Picture appeared on Bell Records in 1968, by which time Spanky & Our Gang had already recorded a hit version of one of the songs, "Sunday Morning." The album earned positive reviews, but any wider attention was sacrificed to her performing aversion.
As a songwriter, though, it was a thoroughly productive period for Guryan. Claudine Longet, Jackie DeShannon, and Astrud Gilberto all released versions of "Think of Rain" (while Dion and an impressed Harry Nilsson also recorded unreleased versions). "Sunday Morning" was also a hit for Oliver, and it was recorded by Julie London, and Bobbie Gentry and Glen Campbell, among others. Other songs were placed with London, Carmen McCrae, the Lennon Sisters, and Mama Cass Elliot.
Guryan continued composing through the end of the '60s and into the '70s. She moved with her husband to Los Angeles and tried to stay current by writing a few "Watergate" and "earthquake" songs, eventually even succumbing to the disco trend for a single effort, but her personal connection with the music had begun to wane, and she turned to producing other artists. Gradually she began to study and practice classical music again with Howard Richman, the teacher she had originally found for her stepson. She, in turn, became a teacher, and took up composing again in the '90s as a teaching aid for her students. By the end of the decade, interest in her 1968 album had come full circle, garnering raves among pop aficionados, not only in the United States but also in Japan, England, and Europe, while a new generation of artists began embracing her lovely pop songs once again.
from: all music

Margo Guryan - Take A Picture (1968)

1. Sunday Morning
2. Sun
3. Love Songs
4. Thoughts
5. Don't Go Away
6. Take A Picture
7. What Can I Give You
8. Think Of Rain
9. Can You Tell
10. Someone I Know
11. Love
12. I Think A Lot About You
13. It's Alright Now
14. Timothy Gone

http://sharebee.com/f05820d5

2009-11-11T22:41:00.001+01:00

zanim ulegniesz propagandzie i sie zaszczepisz zwróć uwagę na fakty:

GRYPA:

1. Rocznie na zwykłą grypę umiera od 500 do 700 tyś ludzi ( z powikłaniami liczba ta dochodzi do 1 mln ) , podczas gdy na świńską grypę zmarło od początku roku około 6 tys osób, czyli ok. 140 razy mniej.

2. Mimo ze śmiertelność nie przekracza 0,5%, przebieg grypy jest stosunkowo łagodny a liczba ofiar jest 140 razy mniejsza niż na zwykła grypę ogłoszono pandemie i jest to główny temat w mediach od 7 miesięcy.

3. WHO ogłosiło 6-ty ( najwyższy ) stopień pandemi świńskiej grypy po stwierdzeniu 18 przypadków śmiertelnych.
Mimo tego, że co roku na zwykłą grypę umiera 1 milion ludzi, nigdy z tego powodu nie ogłoszono pandemi ani masowych szczepień. Ponad to tuż przed ogłoszeniem pandemi WHO obniżyło kryteria, które muszą być spełnione do jej wprowadzenia.

4. Większość ofiar grypy jest w krajach o niskim poziomie opieki medycznej lub tam gdzie dostęp do niej jest ograniczony np: USA gdzie 1/6 obywateli nie ma prawa do ubezpieczenia. 70% przypadków śmiertelnych to Ameryka Płn i Płd , a kolejne 20% to Azja – Europa to niecałe 5%. Oznacza to, ze w krajach gdzie opieka medyczna jest na dobrym poziomie grypa ma stosunkowo łagodny przebieg i nie stanowi większego zagrożenia, a u większości chorych nie jest nawet potrzebna hospitalizacja.

5. Na Ukrainie rocznie umiera na zwykła grypę i jej powikłania 6,5 tys ludzi, co daje około 20 osób dziennie, ale należy pamiętać ze 20 to średnia roczna, a teraz mamy sezon na grypę kiedy to średnia jest znacznie większa niż w pozostałym okresie. Tymczasem od tygodnia mamy potwierdzonych 14 przypadków śmierci z powodu świńskiej grypy co daje około 2 osoby dziennie.

6. Śmiertelność na Ukrainie wynosi w najgorszym razie 0,03%, ale jest to tylko czysta teoria bo na dobrą sprawę nie wiadomo ilu naprawdę jest zarażonych nową grypą. Mimo to trwa panika, a media podsycają atmosferę

7. WHO podaje ze 70% wszystkich zachorowań na grypę ( UWAGA! – NA ŚWIECIE! ) to grypa AH1N1. Oznacza to ze na Ukrainie po tygodniu epidemii powinno być juz 630 tys chorych na AH1N1 ( 900 tys zachorowań ). Tymczasem chorobę stwierdzono u kilkudziesięciu osob…

8. W Polsce rocznie na grypę choruje średnio ( w ciągu ostatnich 10 lat ) około 350 tyś osób co daje około tysiąca zachorowań dziennie. Jak dotąd od lipca stwierdzono 200 przypadków AH1N1, co daje nam zachorowalność na grypę AH1N1 w stosunku do zachorowań na zwykłą grypę w tym czasie na poziomie 0,16%. Według WHO powinno to być 70%. Trochę to odbiega od stanu faktycznego.

SZCZEPIONKI:

9. Istnieją potwierdzone informacje o niebezpiecznym składzie szczepionek ( miedzy innymi rtęć i skwalen ), oraz ich szkodliwym działaniu na ludzi a w szczególności dzieci.

10. Mimo ze przygotowanie szczepionki zajmuje kilka miesięcy, szczepionka na świńską grypę pojawiła sie już po 2 miesiącach od pojawienia sie pierwszych przypadków świńskiej grypy i praktycznie od razu po ogłoszenia pandemi. Nie ma tu również mowy o jej odpowiednich testach, które również trwają przynajmniej kilka miesięcy.

11. W Szwecji na grypę AH1N1 zmarło ja dotąd 3 osoby. Natomiast po masowych szczepieniach prawdopodobnie 4, a kolejne 20 jest w ciężkim stanie. Następne 700 ma poważne komplikacje. Mimo to WHO utrzymuje że nie stwierdzono przypadku śmiertelnego po podaniu szczepionki, a te są bezpieczne.

12. W ciągu 2-4 miesięcy, mimo jakichkolwiek podstaw do paniki wiele krajów zapowiedziało masowe szczepienia oraz zamówiło miliony nie sprawdzonych szczepionek.

13. Firmy farmaceutyczne produkujące szczepionki są oficjalnie zwalniane z odpowiedzialności za ich ewentualne niewłaściwe działanie w tym wysoką śmiertelność spowodowaną ich użyciem.

14. Firmy farmaceutyczne wymuszają na rządach krajów z którymi podpisują umowy utajnianie przed opinią publiczną, skutków ubocznych szczepionek oraz ich składu, co samo w sobie jest skandalem.

15. W wielu krajach, w tym Niemczech i Francji wybuchły skandale po tym jak sie okazało ze władze oraz wojsko miały otrzymać szczepionki o innym składzie niż zwykli obywatele. Szczepionki dla elit i służb porządkowych nie zawierały miedzy innymi rtęci i skwalenu oraz innych substancji które budzą największe obawy.

16. W większości krajów, lekarze i środowiska medyczne odmawiają szczepienia się przeciwko grypie AH1N1. W Polsce tylko 5 % lekarzy deklaruje, że sie zaszczepi, a ponad połowa kategorycznie stwierdza ze tego nie zrobi. Mimo to trwa wielka kampania nakłaniająca społeczeństwa poszczególnych krajów do szczepień. Uczestniczą w niej między innymi ONZ, WHO oraz Komisja Europejska, a także rządy poszczególnych krajów.

17. Wielu członków Rady Doradczej przy WHO ma powiązania z firmami farmaceutycznymi, natomiast Europejska Agencja Medyczna, która podjęła decyzje o zatwierdzeniu szczepionek przeciwko AH1N1 w Europie jest w 2/3 finansowana przez te firmy.

Co więcej, jedna z głównych instytucji lobbystycznych ( Europejska Grupa Badawcza ), będąca również doradcą WHO, na 3 miesiące przed pojawieniem się grypy w meksyku, zorganizowała sympozjum pod hasłem walki z pandemią. W śród sponsorów tej grupy są wszyscy trzej producenci szczepionek przeciwko grypie AH1N1.

18. Firma Baxter – jeden z głównych producentów szczepionek złożyła wniosek o opatentowanie szczepionki przeciwko AH1N1 w sierpniu 2008 czyli na pól roku przed epidemią tej grypy w marcu tego roku w Meksyku.

19. W lutym firma Baxter wysłała do Czech szczepionki na grypę sezonową. Ponieważ wydarzył się wypadek, zostały one poddane badaniom w czeskich laboratoriach. Wszystkie zwierzęta laboratoryjne którym je podano zdechły. Jak się okazało szczepionka zawierała wirus AH5N1 ( znacznie bardziej niebezpieczny od AH1N1 – śmiertelność na poziomie 60% ). Gdyby nie wypadek wirus został by zaaplikowany w Czechach jako zwykła szczepionka.

20. Wszystkich tych informacji nie usłyszysz w polskich mediach. Czy to normalne?

Jeśli uważasz ze nie to odpowiedz sobie na pytania:
1. czy jest możliwe ze w innych sprawach ( np polityka ) stosowane są podobne mechanizmy ze strony mediów i że jesteś poddawany manipulacji?
2. Ze twoje poglądy mogą być efektem manipulacji i nie oddają prawdziwej sytuacji?
3. Czy warto wierzyć mediom które w ten sposób działają?

Pozdrawiam

ps.

/jeżeli uważasz ze powyższa informacja okazała się dla ciebie przydatna przekaz ją innym

Poniżej trzy linki. Zapoznaj się z nimi dla własnego dobra.
http://tnij.org/es8f
http://tnij.org/er1a
http://tnij.org/esxd

Planeta Małp

2009-10-09T17:10:00.004+02:00

Orang-Utan, to zupełnie nieznana kapela z Londynu, założona w 1970 roku. W jej skład wchodzili: Terry "Nobby" Clark (wokal), Mick Clarke (gitara), Sid Fairman (gitara), Paul Roberts (bas), Jeff Seopardie (perkusja). Muzyka grupy, to hard rock z domieszką psychodelii. Polecam!

Formed in 1970, Orang-Utan recorded a very good album (released only in USA).Their LPs (8 songs) are extremely rare. "Sliping Away", "Chocolate Piano", "If You Leave' or "Magic Playground" is fantastic hard rock songs.
from: http://www.tartareandesire.com

Orang-Utan - Orang-Utan (1971)

http://sharebee.com/b3cda410

Bob Dylan - From Newport To The Ancient, Empty Streets In L.A. (1965)

2009-10-08T20:20:00.002+02:00

CD1
Newport, July 26, 1964:
1. All I Really Want To Do
2. To Ramona
3. Mr. Tambourine Man
4. Chimes Of Freedom

Newport, July 25, 1965:
5. Maggie's Farm
6. Like A Rolling Stone
7. Phantom Engineer
8. It's All Over Now Baby Blue

Hollywood Bowl [Acoustic]:
9. She Belongs To Me
10. To Ramona
11. Gates Of Eden
12. It's All Over Now Baby Blue

CD2
1. Desolation Row
2. Love Minus Zero
3. Mr. Tambourine Man

Hollywood Bowl [Electric]
4. Tombstone Blues
5. I Don't Believe You
6. From A Buick 6
7. Just Like Tom Thumb's Blues
8. Maggie's Farm
9. It Ain't Me Babe
10. Ballad Of A Thin Man
11. Like A Rolling Stone
12. Tombstone Blues [Bonus Alternate Studio Version]

Bob Dylan - To Ramona Video Clip [1965]
Sheffield, UK, concert on 30 April,1965.

http://sharebee.com/9b330bb9

http://sharebee.com/79057f27

Happy Birthday, Brigitte!

2009-10-01T22:19:00.002+02:00

Jeźdzcy country rocka

2009-09-30T17:54:00.006+02:00

Witam! Niestety, ostatnimi czasy, nie mam zupełnie czasu na cokolwiek, ale postaram się nie dać ciała i napisać parę słów o tej świetnej kapeli. Tymczasem muszą Państwo zaspokoić się opisem w języku angielsku, no i naturalnie przesłuchać album New Riders of the Purple Sage. Pozdrawiam!

For most of the early '70s, the New Riders of the Purple Sage(yes, the name is trademark-protected) were the successful offshoots of the Grateful Dead. Although they never remotely approached the success or longevity of the Dead, they attracted a considerable audience through their association with Jerry Garcia, Phil Lesh, and Mickey Hart, whose fans couldn't be satisfied with only the Dead's releases -- the New Riders never reached much beyond that audience, but the Deadheads loved them as substitutes (along with Garcia's periodic solo projects) for the real article. Their initial sound was a kind of country-acid rock, somewhat twangier than the Dead's usual work and without the Dead's successful forays into experimental jams, but they later acquitted themselves as straight country-rockers.
Essentially, the New Riders of the Purple Sage (their name derives from an old country outfit, Foy Willing and the Riders of the Purple Sage, who in turn took the name from an old Western novel) were initially formed as a vehicle for Garcia, Lesh, and Hart to indulge their tastes for country music beyond the albums Workingman's Dead and American Beauty. Their original lineup at early performances consisted of Garcia on pedal steel, Lesh on bass, John Dawson (born 1945) on rhythm guitars and vocals, sometime Dead contributor-member David Nelson on lead guitars, mandolin, and vocals, and Mickey Hart on drums. The New Riders quickly evolved into more of a free-standing unit, with Dave Torbert succeeding Lesh, and ex-Jefferson Airplane member Spencer Dryden on the drums, succeeding Hart. They also developed an identity of their own through Dawson's songwriting, which had an appealing command of melody and beat.
The group was a little shaky as a country-rock outfit, without the strengths of soulfulness or strong in-house songwriting of, say, Poco or the Burrito Brothers, but their association with Garcia and the Dead (Lesh co-produced one album) gave them a significant leg up in terms of publicity and finding an audience. High school and college kids who'd scarcely heard of Gram Parsons or Jim Messina but owned more than one Dead album, were likely in those days to own, or have a friend who owned, at least one New Riders album. That translated into many thousands of sales of the self-titled first album, which proved an apt and pleasing companion to Workingman's Dead and American Beauty with its mix of country and psychedelic sounds. By the second album, Buddy Cage had come in on pedal steel, replacing Garcia, and their sound had firmed up, helped by the fact that Dawson and Torbert were good songwriters.
Powerglide, their second album, proved that they had what it took to stand separate from the Dead, even though Garcia and Bill Kreutzmann played on a handful of cuts. The group continued to attract a following through the early and mid-'70s, mixing country-rock and folk sounds (Buffy St. Marie was a guest vocalist on the 1974 hit album The Adventures of Panama Red) and attracting the mellower component of recreational drug users. By the end of the decade, following a label change from Columbia to MCA, it seemed as though they were running out of steam and originality, however, and the growth in popularity of punk, disco, and power pop made them seem like an anachronism, along with most other country-rock outfits of the era. Ex-Byrd Skip Battin joined in 1975, replacing Torbert; Dryden gave up playing in 1978 to assume management of the band, and by 1981, Nelson was gone.
The New Riders essentially disbanded in 1982, although the name was later picked up by a new lineup built around Gary Vogenson (guitar) and Rusty Gautier (bass). Nelson subsequently played with the Jerry Garcia Acoustic Band and assumed the de facto role of group archivist, supervising the release of unissued tapes by the band through the Relix label.
from: http://www.answers.com/

New Riders of the Purple Sage - New Riders of the Purple Sage (1971)

http://sharebee.com/fcd87fc3

Krywaniu!

2009-09-30T11:57:00.004+02:00

Skaldowie came into existence in the summer of 1965. Officially, the band made their debut on a contest called II Krakowska Giełda Piosenki in October of the same year. They won that year's contest as well as the next two. From this time on a series of successes began for the band. They won some major contests in Poland (in Opole, Gdansk),and participated in two films.
In 1967 they released their first, self-titled LP. In the same year they appeared on TV, and finally their lineup was established as follows: Andrzej Zielinski ( org, pno, voc ), his younger brother Jacek Zielinski ( voc, tp, viol ), Jan Budziaszek ( dr ), Jerzy Tarsinski ( g ), and Konrad Ratynski ( bg, voc ). The next year the band began with participating in another film, and in March they recorded their second album, "Wszystko mi mówi,że mnie ktos pokochał". Then they left for their first tour outside Poland, in the USSR.
In 1969 they released "Cała jestes w skowronkach". Almost all the songs from this album became hits. In August and September of that same year Skaldowie toured in the USA and Canada. They came back with Hammond organs, and in January 1970 they began recording a very good album, "Od wschodu do zachodu słonca", their first album with a proggy feel, or so I believe. Three months later they recorded their next abum, "Ty". In 1971 and 1972 the band toured the UK and both parts of Germany (they were also in Munich during the 20th Summer Olympic Games), then recorded their next two albums: mainstream, successful "Wszystkim zakochanym" and their first truly prog album, worshipped by Polish prog fans,"Krywan, Krywan". It contains a nearly 18 minutes long suite, "Krywaniu, Krywaniu", in which they blended all their current inspirations: from Polish highlander folk music to forms taken from classical music and even citations from the works of such composers as Bach,Mussorgski, Borodin and Rossini.
In 1976 Skaldowie recorded another pair of albums, "Szanujmy wspomnienia" and "Stworzenia swiata czesc druga", the latter in the vein of "Krywan, Krywan" - also containing an even longer suite. Unfortunately, after that one Skaldowie didn't record any more prog albums.
The next albums from the band were "Rezerwat miłosci" (1979) and "Droga ludzi" (1980). The latter was recorded on the occasion of the 1980 Olympic Games in Moscow; that's why they went on a tour of the USSR. After coming back to Poland the band started recording a double LP, "Zostaw to młodszym", which would never be released (some of the songs from
this album would be released later in 1996 on a compilation CD entitled "Podróż magiczna" ).
At the end of the year Skaldowie went to tour in the USA. When in Poland martial law
was enforced in December, Andrzej Zielinski decided to stay in the States, while the other members of the band succesively come back to Poland. The band disbanded soon afterwards.
In 1987 Jacek Zielinski resurrected the band, though without Andrzej Zielinski and Jan Budziaszek, and in 1989 they released "Nie domykajmy drzwi". However, in 2004 they toured with their classic lineup again, and in May 2006 they also released a new album, "Harmonia swiata".
From: http://www.progarchives.com/

Skaldowie - Krywań, Krywań (1973)

1. Krywaniu, Krywaniu
2. Juhas zmarł
3. Jeszcze kocham
4. Gdzie mam ciebie szukać
5. Fioletowa dama

http://sharebee.com/1ceca5b1

Tim Rose - Love: A Kind of Hate Story (1970)

2009-09-22T14:43:00.002+02:00

1. I've Gotta Get a Message to You
2. Dimlight
3. Where Do You Go to (My Lovely)
4. You Can't Stop Yourself
5. Sad Song
6. Georgia by Morning
7. Ode to an Old Ball
8. Sympathy
9. I Know These Two People
10. Jamie Sue

http://sharebee.com/b14bab14

Tim Rose - Through Rose Colored Glasses (1969)

2009-09-22T10:45:00.003+02:00

1. Days Back When
2. Roanoke
3. Hello Sunshine
4. When I Was a Young Man
5. What'cha Gonna Do
6. Maman
7. Let There Be Love
8. Baby Do You Turn Me On?
9. Apple Truck Swamper
10. Angela
11. You'd Laugh
12. You Ain't My Girl No More

http://sharebee.com/4aff8d42

Country Joe & the Fish - Live! Filmore West 1969

2009-09-14T00:30:00.002+02:00

01.Introduction/Rock And Soul Music/Love
02.Here I Go Again
03.It's So Nice To Have Your Love
04.Flying High
05.Doctor Of Electricity
06.Donovan's Reef Jam

http://sharebee.com/db164d4e

Janis Joplin & Jorma Kaukonen - the Typewriter tape (1964.25.06)

2009-09-05T01:23:00.002+02:00

Janis and Jorma

1. Trouble In Mind
2. Long Black Train
3. Kansas City Blues (False Start)
4. Kansas City Blues
5. Hesitation Blues
6. (Strumming)
7. Nobody Knows When You're Down
8. Daddy, Daddy, Daddy

http://sharebee.com/d6633af2

Neony

2009-09-02T16:50:00.006+02:00

Neon Pearl, to brytyjska kapela grająca rocka psychodelicznego, w której skład wchodzili: Peter Dunton (wokal, gitara, klawisze,perkusja), Bernard Jinks (gitara basowa), Nick Spenser (gitara, klawisze). Wydali tylko jeden , ale jakże świetny album, zatytułowany 1967 Recordings. Wydawnictwo można określić eksperymentalnym, jak na owe czasy, z wyraźnie zarysowaną muzyczną głebią, a największym plusem, wg. mnie, jest brak inspiracji brytyjską inwazją, czy beatlemanią.
Grupa rozpadła się w 1969, a członkowie grupy grali później z powodzeniem w takich kapelach jak the Gun, Bulldog Breed, Please, czy T2. Gorąco polecam!

Neon Pearl was a 1960s British psychedlic band consisting of Peter Dunton (vocals/guitar/keyboards/drums), Bernard Jinks (bass guitar/backing vocals) and Nick Spenser (guitar/harmonium/keyboards).
In 1967, Neon Pearl released the album 1967 Recordings, which is a fine example of experimental British psychedelia with its hazy riffs, mild guitar distortions and vocal harmonies. Dunton was also in the marginally less obscure British psychedelic bands the Flies and Please, while Jinks later played in Bulldog Breed and T2, the latter also including Dunton.
Popular songs included "Forever", "Going With The Flow", "Just Another Day", "Out Of Sight" and "What Do You See".
from: http://en.wikipedia.org

Neon Pearl - 1967 recordings (1967)

1. What You See
2. Dream Scream
3. Out Of Sight
4. Just Another Day
5. Forever
6. Going With The Flow
7. Urban Ways
8. Going Back
9. Dream (Bonus)
10. Nothing To Say (Bonus)

http://sharebee.com/51f8eed5

Suzy Kendall

2009-09-02T16:42:00.003+02:00

Breakout - Karate (1972)

2009-08-28T16:40:00.002+02:00

1. Daję ci próg
2. Takie moje miasto jest
3. Nocą puka ktoś
4. Powiedzmy to
5. Rzeka dzieciństwa
6. Jest gdzieś taki dom
7. Śliska dzisiaj droga
8. Zaprowadzić ciebie muszę tam
9. Karate

http://sharebee.com/1f31acea

The Beacon Street Union - The Clown Died in Marvin Gardens (1968)

2009-08-26T23:09:00.002+02:00

1. Clown Died in Marvin Gardens
2. Clown's Overture
3. Angus of Aberdeen
4. Blue Suede Shoes
5. A Not Very August Afternoon
6. Now I Taste the Tears
7. May I Light Your Cigarette
8. Baby Please Don't Go

http://sharebee.com/73273e62

Kuchnia wietnamska

2009-08-17T22:13:00.002+02:00

Technical Space Composer's Crew, to projekt basisty Holgera Czukaya z Can oraz malarza Rolfa Dammersa. Album Canaxis 5 jest kolażem wietnamskiej muzyki etnicznej i rodzącego się ambientu, a wydany został zaledwie w 500 kopiach. Gorąco polecam!

The project name for a one-off collaboration between Can's bass player Holger Czukay and the painter Rolf Dammers. Canaxis 5 (1969) was an early attempt at manipulating ethnic music (World music), in many ways predating the discreet background music of certain ambient Brian Eno albums. The album was made using tape loops from traditional Vietnamese music to create some kind of 'acoustic sound painting'. The result was a strange sound milage. It contained only two tracks: "Boat-Woman-Song" and "Canaxis". Few ordinary instruments were in use, only Holger's bass can be heard occasionally. Nowadays, this album is nothing more than a curiosity, documenting the ambient music in its' early childhood. Czukay's tape editing skills steadily improved through the years - as proved by the mid-period Can albums and even more so on his solo albums.
from: http://tmachine.chat.ru/

Technical Space Composer's Crew - Canaxis 5 (1969)

1. Boat-Woman-Song
2. Canaxis
3. Mellow out

http://sharebee.com/1c0a2a5f

Beacon Street Sound

2009-08-12T14:11:00.003+02:00

The Beacon Street Union was a 1960s psychedelic era rock band, named for a street in their native Boston, whose original members were John Lincoln Wright (vocals, percussion), Paul Tartachny (guitar, vocals), Wayne Ulaky (bass, vocals), Robert Rhodes (keyboards, bass), and Richard Weisberg (drums). With the exception of a few rock standards, their diverse music was composed by group members, primarily Wright and Ulaky. A later lead singer was Travis Fields.
MGM Records promoted them as part of the so-called "Bosstown Sound" (along with the groups Ultimate Spinach and Orpheus, with little success. Their first album was released directly before Ultimate Spinach's first album. After two albums, Wright, Ulaky, and Rhodes were joined by guitarist Jamie James and recorded an album as Eagle. At the end of the run for The Beacon Street Union they were joined by guitarist Paul Donsanto and Boston sax man Charlie Vatalaro. The Band released a single in 1971 "Lord Why Is It So Hard?" penned by Wright and Donsanto and released on RTP Records. Later in the 1970s, Wright went on to write and sing country music as leader of the Sour Mash Boys. The first Beacon Street Union album charted at #75 on May 4 of 1968.
from: http://en.wikipedia.org

Beacon Street Union - Eyes of Beacon Streer Union (1967)

1. My Love Is
2. Beautiful Delilah
3. Sportin' Life
4. Four Hundred and Five
5. Mystic Morning
6. Sadie Said No
7. Speed Kills
8. Blue Avenue
9. South End Incident (I'm Afraid)
10. Green Destroys the Gold
11. Prophet

http://sharebee.com/03f5a2d5

Sweetwater - Melon (1971)

2009-08-09T03:48:00.002+02:00

1. Get It When You Can
2. Don't Forget
3. It Ain't Easy
4. I'm Happy Today
5. Rejoice - The Smile Of Man
6. Take It From The Splice, Boys
7. Naturally
8. Don't Give A Hoot
9. Faith
10. Join The Band

http://sharebee.com/3591c19e

Sweetwater - Just For You (1970)

2009-08-08T16:31:00.002+02:00

1. Just For You
2. Day Song
3. Windlace
4. Compared To What
5. Song From Romeo
6. Without Me
7. Look Out

http://sharebee.com/206463ba

Electric Prunes - Release Of An Oath (1968)

2009-08-06T14:20:00.002+02:00

1. Kol Nidre
2. Holy Are You
3. General Confessional
4. Individual Confessional
5. Our Father, Our King
6. The Adoration
7. Closing Hymn

http://sharebee.com/f4d38ab5

Big Brother & The Holding Company - Live in San Francisco (1966)

2009-08-05T16:04:00.002+02:00

http://sharebee.com/42603eac

Krzysztof Komeda - Live in Copenhagen (1965)

2009-08-04T18:07:00.002+02:00

Krzysztof Komeda - p
Michał Urbaniak - sax
Tomasz Stańko - tp
Bo Stief - b
Simon Kopel - dr

CD 1
1. Repetition
2. Svantetic
3. Sophia's Tune
4. Kattorna

CD 2
1. Crazy Girl
2. II (Roman Two)

http://sharebee.com/3ac2bd61

Re - post

2009-08-02T04:00:00.002+02:00

Ariesta Birawa Group – Vol. 1 (1973)

1. si ompong
2. masa depanmu
3. minggu pagi
4. senyumlah sayang
5. untukmu pujaanku
6. will never die
7. pergi pacaran
8. persembahanku
9. kr bunga nusa indah
10. terimalah cintaku
11. gadis ayu
12. didunia yang lain

http://sharebee.com/653db2c1

Lana Wood

2009-08-01T01:40:00.008+02:00

Fred Neil - Fred Neil (1966)

2009-07-27T13:24:00.003+02:00

1. the dolphins
2. i've got a secret
3. that's the bag i'm in
4. ba-de-da
5. faretheewell (fred's tune)
6. everybody's talkin'
7. everything happens
8. sweet cocaine
9. green rocky road
10. cynicrustpetefredjohn raga

http://sharebee.com/a74a68cf

Fred Neil - Bleecker & Macdougal (1965)

2009-07-21T15:57:00.004+02:00

http://sharebee.com/bd8be0dd

the Soft Machine - Middle Earth Masters (1967-1968)

2009-07-16T12:40:00.002+02:00

1. Clarence in Wonderland [Live]
2. We Know What You Mean [Live]
3. Bossa Nova Express [Live]
4. Hope for Happiness [Live]
5. Disorganisation [Live]
6. We Did It Again [Live]
7. Why Are We Sleeping? [Live]
8. I Should've Known [Live]
9. That's How Much I Need You Now [Live]
10. I Should've Known [Live]
11. Certain Kind [Live]

http://sharebee.com/cbdcac07

Rock militarny

2009-07-13T16:26:00.002+02:00

Rzecz jest o braciach Gurvitz, Adrianie i Paulu, którzy rozpoczęli działalność artystyczną w latach 60-tych i kontynuowali ją na fali brytyjskiej psychodelii a potem hard-rocka. Ich drogi muzyczne spotkały się w 1967 roku w zespole The Gun i to spotkanie miało znamienne skutki, gdyż od razu zaowocowało sukcesem singla Race With The Devil, a potem albumu The Gun. Nie dość, że akceptowało ich podziemie londyńskie, to jeszcze duży sukces na listach przebojów. Pierwszy album obfitował w ciekawe kompozycje, głównie Adriana i ciekawe aranżacje, które zrobił głównie Paul. Muzyka dynamiczna, rockowa, ozdobiona chórkami i aranżacjami na instrumenty dęte. Paul potwierdza, że Gun chcieli połączyć rocka i brzmienie orkiestrowe. Nie wahali się stylizacji muzyki klasycznej. Nie wahali się zaproponować dłuższych utworów. Głównym solistą był Adrian i jego gitara solowa.
Paul Gurvitz: "Lubiłem połączenie smyczków i dęciaków z rockiem i niewiele zespołów stosowało to w tym czasie. Ale Gunsight był inną stroną tego, co lubiliśmy grać." (Paul Gurvitz, wywiad 2003, http://dmme.net/interviews/pgurvitz.html).
Drugi album sygnalizował większe wyrafinowanie i szersze horyzonty. Duże wpływy bluesa i flamenco, wplątane w psychodelię rockową końca lat 60-tych. Zwrócili także uwagę na brzmienie bardziej akustyczne, które być może stanowi o większej lekkości ich nagrań. Tym razem wszystkie piosenki napisał Paul. Nieoczekiwanie grupa rozpadła się na początku 1971 roku, borykając się okresowo z brakiem perkusisty. Bracia Gurvitz szukali dalej. Szczytem ich rockowego szaleństwa była założona wspólnie z Gingerem Bakerem hard-rockowa grupa Baker Gurvitz Army. The Gun zrobili dwa albumy i wypracowali swój własny styl oparty na solidnym rocku, z dobrymi aranżacjami, świetnymi partiami gitar solowej i basowej oraz udanymi mariażami z innymi gatunkami muzycznymi.
Oprócz wystrzału z diabłem, w karierze braci Gurvitz cały czas przewijał się motyw militarny, gdyż nazwy ich zespołów związane były z tą tematyką (The Gun, Three Man Army, Baker Gurvitz Army).
Tytuł oraz info z : http://rock.w3h.net

The Gun were a little-known 1960s British acid rock band, who evolved into the 1970s progressive rock trio, Baker Gurvitz Army.
The Gun began as The Knack, formed in 1963 by guitarist/vocalist Paul Gurvitz (born Paul Anthony Curtis, 6 July 1947, High Wycombe, Buckinghamshire; he was known by the surname Curtis until the early 1970s. Thereafter he adopted his family's actual surname, Gurvitz.
The Knack changed its name with the development of a psychedelic style in the spring/summer of 1967, performing] at the final UFO Club concerts with bands such as Pink Floyd, Arthur Brown, Tomorrow. Recording sessions at Olympic Studios produced the unreleased single "Light On The Wall".
In November, 1967 they made recordings for the BBC's newest flagship alternative music radio programme, Top Gear and twice played on air. Soon to expand into a sextet, with Paul's younger brother Adrian, then they were consisting as a power trio of Paul Curtis as bassist, Adrian Curtis (Adrian Gurvitz) as guitarist/vocalist (he also wrote all music and lyrics for The Gun), and drummer Louie Farrell (born Brian John Farrell, 8 December 1947, Goodmayes, Essex; he joined The Knack in mid 1966) to release two albums after being signed to CBS Records in early 1968.
The band scored a minor hit with the opening track from their self-titled album (1968), "Race With The Devil" issued as a single in October 1968. A fan of this hard rocking song, Jimi Hendrix performed a short homage to it during his song "Machine Gun" at the Isle of Wight Festival in 1970. It can be heard on the Blue Wild Angel Live At The Isle of Wight CD/DVD. The Gun were unable to score any other hits, despite other singles such as "Drives You Mad". Their debut album is also noteworthy for the cover art, the first album artwork done by artist Roger Dean. Their second album, Gunsight (1969), was a flop producing no hits but included tracks such as, "Long Haired Wildman" and "Drown Yourself In The River". However the lack of further hit singles led to the band's end, leaving the Curtis (now as Gurvitz) brothers free to go to work in Three Man Army in 1971 and later, in 1974-1976 with Ginger Baker, the former drummer for Cream, as the Baker Gurvitz Army.
"Race With The Devil" has been covered by Judas Priest (on the remastered CD version of Sin After Sin), Black Oak Arkansas (on their album Race With The Devil) and Girlschool (on their album Demolition).
from: http://en.wikipedia.org

the Gun - the Gun (1969)

1. Race With the Devil
2. The Sad Saga of the Boy and the Bee
3. Rupert's Travels
4. Yellow Cab Man
5. It Won't Be Long (Heartbeat)
6.Sunshine
7. Rat Race
8. Take Off
9. Drives You Mad (Bonus)
10. Don't Look Back (Bonus)
11. Runnin' Wild (Bonus)

http://sharebee.com/9c1abb0b

Delfin

2009-07-08T17:29:00.004+02:00

Fred Neil (ur. 16 marca 1936), zm. 7 lipca 2001) - jeden z najciekawszych twórców piosenki autorskiej w USA, częściowo związany ze sceną folkową i bluesową.

Wczesne lata
O życiu Franka Neila wiadomo bardzo mało. Jego data i miejsce urodzenia nie były znane i przypuszczano, iż urodził się w 1937 r. i wychowywał na Florydzie. W rzeczywistości urodził się w Cleveland w stanie Ohio, a później wychowywał w St. Petersburgu na Florydzie. Grał na gitarze od 6 roku życia i pisał piosenki dla zarobku od 13 roku życia. Jako dziecko występował w Grand Ole Opry.
W połowie lat 50. był muzykiem grającym w stylu rockabilly w Memphis.
W drugiej połowie lat 50. przybył do Nowego Jorku, komponował piosenki i nagrał kilka singli. Wszystkie te jego działania nie miały nic wspólnego z folkiem. W tym też czasie stał się współautorem (z Beverly Ross) piosenki "Candy Man", która znalazła się na stronie B singla Roya Orbisona "Cryin'". Neil nie wykorzystał jednak tej szansy.
Trzeba tu nadmienić, że koniec lat 50. i początek lat 60. był okresem, kiedy tworzenie piosenek należało o autorów piszących na zamówienie firm wydawniczych, a nie do samych wykonawców - nawet jeśli pojawiały się takie postacie jak Buddy Holly czy Chuck Berry. Dopiero sukces muzyków z Greenwich Village (zwłaszcza Boba Dylana i Tima Hardina) zmienił to podejście. Ale do 1963 r. Neil znajdował się we wrogim obozie, wieczorami wykonując folkowe utwory w kafejkach, a w dzień komponując popowe kawałki dla firm wydawniczych. Muzykom folkowym musiał wydawać się dość dziwną i dwuznaczną postacią - autor popowych przebojów wśród purystów folkowych! Otaczała go więc aura tajemniczości i podejrzliwości, co powodowało, że inni muzycy stronili od niego. Dopiero po pewnym czasie, gdy wypracował sobie reputację znakomitego wykonawcy folkowego, świetnie sprawdzającego się na scenie, zaczął cieszyć się wielkim poważaniem i był admirowany, zwłaszcza przez innych twórców-piosenkarzy. Neil dysponował także znakomitym głosem, naturalnym barytonem, brzmiącym jak głos mężczyzny poprzedniej generacji, co także powodowało, że trochę odstawał od reszty folkników. Wszyscy piosenkarze folkowi, którzy znali go i słyszeli, uważają, chyba jednomyślnie, że dysponował on najlepszym ze wszystkich głosem.
Pierwsze jego nagrania jako folknika znalazły się na zbiorczym albumie z 1963 r. Hootenanny Live at the Bitter Ene. Z trzech jego piosenek wyróżnia się "That's the Bag I'm in", który zostanie także nagrany na ostatnim albumie artysty. Nagrania te świadczą także o tym, że Neil znajdował się pod wielkim wpływem bluesa. Ta bluesowa podstawa z dodatkiem wpływów jazzowych i hinduskich (ragi) oraz jego doświadczeniem jako autora popowych przebojów uczyniła z niego świetnego i unikalnego autora i wykonawcę. Ale zanim stał się dominującą figurą w Greenwich Village, zdobył podobną pozycję na Florydzie w klubie "Coconut Grove" na obrzeżu Miami.

Rozwój kariery
W 1964 r. ukazuje się pierwszy album artysty Tear Down the Walls nagrany dla firmy Elektra, firmowany przez Neila i Vince'a Martina. W nagraniach wzięli udział tak znakomici muzycy jak John Sebastian (harmonijka) z The Lovin' Spoonful, Felix Pappalardi (gitara basowa) oraz folkowiec (twórca środowiska folkowego w Coconut Grove) Vince Martin (gitara, drugi głos). Jest to właściwie dość typowy folkowy album tego okresu, łączący tradycyjne utwory z własnymi kompozycjami. Jest tu świetny utwór Neila "Wild Child in a World of Trouble", który zostanie nagrany przez Toma Rusha na jego pierwszym albumie. Można także porównać Neilowskie folkowe wykonanie "Morning Dew" z wersją Tima Rose'a i w pełni docenić radykalną interpretację Rose'a. Album nie sprzedawał się najlepiej więc planowana ponowna płyta z Martinem została zarzucona.
W rok później zostaje wydany solowy album Neila Bleecker and MacDougal. Album miał wystarczająco dużo tradycyjnych elementów folkowych, aby uspokoić folkników-purystów, ale było także słychać, że muzyk idzie znacznie dalej, dodając do ustalonego stylu swoje specyficzne smaczki. Z 13 utworów na płycie, jego autorstwa było 12. Znów posłużył się pomocą Sebastiana i Pappalardiego oraz gitarzysty Pete'a Childsa. Chociaż nie ma tu perkusisty, jego rolę doskonale spełnia sam Neil fantastycznie wykorzystując 12-strunową gitarę. Najpopularniejszym utworem albumu (i w ogóle Neila) okazała się dość popowa piosenka "Other Side of This Life", która doczekała się wielkiej ilości interpretacji, chociaż sama nie stała się żadnym przebojem. Zelektryfikowanie się Boba Dylana wyznaczyło nową erę. Ten album Neila nie miał takiego zasięgu oddziaływania, ale był jednym z pierwszych przekraczających dotychczasowe bariery.
W tym czasie artysta zaczął mieć problemy wynikające z jego heroinowego nałogu, co powodowało jego konflikty z innymi. Z biegiem czasu nałóg spowodował jego coraz większą separację od innych.
Po nagraniu powyższego albumu Neil wyprowadził się z Nowego Jorku, gdyż miasto najwyraźniej nie służyło jego wrażliwej naturze. Kupił domek w Coconut Grove na Florydzie, w którym zamieszkał wraz z żoną.
Aby go zakupić nagrał następny album, ale tym razem dla firmy Capitol, która mając w swojej stajni takie grupy jak The Beatles i Beach Boys, gotowa była ponieść większe ryzyko finansowe nagrywając takiego artystę jak Neil. Album Fred Neil jest szczytem twórczości artysty. Został nagrany pod koniec 1966 r. z takimi muzykami jak gitarzysta Pete Childs i perkusista Billy Mundi (z Mothers of Invention Franka Zappy). Najbardziej znaną piosenką płyty jest "Everybody's Talkin'"(dzięki przebojowej wersji Harry'ego Nilssona) a niewiele ustępuje jej piosenka "The Dolphins". Na albumie znajdowało się dziesięć utworów, z czego dziewięć, to typowy folk-rock. Dziesiąta, meandrycznie zatytułowana "Cynictrustpetefredjohn Raga", wskazywała kierunek, dość kontrowersyjny, w jakim będzie się jego kariera posuwać. Utwór trwał ponad 8 minut i był intrygującą improwizacją opartą na wschodnich elementach. Płyta nie wiadomo dlaczego nie sprzedawała się najlepiej, a do tego Neil odmawiał publicznych występów i odrzucał zaproszenia do TV.
W październiku 1967 r. artysta ponownie wszedł do studia i efektem sesji nagraniowych stał się album Sessions, który poszedł w kierunku wytyczonym przez ów eksperymentalny dziesiąty utwór z poprzedniej płyty. Pomagali mu m.in. Childs oraz znakomity czarny gitarzysta z kręgu Greenwich Village Bruce Langhorne, który w dużej mierze ukształtował brzmienie nowojorskiego folku, grał na wielu płytach folkowych i był nawet gitarzystą Dylana. Rezultat był jednak rozczarowujący; album był po prostu zapisem fragmentów kilkudniowej improwizowanej sesji, zmiksowanych i zmontowanych. Na siedem utworów umieszczonych na płycie, aż pięć jest tylko w połowie rozwiniętymi improwizacjami. Mimo kontrowersyjnej jakości muzyki, album jest wspaniale nagrany jeśli chodzi o brzmienie. Można ten album postrzegać jako prekursorski do tego, co później zademonstruje Tim Buckley. Był to ostatni studyjny album wydany przez Neila.

Schyłek kariery
Neil w tym momencie zniknąłby całkowicie z widoku, gdyby "Everybody's Talkin'" nie stał się ozdobą filmu Nocny kowboj. Początkowo producenci filmu zwracali się do Freda aby nagrał szybszą wersję piosenki, ale artysta nie był typem człowieka, który wykorzystuje takie okazje dla zrobienia kariery. A więc zwrócono się z tym do Nilssona. Neil dał się namówić na kilka występów i jeden z nich w klubie Elephant w Woodstock został nagrany i znalazł na pierwszej stronie ostatniego albumu muzyka Other Side of This Life, wydanego przez Capitol w 1971 r. Na drugiej stronie znalazły się odrzuty z jego poprzednich sesji nagraniowych. Część z nich została jednak ponownie opracowana i nagrana. I na tym dość miłym albumie zakończyła się kariera artysty, który całkowicie zniknął z pola widzenia (chociaż kilka razy wystąpił publicznie).
Wiadomo, że w 1973 r. wziął udział w sesji nagraniowej dla Columbii, z zamiarem nagrania nowego albumu. W sesji tej wzięli udział Childs, Sebastian i słynny basista Harvey Brooks. Rezultaty chyba nie były przekonujące, skoro nic z niej nie zostało wydane.
W 1975 r. Neil z tymi samymi muzykami wystąpił na jazzowym festiwalu w Montreux i nieznane tytuły utworów, które tam wykonał, świadczą o tym, że w dalszym ciągu pisał nowe utwory.
Neil fascynował się delfinami i brał udział w ratowaniu delfinów występujących w cyrkach, działał w organizacjach zajmujących się pomocą delfinom i uświadamianiu ludzi o okrucieństwach, jakich one doświadczają. W 1976 i 1977 r. kilkakrotnie wystąpił z benefisowymi koncertami zbierając pieniądze na te cele. A w 1977 r. udał się w tym celu nawet do Japonii.
Gdy tajmniczo zniknął przypuszczano, że artysta mieszkał na Florydzie i że był jeszcze wśród żywych. Byli tacy, którzy twierdzili, że ma tylko motocykl i gitarę i jeździ od motelu do motelu.
Tymczasem artysta przebywał w swoim domu na Florydzie i został znaleziony w nim martwy 7 lipca 2001 r.
Jego kariera i niewątpliwy talent nigdy w pełni się nie rozwinęły. Był przede wszystkim świetnym wykonawcą bluesa. W jego najlepszych utworach duch bluesa przenikał je i kształtował ich strukturę. Był także zdolnym do komponowania bardzo osobistych piosenek, które w wykonaniu innych przekraczały oryginały i stały się standardami. Był jednym z najlepszych piosenkarzy tego okresu. Wspaniałe kompozycje wyłaniały się jednak z morza bezcelowych improwizacji. Eric Andersen chyba niezwykle trafnie określił Freda Neila zdaniem "Był on zawsze pomiędzy plotką a legendą".
info: http://pl.wikipedia.org

About Fred Neil: http://www.home.zonnet.nl/jim2873/fredneil/chronology.html

Martin & Neil - Tear Down the Walls (1964)

1. I Know You Rider
2. Red Flowers
3. Tear Down The Walls
4. Weary Blues
5. Toy Balloon
6. Baby
7. Mountain Dew
8. I'm A Drifter
9. Linin' Track
10. Wild Child In A World Of Trouble
11. Dade County Jail
12. I Got 'Em
13. Lonesome Valley

http://sharebee.com/99c4737b

Katharine Ross

2009-07-08T13:55:00.006+02:00

Planet Earth Rock and Roll Orchestra

2009-07-08T13:32:00.006+02:00

Po krótkiej wakacyjnej przerwie, czas na kolejny, juz ostatni album PERRO.

W nagraniu wzieli udział:

Ballad of the Chrome Nun
David Freiberg - Piano / Vocals
John Barbata - Drums / Percussion
Chris Ethridge - Bass
Craig Chaquico - Lead Guitar
Jerry Garcia - Steel Guitar / Lead Guitar
Paul Kantner - Rhythm Guitar / Vocals
Grace Slick - Vocals
David Crosby - Vocals

Fat
Grace Slick - Piano / Vocals
Chris Ethridge - Bass
John Barbata - Drums / Percussion
Paul Kantner - Rhythm Guitar / Vocals
Jerry Garcia - Guitar
David Freiberg - Keyboards
The Pointer Sisters - Vocals

Flowers of the Night
Jack Traylor - Acoustic Guitar / Vocals
Paul Kantner - Electric Rhythm Guitar / Vocals
Craig Chaquico - Lead Guitar
John Barbata - Drums
Chris Ethridge - Bass
David Freiberg - Keyboards / Vocals
Grace Slick - Vocals

Walkin'
John Barbata - Drums / Percussion
Chris Ethridge - Bass
Paul Kantner - Rhythm Guitar / Vocals
Jerry Garcia - Lead Guitar / Banjo
Grace Slick - Piano / Vocals
Papa John Creach - Violin
David Freiberg - Vocals

Your Mind Has Left Your Body
Paul Kantner - 12-String Guitar / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
David Freiberg - Keyboards / Vocals
Jerry Garcia - Steel Guitar
John Barbata - Drums
Jack Casady - Bass
Mickey Hart - Gongs / Water Phones
Jorma Kaukonen - Lead Guitar

Across the Board
Grace Slick - Piano / Vocals
Chris Ethridge - Bass
John Barbata - Drums
Jerry Garcia - Guitar
David Freiberg - Keyboards

Harp Tree Lament
David Freiberg - Piano / Keyboards / Vocals
John Barbata - Drums
Chris Ethridge - Bass
Paul Kantner - Guitar / Glass Harp / Vocals
Grace Slick - Vocals

White Boy (Transcaucasian Airmachine Blues)
Paul Kantner - Rhythm Guitar / Glass Harmonica / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
John Barbata - Drums / Percussion
Jack Casady - Bass
David Freiberg - Keyboards / Vocals
Jerry Garcia - Lead Guitar
Jack Traylor - Vocals

Fishman
Grace Slick - Piano / Vocals
John Barbata - Drums / Percussion
Jack Casady - Bass
Craig Chaquico - Guitar
Jerry Garcia - Guitar

Sketches of China
Paul Kantner - 12-String Guitar / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
John Barbata - Drums
Chris Ethridge - Bass
David Freiberg - Keyboards / Vocals
Mickey Hart - Gongs
Jerry Garcia - Lead Guitar
Jack Traylor - Vocals

Paul Kantner, Grace Slick & David Freiberg - Baron Von Tollbooth & the Chrome Nun (1973)

1. Ballad Of The Chrome Nun
2. Fat
3. Flowers Of The Night
4. Walkin
5. Your Mind Has Left Your Body
6. Across he Board
7. Harp Tree Lament
8. White Boy
9. Fishman
10. Sketches Of China

http://sharebee.com/85df0138

Planet Earth Rock and Roll Orchestra

2009-07-01T14:34:00.004+02:00

W nagraniu wzieli udział:

Rolling Thunder Chant
Mike and Nancy Hinton — marimba
Alla Rakha, Zakir Hussain — rain

The Main Ten (Playing in the Band)
John Cipollina — guitar (from Quicksilver Messenger Service)
Bob Weir — guitar, vocals (from The Grateful Dead)
Tower of Power — horn section
Stephen Stills — bass
Mickey Hart — drums
Carmelo Garcia — timbales

Fletcher Carnaby
Sam Andrew — guitar (from Big Brother and the Holding Company)
John Cippollina — guitar
Robbie Stokes — guitar
Mickey Hart — drums, percussion
David Freiberg — vocals, bass, piano
Tower of Power — horn section
Steven Schuster — flute

The Chase (Progress)
Jerry Garcia — guitar (from Grateful Dead)
Mickey Hart — drums
Zakir Hussain — tabla

Blind John
Steven Schuster — flute
Grace Slick — piano, vocals (from Jefferson Airplane)
Mickey Hart — field drum, timpani
Greg Errico — drums (from Sly and the Family Stone)
Tower of Power — horn section
Barry Melton — acoustic guitar, vocals (from Country Joe & The Fish)
David Freiberg — acoustic guitar, vocals (from Quicksilver Messenger Service)
Paul Kantner — vocals (from Jefferson Airplane)

Young Man
Barry Melton — guitar
John Cippolina — guitar
Robbie Stokes — guitar
David Freiberg — bass, vocals
Mickey Hart — drums
Bob Weir — vocals (from The Grateful Dead)
Phil Lesh — vocals
Carmelo Garcia — timbales, conga

Deep, Wide and Frequent
Mickey Hart — drums
David Freiberg — bass
Robbie Stokes — guitar
Jerry Garcia — guitar
John Cippolina — guitar
Terry Haggerty — guitar (from Sons of Champlin)
Bill Champlin — organ (from Sons of Champlin)
Tower of Power — horn section
Carmelo Garcia — timbales, congas

Pump Song
Robbie Stokes — guitar
Bob Weir — guitar, vocals
Jerry Garcia — insect fear
Robbie Stokes — bass
Phil Lesh — bass
Tower of Power — horn section
Mickey Hart — drums, percussion
David Freiberg — piano, water pump

Granma's Cookies
Jerry Garcia — guitar
Mickey Hart — drums
Zakir Hussain — tabla

Hangin' On
Barry Melton — guitar
Robbie Stokes — guitar
John Cippolina — guitar
David Freiberg — bass, piano, viola, vocals
Mickey Hart — drums
Tower of Power — horn section

Summary
Mickey Hart – drums, percussion, field drum, timpani
Sam Andrew – guitar
Bill Champlin – organ
John Cipollina – guitar
Greg Errico – drums
David Freiberg – bass, piano, acoustic guitar, viola, water pump, vocals
Carmelo Garcia – timbales, conga
Jerry Garcia – guitar, pedal steel guitar
Terry Hagerty – guitar
Mike and Nancy Hinton – marimba
Zakir Hussain – tabla, rain
Paul Kantner – vocals
Phil Lesh – bass, vocals
Barry Melton – guitar, acoustic guitar, vocals
Alla Rakha – tabla, rain
Steve Schuster – flute
Grace Slick – piano, vocals
Stephen Stills – bass
Robbie Stokes – guitar, bass
Tower of Power – horn section
Bob Weir – guitar, vocals

Mickey Hart - Rolling Thunder (1972)

1. Rolling Thunder
2. Main Ten (Playing in the Band)
3. Fletcher Carnaby
4. Chase (Progress)
5. Blind John
6. Young Man
7. Deep, Wide and Frequent
8. Pump Song (Greatest Story Ever Told)
9. Granma's Cookies
10. Hangin' On

http://sharebee.com/d13c9308

Planet Earth Rock and Roll Orchestra

2009-06-28T22:45:00.003+02:00

W nagraniu wzieli udział:

Southbound Train
Graham Nash – acoustic guitar, harmonica, vocals
David Crosby – acoustic guitar, vocals
Jerry Garcia – pedal steel
Chris Ethridge – bass
Johny Barbata – drums

Whole Cloth
Graham Nash – piano, vocals
David Crosby – electric guitar, vocals
Craig Doerge – electric piano
Danny Kortchmar – lead guitar
Russell Kunkel – drums
Leland Sklar – bass

Blacknotes
Graham Nash – piano, vocals
David Crosby – voclas

Strangers Room
Graham Nash – harmonica, piano, vocals
David Crosby – vocals
Craig Doerge – piano
Danny Kortchmar – lead guitar
Russell Kunkel – drums
Leland Sklar – bass
David Duke – french horn
Arthur Maebe – french horn
George Price – french horn

Where Will I Be?
Graham Nash – vocals
David Crosby – acoustic guitar, vocals
Dana Africa – flute
Craig Doerge – electric piano
Leland Sklar – bass

Page 43
Graham Nash – vocals
David Crosby – electric guitar, vocals
Craig Doerge – piano
Danny Kortchmar – lead guitar
Russell Kunkel – drums
Leland Sklar – bass

Frozen Smiles
Graham Nash – harmonica, piano, vocals
David Crosby – electric guitar, vocals
Craig Doerge – electric piano
Danny Kortchmar – lead guitar
Russell Kunkel – drums
Leland Sklar – bass

Games
Graham Nash – vocals
David Crosby – acoustic guitar, electric guitar, vocals
Craig Doerge – piano
Danny Kortchmar – lead guitar
Russell Kunkel – drums
Leland Sklar – bass

Girl to Be on My Mind
Graham Nash – organ, vocals
David Crosby – electric guitar, vocals
Craig Doerge – piano
Danny Kortchmar – lead guitar
Russell Kunkel – drums
Leland Sklar – bass

The Wall Song
Graham Nash – organ, piano, vocals
David Crosby – electric guitar, vocals
Jerry Garcia – lead guitar
Phil Lesh – bass
Bill Kreutzmann – drums

Immigration Man
Graham Nash – piano, vocals
David Crosby – electric guitar, vocals
Johny Barbata – drums
Dave Mason – lead guitar
Greg Reeves – bass

Graham Nash & David Crosby - Graham Nash David Crosby(1972)

1. Southbound Train
2. Whole Cloth
3. Blackstones
4. Strangers Room
5. Where Will You Be?
6. Page 43
7. Frozen Smiles
8. Games
9. Girl To Be On My Mind
10. The Wall Song
11. Immigration Man

http://sharebee.com/92549e7b

Planet Earth Rock and Roll Orchestra

2009-06-25T15:27:00.006+02:00

W nagraniu wzieli udział:

Silver Spoon
Grace Slick - Piano / Vocals
Papa John Creach - Violin
Jack Casady - Bass
Joey Covington - Drums
The Spanish Sexuals - Flute

Diana
Paul Kantner - Rhythm Guitar / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals

Sunfighter
Paul Kantner - Rhythm Guitar / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
Joey Covington - Drums
Peter Kaukonen - Guitar
Greg Adams - Trumpet / Flugelhorn
Mic Gillette - Trombone
Steven Schuster - Horn Arrangement / Sax / Flute
Edwin Hawkins Singers - Vocals

Titanic
Phil Sawyer - Sound Effects

Look at the Wood
Grace Slick - Vocals
Paul Kantner - Rhythm Guitar / Vocals
David Crosby - Vocals / Tambourine
Graham Nash - Arp
Jorma Kaukonen - Lead Guitar

When I Was a Boy I Watched the Wolves
Paul Kantner - Rhythm Guitar / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
Peter Kaukonen - Mandolin
Shelley Silverman - Drums
Jerry Garcia - Guitar
David Crosby - Vocals
Graham Nash - Vocals

Million
Paul Kantner - Rhythm Guitar / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
Jerry Garcia - Guitar
Bill Laudner - Vocals

China
Grace Slick - Piano / Vocals
Paul Kantner - Rhythm Guitar
Jack Casady - Bass
Chris Wing - Drums
Joey Covington - Drums
Greg Adams - Trumpet
Mic Gillette - Trombone
Steven Schuster - Horn Arrangement / Sax

Earth Mother
Grace Slick - Piano / Vocals
Paul Kantner - Vocals
Jack Traylor - Guitar / Vocals
Spencer Dryden - Drums
Craig Chaquico - Lead Guitar
Papa John Creach - Violin

Diana 2
Paul Kantner - Rhythm Guitar / Vocals
Grace Slick - Arp / Vocals
David Crosby - Vocals
Graham Nash - Vocals

Universal Copernican Mumbles
Paul Kantner - Vocals
Pat Gleeson - Moog / Piano
John Vierra - Synthesizer Keyboard

Holding Together
Paul Kantner - Vocals
Grace Slick - Piano
Jerry Garcia - Guitar
Joey Covington - Drums

Paul Kantner & Grace Slick - Sunfighter (1971)

1. Silver Spoon
2. Diana - Part 1
3. Sunfighter
4. Titanic
5. Look At The Wood
6. When I Was A Boy I Watched The Wolves
7. Million
8. China
9. Earth Mother
10. Diana - Part 2
11. Universal Copernican Mumbles
12. Holding Together

http://sharebee.com/413dc22a

Planet Earth Rock and Roll Orchestra

2009-06-24T19:18:00.003+02:00

W nagraniu wzieli udział:

Military Madness
Graham Nash – lead vocals, acoustic guitar
Johny Barbata – drums
Calvin "Fuzzy" Samuels – bass
Joel Bernstein – piano
Dave Mason – electric guitar
Rita Coolidge – background vocals
P.P. Arnold – background vocals

Better Days
Graham Nash – lead vocals, background vocals, acoustic guitar, organ, piano
Calvin "Fuzzy" Samuels – bass
Rita Coolidge – background vocals
Dallas Taylor – drums
Neil Young – piano
Sermon Posthumas – bass clarinet solo
Larry Cox – whiskers

Wounded Bird
Graham Nash – lead vocals, acoustic guitar

I Used to Be a King
Graham Nash – lead vocals, acoustic guitar
Johny Barbata – drums
Phil Lesh – bass
Jerry Garcia – piano, steel guitar
David Crosby – electric guitar

Be Yourself
Graham Nash – lead vocals, acoustic guitar
Johny Barbata – drums
Calvin "Fuzzy" Samuels – bass
Rita Coolidge – piano, electric piano
Everyone Loose There – chorus

Simple Man
Graham Nash – lead vocals, background vocals, piano
Rita Coolidge – background vocals
Dorian Rudnytsky – cello
David Lindley – fiddle

Man in the Mirror
Graham Nash – lead vocals, acoustic guitar
Johny Barbata – drums
Neil Young – piano
Jerry Garcia – steel guitar
Chris Ethridge – bass

There's Only One
Graham Nash – lead vocals, acoustic guitar, organ
Johny Barbata – drums
Rita Coolidge – background vocals, piano
Larry Cox – whiskers
Chris Ethridge – bass
Bobby Keys – saxophone solo
Venetta Fields, Sherlie Matthews, Clydie King, Dorothy Morrison – background vocals

Sleep Song
Graham Nash – lead vocals, acoustic guitar, paper, comb
Dorian Rudnytsky – cello

Chicago / We Can Change the World
Graham Nash – lead vocals, acoustic guitar, organ on "We Can Change the World", piano, tambourine
Johny Barbata – drums, tambourine on "We Can Change the World"
Rita Coolidge – background vocals
Larry Cox – whiskers
Chris Ethridge – bass
Venetta Fields, Sherlie Matthews, Clydie King, Dorothy Morrison – background vocals

Graham Nash - Songs For Beginners (1971)

1. Military Madness
2. Better Days
3. Wounded Bird
4. I Used To Be A King
5. Be Yourself
6. Simple Man
7. Man In The Mirror
8. There's Only One
9. Sleep Song
10. Chicago
11. We Can Change The World

http://sharebee.com/4148aef3

Planet Earth Rock and Roll Orchestra

2009-06-23T16:04:00.004+02:00

W nagraniu wzieli udział:

Music Is Love
David Crosby - Guitar / Vocals
Graham Nash - Guitar / Vocals
Neil Young - Guitar / Bass / Vibes / Congas / Vocals

Cowboy Movie
David Crosby - Guitar / Vocals
Jerry Garcia - Guitar
Phil Lesh - Bass
Mickey Hart - Drums
Bill Kreutzmann - Tambourine

Tamalpais High (At About 3)
David Crosby - Guitar / Vocals
Jerry Garcia - Guitar
Jorma Kaukonen - Lead Guitar
Phil Lesh - Bass
Bill Kreutzmann - Drums

Laughing
David Crosby - Guitar / Vocals
Graham Nash - Vocals
Joni Mitchell - Vocals
Jerry Garcia - Pedal Steel Guitar
Phil Lesh - Bass
Bill Kreutzmann - Drums / Tambourine

What Are Their Names
David Crosby - Guitar
Neil Young - Guitar
Jerry Garcia - Guitar
Phil Lesh - Bass
Bill Kreutzmann - Drums
David Crosby, Paul Kantner, Joni Mitchell, Grace Slick, Jerry Garcia, Phil Lesh, David Freiberg, Graham Nash - The PERRO Chorus

Traction in the Rain
David Crosby - Guitar / Vocals
Graham Nash - Vocals
Laura Allan - Autoharp / Vocals

Song with No Words (Tree with No Leaves)
David Crosby - Guitar / Vocals
Graham Nash - Vocals
Jerry Garcia - Guitar
Jorma Kaukonen - Lead Guitar
Jack Casady - Bass
Michael Shrieve - Drums
Gregg Rolie - Piano

Orleans
David Crosby - Guitar / Vocals

I'd Swear There's Somebody Here
David Crosby - Vocals

David Crosby - If I Could Only Remember My Name (1971)

1. Music Is Love
2. Cowboy Movie
3. Tamalpais High (At About 3)
4. Laughing
5. What Are Their Names
6. Traction In The Rain
7. Song With No Words (Tree With No Leaves)
8. Orleans
9. I'd Swear There Was Somebody Here

http://sharebee.com/3352bfc3

Planet Earth Rock and Roll Orchestra

2009-06-17T23:16:00.005+02:00

Planet Earth Rock and Roll Orchestra (PERRO), to nazwa grupy artystów, którzy nagrywali wspólnie w latach 1970 - 1973. Tworzyli ją m. in. członkowie Jefferson Airplane, Grateful Dead, Quicksilver Messenger czy Crosby, Stills and Nash. Po raz pierwszy zebrali się, aby nagrać Blows Against the Empire, sygnowane Jefferson Starship. Nazwę PERRO przyjeli, gdy zabierali się do drugiego albumu, "If I Could Only Remember My Name" Davida Crosby. Odbyła się wtedy sesja, która została w pełni zarejestrowana. Jej Fragment można usłyszeć na wspomnianym albumie Davida Crosby pt. "What Are Their Names", oraz na jego niektórych płytach solowych.
Nazwy "Jefferson Starship" użyli później Paul Kantner i Grace Slick, gdy zakładali swój zespół w 1974 roku. Sam Kantner w 1983 roku nagrał album, który miał być hołdem dla dawnych czasów, zatytułowany poprostu "Planet Earth Rock and Roll Orchestra".

The Planet Earth Rock and Roll Orchestra is a nickname given to artists who recorded together in the early 1970s. They were predominantly members of Jefferson Airplane, The Grateful Dead, Quicksilver Messenger Service, and Crosby, Stills and Nash. Their first album together was Blows Against the Empire, when they were known as Jefferson Starship. The name changed to Planet Earth Rock and Roll Orchestra for the next album, David Crosby's If I Could Only Remember My Name. During the sessions for Crosby's album at Wally Heider Studios, the musicians of each band were invited to the sessions and rehearsed hours of material, and everything was recorded. Material played during these recorded sessions in 1971 was used for Crosby's album (the "PERRO Chorus" is credited on the song, "What Are Their Names") and several other solo albums after Crosby's (see discography). The name Jefferson Starship was later used for Paul Kantner and Grace Slick's new band formed in 1974. Paul Kantner recorded a solo album in 1983 as a tribute to this time, Planet Earth Rock and Roll Orchestra.
from: en.wikipedia.org

W nagrywaniu Blows Against the Empire udział wzieli (w poszczególnych utworach):
Mau Mau (Amerikon)
Paul Kantner - Electric Rhythm Guitar / Vocals
Grace Slick - Vocals
Peter Kaukonen - Lead Guitar
Joey Covington - Drums

The Baby Tree
Paul Kantner - Banjo / Vocals

Let's Go Together
Paul Kantner - Acoustic Guitar / Bass Machine / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
Jerry Garcia - Banjo
Bill Kreutzmann - Drums

A Child Is Coming
Paul Kantner - Acoustic Rhythm Guitar / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
David Crosby - Lead Guitar / Vocals
Jack Casady - Bass

Sunrise
Grace Slick - Vocals
Paul Kantner - Acoustic Guitar / Vocals
Jack Casady - Bass

Hijack
Paul Kantner - Acoustic Guitar / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
Joey Covington - Congas
Graham Nash - Congas

Home
Paul Kantner, Phil Sawyer, Graham Nash - Sound Effects

Have You Seen the Stars Tonite
Paul Kantner - Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
David Crosby - Acoustic Guitar / Vocals
Jerry Garcia - Pedal Steel Guitar
Mickey Hart - Percussion

XM
Paul Kantner, Phil Sawyer, Jerry Garcia, Mickey Hart - Sound Effects / Vocals

Starship
Paul Kantner - Acoustic Rhythm Guitar / Vocals
Grace Slick - Piano / Vocals
Jerry Garcia - Lead Guitar
Harvey Brooks - Bass
David Crosby - Vocals
Graham Nash - Vocals
David Freiberg - Vocals

Paul Kantner and Jefferson Starship - Blows Against the Empire (1970)

1. Mau Mau (Amerikon)
2. The Baby Tree
3. Let's Go Together
4. A Child is Coming
5. Sunrise
6. Hijack
7. Home
8. Have You Seen The Stars Tonite
9. X-M
10. Starship

http://sharebee.com/e8da9ed8

Breakout - Mira (1971)

2009-06-14T17:30:00.002+02:00

1. Do kogo idziesz
2. W co mam wierzyć
3. Tysiąc razy kocham
4. Zapytam ptaków
5. Kwiaty nam powiędły
6. A miałeś przyjść
7. Byłeś we śnie tylko
8. Luiza
9. Miałam cały świat

http://sharebee.com/bea4ed76

New creatures

2009-06-11T22:49:00.004+02:00

Ramases was the creation and alter-ego of Martin Raphael, born in Sheffield, UK. Formerly an army PT instructor, whilst involved in a central heating business in Scotland, was inspired to assume the mantle of the Egyptian Pharaoh of whom he believed himself a reincarnation, and take up a musical career. Early singles (recorded with his wife) failed to make any impact, Space Hymns was recorded at Strawberry Studios in Stockport with soon-to-be members of 10cc.
Glass Top Coffin was recorded following relocation to Felixstowe, and Ramases retired from the music business soon afterwards. He committed suicide during the early 1990s.
from: wikipedia.org

Ramases - Space Hymns (1971)

1. Life Child
2. Oh Mister
3. And the Whole World
4. Quasar One
5. You're the Only One
6. Earth-People
7. Molecular Delusions
8. Balloon
9. Dying Swan Year 2000
10. Jesus
11. Journey to the Inside

http://sharebee.com/7f7a7c01

First Morning Dew

2009-06-10T19:04:00.004+02:00

A minor performer of the 1960s folk revival, Bonnie Dobson will be forever known (if she's even known at all) as the author of "Morning Dew," a moving ballad about the threat of nuclear devastation. Also titled as "Take Me for a Walk" -- that is how it's titled on the previously unreleased 1962 recording that came out on the 2000 The Best of Broadside 1962-1988 box set, anyway -- it was inspired by On the Beach, the film about the aftermath of nuclear war. It was covered about as often as any folk-rock standard that never became a hit, with versions released by Tim Rose, the Grateful Dead, Lulu, the Jeff Beck Group, Episode Six (with future members of Deep Purple), Clannad, Dave Edmunds, Nazareth, the Allman Brothers, and others. It is not well known that Dobson recorded a few albums of acoustic folk music herself for Prestige in the first half of the 1960s and also moved into singer/songwriter pop-folk-rock with full band arrangements on albums for RCA in 1969 and 1970. She never came up with another song as memorable as "Morning Dew," though, and her electric albums were disappointing, both for the unmemorable material and unsuitably mainstream arrangements.
"Morning Dew" was actually the first song Dobson wrote. The first person to cover it was Fred Neil, who put it on an Elektra album he did in the mid-'60s as part of a duo with Vince Martin and made some changes to the lyrics. There has been some confusion about the songwriting credit, not only because Neil changed some words, but also because Tim Rose (who recorded it on his 1967 debut album) appears as the co-writer in some credits. In a 1993 interview with Randy Jackson, Dobson said, "If anyone is going to be credited as co-writer or co-lyricist it should have been Fred Neil because all Tim Rose did was take Freddie Neil's changes." Unfortunately Dobson herself didn't capitalize on the song's growing popularity with her own electric version, and the one she put on her self-titled 1969 album for RCA did not live up to the song's full potential.
Dobson had a pleasant, high voice and some good judgement in cover material (interpreting songs by obscure singer/songwriter Jackson Frank and the then little-known Ralph McTell). However, she didn't have talents, as a vocalist or composer, special enough to make her more than a decent also-ran in the 1960s folk scene. When RCA pushed her toward more countrified MOR pop on 1970's Good Morning Rain, the results bordered on anonymity, diminishing the singer's art without any compensating commercial success. In 1969 Dobson moved to England, and in the 1970s, she virtually retired from the music business, eventually becoming the head administrator for the Philosophy Department at the Berwick College of the University of London.
from: http://www.answers.com/

Bonnie Dobson - At Folk City (1962)

1. Once my true love
2. Love Henry
3. Irish exile song
4. Shule aroon
5. Bonnie's blues
6. Peter Amberley
7. C'est l'aviron
8. The holly bears a berry
9. Two carols for a nuclear age
10. Morning dew

http://sharebee.com/37483b3d

Blues & Jazz w Koloseum

2009-06-04T16:11:00.003+02:00

Colosseum, to brytyjska grupa jazzrockowa istniejąca od 1968 do prawie 1972 r.; ze względu na to, że wszyscy muzycy grali już uprzednio w różnych zespołach i osiągali sukcesy, trzeba ją rozpatrywać także jako supergrupę. Była to pierwsza w pełni jazzrockowa grupa na świecie.
Za początek istnienia zespołu uważa się sierpień 1968 r., czyli moment, w którym pierwszy skład Colosseum ropoczął próby. Ideę grupy wymyślił wybitny perkusista Jon Hiseman i wraz z trójką muzyków: gitarzystą basowym Tonym Reevesem, klawiszowcem i wibrafonistą Dave'em Greenslade'em i saksofonistą Dickiem Heckstallem-Smithem stanowli trzon zespołu. Do nich dołączyli dwaj gitarzyści James Litherland, który został także wokalistą oraz Jim Roche.
Jon Hiseman i Tony Reeves grali bezpośrednio, bo do lipca 1968 r., w grupie Johna Mayalla Bluesbreakers, w składzie, który nagrał znakomity album Bare Wires. Płyta ta dotarła do 3 miejsca w Wielkiej Brytanii i 59 w USA. Dave Greenslade grał uprzednio w zespole Ram Jam. Dick Heckstall-Smith - także członek tej samej formacji Johna Mayalla, która nagrała Bare Wires - przed wstąpieniem do Colosseum nagrał z Jackiem Bruce'em album Things We Like, zagrał w zespole Pete'a Browna Battered Ornaments, a potem w grupie Victora Broxa Sweet Pain.
Ten skład prowadził próby w sierpniu i wrześniu, i we wrześniu grupa jednorazowo wystąpiła. Po kilku tygodniach z zespołu odszedł Jim Roche i grupa stała się kwintetem.
Kwintet ten istniał przez równy rok - do września 1969 r. Początkowo zespół podpisał kontrakt nagraniowy (w 1969 r.) z firma Fontana jednak wkrótce przeszedł do nowej, prężnej firmy Vertigo. Zimą 1968/1969 rozpoczęły się sesje do pierwszego albumu grupy.
Pierwszy album zatytułowany Those Who Are About to Die Salute You lub w wersji łacińskiej Morituri te Salutant został nagrany w ciągi trzech dni. Mimo tego iż prezentował nowatorską muzykę, dotarł do 15 miejsca na brytyjskiej liście najpopularniejszych albumów.
Wiosną i latem zespół przygotowywał się do nagrania drugiego albumu grupy The Valentyne Suite, który został nagrany pomiędzy 16 a 18 czerwca 1969 r.
We wrześniu 1969 r. odszedł z grupy gitarzysta i wokalista James Litherland. Założył zespół James Litherland's Brotherhood, w którym na gitarze basowej grał John Wetton, a później właściwie zmieniają nazwę na Mogul Trash. Organistą w tym zespole był Brian Auger.
Za Litherlanda do Colosseum wchodzi znakomity bluesowy gitarzysta Dave "Clem" Clempson, który uprzednio grał w grupie Bakerloo.
W listopadzie ukazuje się drugi album zespołu nagrany jeszcze z Litherlandem - The Valentyne Suite.
Podczas tury koncertowej latem 1969 r. zespół wystąpił 21 i 22 czerwca na Montreux Jazz Festival w Szwajcarii, a 28 czerwca na Bath Festival of Blues and Progressive Music w Anglii.
Mniej więcej w połowie sierpnia tego samego roku rozpoczęło się miesięczne tournée po USA. 15, 16 i 17 sierpnia Colosseum wystąpiło w słynnej hali widowiskowej Fillmore West w San Francisco.
W listopadzie 1969 r. koncertem w Pradze rozpoczęło się europejskie tournée zespołu, a w styczniu i lutym grupa koncertowała znów w USA, występując także Fillmore East w Nowym Jorku.
W czerwcu 1970 r. z zespołu odszedł basista Tony Reeves i na jego miejsce został przyjęty Louis Cennamo, grający przedtem m.in. w takich zespołach jak The Five Dimensions, The Herd i Renaissance.
Zespół wystąpił m.in. na Hamburg Big Gig Festival (20-22. czerwca) i The Bath Festival of Blues and Progressive Music (26 i 27. czerwca).
W tym samym okresie zespół przystąpił do przygotowywania i nagrywania swojego kolejnego albumu Daughter of Time. Jednak tuż po występie w lipcu 1970 r. w Royall Albert Hall w Londynie odchodzi z grupy Louis Cennamo. W jego miejsce zostaje przyjęty Mark Clarke.
Po odejściu Litherlanda z zespołu funkcję wokalisty pełnił Clem Clempson. Jednak oczywiste było, iż zespół potrzebuje nowego, wyjątkowego wokalisty. W czerwcu 1970 r. Greenslade zaproponował kandydaturę znakomitego bluesowego i rhythmandbluesowego wokalisty - Chrisa Farlowe'a. Sesje do albumu kontynuowane były już razem z nowym wokalistą. Na części utworów basistą jest jeszcze Cennamo, a na nowszych - Mark Clarke.
8 i 9 sierpnia 1970 r. grupa Colosseum wystąpiła na 10th National Jazz & BLues Festival na Plumpton Race Track.
W marcu 1971 r. zespół wystąpił na Manchester University oraz w Big Apple w Brighton. Z tych koncertów zestawiony został album Colosseum Live.
Po kolejnych turach koncertowych i sesjach nagraniowych, Jon Hiseman podjął decyzję o rozwiązaniu zespołu. Zarówno według krytyków, fanów jak i samych muzyków, decyzja ta była zdecydowanie przedwczesna.
info: wikipedia

Colosseum is a British progressive jazz-rock band formed in 1968 by drummer Jon Hiseman, tenor sax player Dick Heckstall-Smith and bass player Tony Reeves, who had previously worked together in John Mayall's Bluesbreakers. Dave Greenslade, on (organ), was immediately recruited, and the line-up was completed by Jim Roche on (guitar). Roche only recorded one track before being replaced by James Litherland, (guitar and vocals).
Colosseum made their live debut in Newcastle and were promptly recorded by influential BBC Radio One DJ John Peel for his Top Gear Radio program. This appearance gained them valuable exposure and critical acclaim.
Colosseum's first album, Those Who Are About To Die Salute You, was released by the Fontana label in 1969. Colosseum's second album, also in 1969, was Valentyne Suite, notable as the first release from Vertigo Records, the first label to sign heavy metal pioneers Black Sabbath. Vertigo Records was a branch of Philips, established to sign and develop artists that did not fit the main Philips Records brand.
Dave "Clem" Clempson replaced James Litherland for the third album, The Grass Is Greener, released in 1970 and only in the United States. Mark Clarke then replaced Tony Reeves on bass, and Hiseman recruited vocalist Chris Farlowe to enable Clempson to concentrate on guitar. This is considered to be the definitive Colosseum line-up, which recorded the 1970 album Daughter of Time.
In March 1971, the band recorded its concerts at the Big Apple in Brighton and at Manchester University. Hiseman was impressed with the atmosphere at the Manchester show, and the band returned five days later for a free concert that was also recorded. The recordings were released as a live double album in 1971, Colosseum Live, shortly before the original band broke up.
After the band split, Jon Hiseman formed Tempest with bassist Mark Clarke; Dave Greenslade formed Greenslade with Tony Reeves; Clem Clempson joined Humble Pie; Chris Farlowe joined Atomic Rooster; and Dick Heckstall-Smith embarked on a solo career.
Hiseman reformed the group as Colosseum II in 1975, with a stronger orientation towards jazz-fusion rock and a new lineup, featuring guitarist Gary Moore, and Don Airey on keyboards. Colosseum II released four albums before disbanding in 1978.
Colosseum reunited for a tour in 1994, the catalyst for a live CD, DVD releases, and new studio releases. Expanded editions of Valentyne Suite and Colosseum Live were also released, as well as several compilation albums.
Hiseman's wife, saxophonist Barbara Thompson, joined the band on various occasions after the 2004 death of Dick Heckstall-Smith and is now a permanent member of the band.
from: wikipedia

Colosseum - Those Who Are About To Die Salute You (1969)

1. Walking in the Park
2. Plenty Hard Luck
3. Mandarin
4. Debut
5. Beware the Ides of March
6. Road She Walked Before
7. Backwater Blues
8. Those About to Die

http://sharebee.com/0e4b8d54

Atomic Rooster

2009-06-02T12:24:00.003+02:00

Info po polsku na temat grupy:

http://rock.w3h.net/atomic_rooster/atomicrooster.htm

Atomic Rooster was a British progressive-rock group formed in 1969 with an original lineup of Vincent Crane (organ), Nick Graham (bass), and Carl Palmer (drums). Their debut album, Atomic Rooster, hit number 49 in the U.K. in June 1970, after which Graham and Palmer left the group. Crane maintained the name and recruited guitarist/singer John Cann and drummer Paul Hammond for the second album, Death Walks Behind You, which hit number 12 in the U.K., where it featured the number 11 single "Tomorrow Night," and number 90 in the U.S. Pete French of Cactus assisted on the third album, In Hearing Of, which featured the number-four U.K. single "The Devil's Answer" and reached number 18 in England and number 167 in America. Then the group split up again, and again Crane assembled a new Atomic Rooster, this time featuring singer Chris Farlowe, guitarist Steve Bolton, bassist Bill Smith, and drummer Rick Parnell. Made in England reached number 149 in the U.S. in 1972, but the group had split again by 1974. Crane fronted lineups of Atomic Rooster into the '80s, before taking up with Dexys Midnight Runners in 1983. In 1989, he committed suicide.
from: www.answers.com

Atomic Rooster - Atomic Rooster (1970)

1. Friday The Thirteenth
2. And So To Bed
3. Broken Wings
4. Before Tomorrow
5. Banstead
6. S.L.Y.
7. Winter
8. Decline And Fall
9. Play The Game

http://sharebee.com/587f8b4f

Daliah Lavi

2009-06-01T13:22:00.002+02:00

Re - post

2009-05-31T16:44:00.002+02:00

Soft Machine - Volume One (1968)

http://sharebee.com/9269f37b

Vanilla Fudge - Near the Beginning (1969)

2009-05-27T11:07:00.003+02:00

1. Shotgun
2. Some Velvet Morning
3. Where Is Happiness
4. Break Song

http://sharebee.com/decf7d15

Stills

2009-05-19T21:06:00.003+02:00

Krótko i na temat (portal wiedzy onet).

Stills Stephen (ur. 1945), amerykański wokalista, instrumentalista, kompozytor i autor tekstów, producent nagrań. Debiutował w poł. lat 60. XX w. z amatorskimi zespołami rockowymi i folkowymi, (m.in. Buffalo Springfield). Światowy sukces osiągnął jako członek grupy Crosby, Stills, Nash and Young. Współpracował z wieloma wybitnymi muzykami, m.in. A. Kooperem, M. Bloomfieldem, J. Hendrixem, E. Claptonem. Nagrywał piosenki różnorodne stylistycznie: od country, bluesa, rocka, po utwory inspirowane folklorem latynoamerykańskim.

Stephen Stills - Stephen Stills (1970)

1. Love The One You're With
2. Do For The Others
3. Church (Part Of Someone)
4. Old Times Good Times
5. Go Back Home
6. Sit Yourself Down
7. To A Flame
8. Black Queen
9. Cherokee
10. We Are Not Helpless

http://sharebee.com/e1b6fe07

Re - post

2009-05-12T22:16:00.001+02:00

Test - Test (1972-1974)

1. Wybij sobie z głowy
2. Po horyzontu kres
3. Żółw na Galapagos
4. Livin' in sin
5. Smoke on the water
6. Płyń pd prąd
7. Inna jest noc
8. Testament
9. Zguba
10. W pogoni dnia
11. Gdy gaśnie w nas płomień
12. Śnij o mnie
13. Matylda
14. Licz na siebie sam
15. Droga przez sen
16. Przygoda bez miłości

http://sharebee.com/8a57d450

10 w skali Klenczona.

2009-05-10T01:24:00.004+02:00

Pod koniec 1969 roku konflikt pomiędzy Sewerynem Krajewskim a Krzysztofem Klenczonem był już znany publicznie. Na początku następnego roku, w Warszawie w hotelu odbyło się głosowanie nad tym, który z liderów CzG ma pozostać. Krzysiek był przekonany iż zostanie dalej w zespole. Niestety, sprawy potoczyły się inaczej i koledzy wybrali Seweryna. Tak więc Klenczon rozpoczął solową karierę. Początkowo nagrywał sam, lecz później stworzył nowy zespół. Zespół na miarę tamtych czasów - grający muzykę ostrzejszą. Grupę nazwano Trzy Korony, powstała w marcu 1970 roku. Jej menedżerem został Andrzej Olechowski. W jej skład wchodzili:
Krzystzof Klenczon - lider, śpiew, gitara elektryczna
Ryszard Klenczon (kuzyn) - gitara elektryczna i hawajska
Grzegorz Andrian - gitara basowa, śpiew
Marek Ślazyk - perkusja (były muzyk grupy Wawele)
Brzmienie grupy nie było jeszcze wypracowane. Pierwszymi nagraniami były piosenki "Ludzie wśród ludzi", "Kronika podróży" i "10 w skali Beauforta". Pierwszą piosenką debiutowali. Natomiast "10 w skali..." było już nagranie po raz trzeci. Otóż jest 5 wersji tej piosenki - pierwsza z Czerwonymi Gitarami, druga z muzykami sesyjnymi, trzecia z Trzema Koronami, czwarta z zespołem Ryszarda Kruzy i piąta nagrana także przez Trzy korony ale już bez Krzysztofa. Pierwsze występy grupy m. in. w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki na festiwalach w Kołobrzegu, Sopocie i Opolu zaznaczył na rynku pozycję grupy, ale nie była ona mocna. Ludzie czepiali się. Ponoć na jednym z koncertów zostali przyjęci bardzo chłodno. Przecież Klenczon to już był ktoś w polskiej muzyce, miał na swoim koncie sukcesy, nagrody a tu nagle taka zniewaga i brak akceptacji. Wcale nie lepiej wyglądało wynagrodzenie Trzech Koron - płace byłe wręcz śmieszne.
Po krótkim czasie Marek Ślazyk odchodzi. Zastępuje go Piotr Stajkowski. Grupa zaczeła nagrywać w pierwszej połowie 1970 roku. Początkowo były to piosenki dla Polskiego Radia. Materiał na longplay'a Trzy Korony przygotowały w czerwcu 1971 r. Znalazły się na nim udane piosenki. Była to jedyna płyta, która na dodatek nie została pozytywnie oceniona i przyjęta. Warto zwrócić uwagę na nią z kilku względów: piosenki są zróżnicowane, są kawałki ostrzejsze, ballady, prostsze piosenki. Słucha się tego bardzo przyjemnie. Popularność grupy w tym czasie nie była zła; w rankingu najlepszych wykonawców 1971 r. zajęli czwarte miejsce. Część nagrań powstała dla radia. Nie wszystkie się ukazały (w jakiejkolwiek formie) do dziś np. "Legia gola" albo "Popatrz prawdzie w oczy". Powstały też teledyski do "Kroniki podróży" i "Retrospekcji". Rok 1972 był już ostatnim w historii zespołu. W ramach 10-lecia Niebiesko-Czarnych, Trzy Korony zagrały serię koncertów pt. "Nie przejdziemy do historii". Były to już pożegnalne koncerty, ostatni z nich odbył się w Sali Kongresowej w PKiN. Zarejestrowali też kilka piosenek i... Krzysztof wyemigrował do USA. Grupa próbowała działać dalej z Marią Głuchowską jako wokalistką ale nic z tego nie wyszło. I tak jesienią 1972 przestała istnieć. Grzegorz Andrian grał jeszcze we własnych grupach Atlas i Nord Band.
info: http://kklenczon.republika.pl/
Trzy Korony - Krzysztof Klenczon i Trzy Korony (1971)

1. 10 w skali Beauforta
2. Wiosenna Milosc
3. Jestem do przodu
4. Swieca gwiazdy swieca
5. Cos
6. Piosenka o niczym
7. Nie przejdziemy do historii
8. Sprawie sobie niespodzianke
9. Spotkanie z diablem
10. Stary walc przypomni
11. Bierz zycie jakie jest
12. Juz nie czas
13. Fatalny dzien
14. Raz na tysiac nocy
15. Port

http://sharebee.com/a73a20a9

Jerry Garcia - Garcia (1972)

2009-05-05T19:43:00.002+02:00

1. Deal
2. Bird Song
3. Sugaree
4. Loser
5. Late For Supper
6. Spidergawd
7. Eep Hour
8. To Lay Me Down
9. An Odd Little
10. The Wheel

http://sharebee.com/41a58ec0

Dead Heads Ace

2009-05-04T22:28:00.005+02:00

A founding member of the Grateful Dead, Bob Weir's musical legacy (separate from its cultural implications) will be of an utterly strange rhythm guitar player and songwriter who grew up in one of the most lasting outside bands of the 1960s. Playing with the Dead until their dissolution following the death of Jerry Garcia in 1995, Weir has since made his musical homes in Ratdog and the Other Ones.
Born in 1947 and adopted by a rich California engineer, Weir's intense, undiagnosed dyslexia gave him trouble at school. He was labeled a troublemaker and shipped off to boarding school, where he met future songwriting partner John Perry Barlow. After being kicked out of the school, Weir returned to the Bay Area, where he bummed around the burgeoning folk scene and came into contact with musicians like Jerry Garcia, New Riders of the Purple Sage founder David Nelson, and Jefferson Airplane guitarist Jorma Kaukonen. A series of jug bands eventually morphed into the electrified Warlocks who, in turn, became the Grateful Dead following a series of gigs at Ken Kesey's Acid Tests.
Weir developed his odd rhythm style playing between the sweet, articulated lead guitar of Jerry Garcia and the avant-garde bass lines of Phil Lesh, who joined the Dead as a newcomer to his instrument after studying trumpet and serial music with composer Luciano Berio at Mills College in the early '60s. The Dead's sound, a psychedelic hybrid of genres, was developed through endless improvisation. Weir's role as a rhythm player was to give force and color to the developing music. Like a jazz guitarist, Weir was often not evident in the mix, but still a profound shape on the sound.
Weir's earliest songwriting efforts mirrored those of Garcia and Lesh, though less successfully. By the early '70s, he had crossed paths with Barlow again and the two began their creative relationship in earnest. Soon, Weir was producing songs in his own distinct style -- a blend of Americana and the odd voicings he specialized in. As the health of Dead frontman Ron "Pigpen" McKernan waned, Weir found his rich baritone increasingly at the center of attention and developed a stage personality to match it. His first solo album, Ace, released in 1972, featured Weir backed by the rest of the Dead.
Through the late '70s, and especially during the Dead's year off in 1975, Weir toured and recorded with a number of groups, including Kingfish and Bobby and the Midnites. Kingfish was by far the most successful of these efforts. Listened to in retrospect, Bobby and the Midnites sounds grounded in the period. More importantly, though, Weir's guitar style was developed in specific response to the situation of the Grateful Dead and rarely works successfully without his counterparts in Garcia and Lesh.
The Dead remained Weir's primary gig through the 1980s and the first half of the 1990s, touring incessantly and finally scoring success with their 1987 album In the Dark. As Garcia's dependence on drugs increased, Weir found himself increasingly in the position of de facto bandleader. When Garcia died in 1995, Weir had recently formed the Ratdog Revue (soon shortened to Ratdog), with bassist Rob Wasserman (with whom he had been playing duo shows since the late '80s) and former Primus drummer Jay Lane.
Through a revolving lineup, the band -- like the Dead -- toured incessantly, working their way through clubs and theaters, building both a repertoire of new Weir compositions and reworked Dead songs as well as an original sound. In 2000, Ratdog released their first album, Evening Moods to mixed reviews. In the summers of 1998 and 2000, Weir reunited with several former Dead bandmates to tour as the Other Ones, releasing a live album in 1999. Weir continues to develop as a bandleader and an elder for new generations of jam bands.
from: http://www.answers.com/bob%20weir

Bob Weir - Ace (1972)

1. Greatest Story Ever Told
2. Black-Throated Wind
3. Walk in the Sunshine
4. Playing in the Band
5. Looks Like Rain
6. Mexicali Blues
7. One More Saturday Night
8. Cassidy

http://sharebee.com/c9ae7ad8

Natalie Wood

2009-05-03T20:19:00.005+02:00

The Peanut Butter Conspiracy - For Children of All Ages (1969)

2009-04-29T15:33:00.002+02:00

1. Gonna Get You Home
2. Back in L.A.
3. Have a Little Faith
4. Good Feelin'
5. Loudness of Your Silence
6. It's Alright
7. Out in the Cold Again
8. Now
9. Simple Things
10. Return Home
11. Think
12. Show You the Way
13. Try Again
14. Try
15. You're Not Getting Into It
16. What Did I Do Wrong
17. Stayin' Inside Kind of Day

http://sharebee.com/6b7a6981

The Peanut Butter Conspiracy - The Great Conspiracy (1968)

2009-04-22T22:12:00.001+02:00

1. Turn on a Friend (To the Good Life)
2. Lonely Leaf
3. Pleasure
4. Too Many Do
5. Living, Loving Life
6. Invasion of the Poppy People
7. Captain Sandwich
8. Living Dream
9. Ecstasy
10. Time Is After You
11. Wonderment
12. I'm a Fool
13. It's So Hard
14. Peter Pan [Unreleased]

http://sharebee.com/fe3803fe

Smarujemy

2009-04-21T20:33:00.005+02:00

They formed in Los Angeles in 1966 out of a folk-rock group, The Ashes, who included John Merrill (guitar/ vocals), Alan Brackett (bass/ vocals), Barbara "Sandi" Robison (vocals), Spencer Dryden (drums) and Jim Cherniss (guitar/ vocals). The group had earlier been known as The Young Swingers, who released two obscure singles. The Ashes released one single in 1966 on the Vault label, "Is There Anything I Can Do?" written by Jackie DeShannon. Dryden then left The Ashes to replace Skip Spence in Jefferson Airplane, Robison left to give birth, and the group temporarily disbanded.
Alan Brackett hooked up with a new guitarist, Lance Baker Fent, and a new drummer, Jim Voigt, naming the new trio The Crossing Guards. Merrill and Robison rejoined, and the five-piece band became The Peanut Butter Conspiracy.
The group signed with Columbia Records in late 1966, releasing a single "It's A Happening Thing", produced by Gary Usher, which reached #93 on the national pop chart. The band's first album, The Peanut Butter Conspiracy Is Spreading, followed, also produced by Usher who brought in studio musicians including Glen Campbell and James Burton to bolster the group's sound. Their late 1967 single "Turn On a Friend (to the Good Life)" failed to chart. However, they toured nationally, added a new guitarist, Bill Wolff, and recorded a second album for Columbia, The Great Conspiracy, generally regarded as their best.
In 1968 they moved to the Warner Bros. Records subsidiary label Challenge, with a revamped line-up featuring ex-Clear Light organist Ralph Schuckett and drummer Michael Ney (Stevens), recording their final album For Children of All Ages. The record was written and conceived by Brackett. Meanwhile, Merrill had reformed a version of Ashes, whose only LP was eventually released in 1970 on the Vault label.
The Peanut Butter Conspiracy undertook a final tour and split up in about 1970. Merrill and Brackett continued writing and producing for other artists. Robison also toured in the 1970s, but died in 1988.
Guitarist Lance Baker Fent continues to create rock-and-roll through his GreenManMedia label.

The Peanut Butter Conspiracy - Is Spreading (1967)

1. It's a Happening Thing
2. Then Came Love
3. Twice Is Life
4. Second Hand Man
5. You Can't Be Found
6. Why Did I Get So High
7. Dark on You Now
8. Market Place
9. You Should Know
10. Most Up Till Now
11. You Took Too Much

http://sharebee.com/e248df6b

Re - post

2009-04-16T19:15:00.003+02:00

Romuald & Roman (1968 - 1976)

CD 1
1. Kto poznał ten świat
2. Znasz ten dom
3. Pytanie czy hasło
4. Człowiek
5. A ja nigdy i basta
6. Kamień
7. Bobas
8. Będziesz panią w moim piekle
9. Talizmany
10. Na twój znak
11. Takie słowa jak łubin
12. Wzsystko Ci kupiłem
13. Czy potrafię
14. Gdyby przebaczać mogli wszyscy
15. Jak dwie rzeki
16. W białą Noc Narodzenia
CD 2
1. Spacer mleczną drogą
2. Towary ruszą do Indii
3. Coś we mnie drzemie
4. Wedrujesz tak
5. Towary ruszą do Indii (Live)
6. Cos we mnie drzemie (Live)
7. Idź dalej
8. Patrycja
9. Wieczorny nokturn
10. Wszystko Ci kupiłem
11. XXI Zbliża sie wiek
12. XXI Zbliża sie wiek (Instrumental)
13. Płonie ognisko
14. Idź dalej
15. Kto
16. Coś we mnie drzemie

http://sharebee.com/cbc87d96

Gong

2009-04-14T22:32:00.007+02:00

Gong to francuska, a potem międzynarodowa, progresywna grupa rockowa wywodząca się z brytyjskiej sceny Canterbury. Przez grupę przewinęło się wielu muzyków reprezentujących różne muzyczne idee. Z tego powodu, a także i z powodów czysto programowych, grupa nie wykształciła stałego brzmienia. W istocie była jednym z najbardziej eklektycznych i "anarchistycznych" projektów w historii gatunku. Grupa objęła takie gatunki jak psychodeliczny rock, rock elektroniczny, jazz-rock, space rock, eksperymentalny rock i inne. Zalicza się ją również w poczet grup proto punkowych. Muzyka grupy balansuje pomiędzy groteską, teatralnością, awangardowymi eksperymentami oraz solidną rockową i jazz-rockową grą; bardzo bogata tak instrumentalnie, jak i w swej fakturze. Z zespołu "wypączkowały" grupy-córki Planet Gong, Mother Gong, Pierre Moerlen's Gong, Gongzilla, NY Gong i Gongmaison.
info: http://pl.wikipedia.org

Gong slowly came together in the late '60s when Australian guitarist Daevid Allen (ex-Soft Machine) began making music with his wife, singer Gilli Smyth, along with a shifting lineup of supporting musicians. Albums from this period include Magick Brother, Mystic Sister (1969) and the impromptu jam session Bananamoon (1971) featuring Robert Wyatt from the Soft Machine, Gary Wright from Spooky Tooth, and Maggie Bell. A steady lineup featuring Frenchman Didier Malherbe (sax and reeds), Christian Tritsch (bass), and Pip Pyle (drums) along with Allen (glissando guitar, vocals) and Gilli Smyth (space whisper vocals) was officially named Gong and released Camembert Electrique in late 1971, as well as providing the soundtrack to the film Continental Circus and music for the album Obsolete by French poet Dashiel Hedayat.
Camembert Electrique contained the first signs of the band's mythology of the peaceful Planet Gong populated by Radio Gnomes, Pothead Pixies, and Octave Doctors. These characters along with Zero the Hero are the focus of Gong's next three albums, the Radio Gnome Trilogy, consisting of Flying Teapot (1973), Angel's Egg (1974), and You (1975). On these albums, protagonist Zero the Hero is a space traveler from Earth who gets lost and finds the Planet Gong, is taught the ways of that world by the gnomes, pixies, and Octave Doctors and is sent back to Earth to spread the word about this mystical planet. The band themselves adopted nicknames -- Allen was Bert Camembert or the Dingo Virgin, Smyth was Shakti Yoni, Malherbe was Bloomdido Bad de Grasse, Tritsch was the Submarine Captain and Pyle the Heap. Over the course of the trilogy, Tritsch and Pyle left and were replaced by Mike Howlett (bass) and Pierre Moerlen (drums). New members Steve Hillage (guitar) and Tim Blake (synthesizers) joined.
After You, Allen, Hillage, and Smyth left the group due to creative differences as well as fatigue. Guitarist Allen Holdsworth joined and the band drifted into virtuosic if unimaginative jazz fusion. Hillage and Allen each released several solo albums and Smyth formed Mothergong. Nevertheless the trilogy lineup has reunited for a few one-off concerts including a 1977 French concert documented on the excellent Gong Est Mort, Vive Gong album. Allen also reunited with Malherbe and Pyle as well as other musicians he had collaborated with over the years for 1992's Shapeshifter album. Hillage also worked as the ambient-techno alias System 7. A number of Gong-related bands have existed over the years, including Mothergong, Gongzilla, Pierre Moerlin's Gong, NY Gong, Planet Gong, and Gongmaison. During the new millennium Gong material continued to be released, including Live 2 Infinitea issued in fall 2000, as well as numerous reissues. I Am Your Egg appeared in 2006 from United States of Distribution.
from: http://www.answers.com/

Gong - Magick Brother (1969)

1. Mystic Sister / Magick Brother
2. Rational Anthemn
3. Glad To Sad To Say
4. Chainstore Chant / Pretty Miss Titty
5. Fable Of A Fredfish / Hope You Feel Ok
6. Ego
7. Gong Song
8. Princess Dreaming
9. 5 and 20 Schoolgirls
10. Cos You Got Green Hair

http://sharebee.com/772587a4

Arthur Lee - Vindicator (1972)

2009-04-09T20:42:00.002+02:00

http://sharebee.com/ac53989c

Love - Live At The Fillmore West (1970)

2009-04-08T17:05:00.001+02:00

Early Show

1. Product Of The Times
2. Stand Out
3. Keep On Shinning
4. Andmoreagain
5. Singing Cowboy / Good Times

Late Show

6. Stand Out
7. Product Of The Times
8. Bummmer In The Summer
9. Gotta Find Somebody
10. Signed D.C.
11. Slick Dick
12. Always See Your Face
13. Singing Cowboy

Part 1:
http://sharebee.com/dcbc51d8

Part 2:
http://sharebee.com/90fb615e

Love - Reel To Real (1974)

2009-04-07T20:41:00.002+02:00

http://sharebee.com/171932a8

Love False Start (1970)

2009-04-07T11:52:00.002+02:00

http://sharebee.com/fa0aaa33

Love - Out Here (1969)

2009-04-07T00:13:00.001+02:00

1. I'll Pray for You
2. Abalony
3. Signed D.C.
4. Listen to My Song
5. I'm Down
6. Stand Out
7. Discharged
8. Doggone
9. I Still Wonder
10. Nice to Be
11. Car Lights on the Daytime Blues
12. Run to the Top
13. Willow Willow
14. Instra-Mental
15. You Are Something
16. Gather Round
17. Love Is More Than Words
18. Better Late Than Never

http://sharebee.com/d625d151

Love - Four Sail (1969)

2009-04-03T16:15:00.001+02:00

1. August
2. Your Friend and Mine - Neil's Song
3. I'm With You
4. Good Times
5. Singing Cowboy
6. Dream
7. Robert Montgomery
8. Nothing
9. Talking in My Sleep
10. Always See Your Face

http://sharebee.com/fdd5406e

Veronica Carlson

2009-04-02T21:55:00.008+02:00

Morning Dew

2009-03-26T15:55:00.004+01:00

Tim Rose nigdy nie wyjawił swojego wieku, jednak zgodnie z notą firmy Columbia dla prasy przyjąć można, iż urodził się 23 września 1940 prawdopodobnie w Waszyngtonie. Wspominał, że w dzieciństwie słuchał bluesowych audycji Wolfmana Jacka. Jego babka była taperką, a wychowująca go ciotka studiowała operę.
Pierwszym jego instrumentem było 5-strunowe bandżo, a potem gitara. Był na tyle dobrym muzykiem, że zdobył nagrodę najlepszego muzyka w szkole. Po rezygnacji z seminarium wstąpił do wojska i został nawigatorem w siłach lotniczych. Po powrocie do cywila mieszkał w Waszyngtonie, Nowym Jorku i Chicago, wszędzie wchodząc na dalsze stopnie rozwoju muzycznego.
Jego nazwisko można spotkać w iście meandrycznych drzewach rodzin muzycznych takich jak The Lovin' Spoonful, The Mamas and the Papas i wielu innych: The Triumvirate, Michael and Timothy, The Smoothies. Najważniejsza z nich grupa to The Big Three. W The Smoothies grali John Phillips (później z The Mamas and the Papas) i Scott McKenzie (pamiętny z przeboju "San Francisco", w którym grał na gitarze także Tim). Po grze w tym zespole Rose nagrał kilka albumów z grupą The Journeymen (John Phillips, Scott McKenzie i Dick Weissman – nagrali trzy albumy dla Capitolu). Potem założył duet Michael and Timothy z Michaelem Boranem (także członkiem The Smoothies). Następnie spotkał Mamę Cass Elliot i przeprowadził się do Chicago, gdzie z Johnem Brownem stworzyli The Triumvirate (1962). The Big Three powstał, gdy Brown został zastąpiony przez piosenkarza i gitarzystę Jamesa Hendricksa. Ta grupa nagrała dwa albumy w pierwszej połowie lat 60. wykazujące wpływy folku i muzyki gospel. Zespół rozpadł się w 1964 r. na skutek zatargów między dwoma dominującymi jej członkami - Timem i Mamą Cass. Tim chciał się zelektryfikować, a Mama Cass pragnęła pozostać przy tradycyjnym folkowym brzmieniu. Ślady tego konfliktu widać w ich nagraniach. Następną jego grupą była The Feldmans, z którą dotarł do Greenwich Village w Nowym Jorku i gdzie występowali w klubie Night Owl. Jednak gdy Columbia postanowiła podpisać z nim kontrakt porzucił zespół, ku zaskoczeniu innych muzyków. Pierwszy singel (kompozycja Chipa Taylora, tego od "Wild Thing" grupy The Troggs) został nagrany z muzykami z Area Code 615.
Kariera solowa
Wkrótce także nagrał swój pierwszy album Tim Rose, na którym zbudował swoją reputację. Był to jeden z najlepszych debiutów wszech czasów. Zawdzięcza on wiele fantastycznym muzykom, którzy wzięli udział w jego nagraniu: znakomitemu perkusiście Bernardowi Purdie, basiście Richiemu Hussanowi (z The Feldmans), drugiemu basiście Felixowi Pappalardiemu, gitarzyście Jayowi Berlinerowi i drugiemu gitarzyście Hughowi McCrackenowi.
Trzy najlepsze utwory albumu: "Hey Joe", "Morning Dew" i "Come Away, Melinda" nie były jego kompozycjami. "Morning Dew" i "Come Away, Melinda" były utworami ostrzegającymi przed atomową apokalipsą.
Rose miał wszelkie przymioty, aby stać się gwiazdą. Miał głos porównywalny z głosami Roda Stewarta i Joe Cockera, świetnie wypadał podczas koncertów, pisał nieraz dobre utwory, miał wielkie wzięcie u DJ-ów, lubiła go prasa i krytycy - i mimo tego wszystkiego nie odniósł sukcesu...
Od 1967 r. zaczął często bywać w Wielkiej Brytanii, gdzie też spędził większość 1968 r. Po 1967 r. kilkakrotnie tam występował, a później jego grupą akompaniującą był zespół Aynsleya Dunbara. Szybko zdobył opinię znakomitego i charyzmatycznego wykonawcy. Powtórne tournèe nastąpiło w 1968 r. i w towarzyszącym mu triu za perkusją zasiadał John Bonham. Kilkakrotnie pojawił się w TV i odbył sesje nagraniowe dla radia. Ukazał się także jego singel, folk-rockowy "Long Haired Boy", którego producentem był Al Kooper. Singlowi towarzyszył biało-czarny filmik promocyjny. Był to jeden z najlepszych utworów jego autorstwa; był często puszczany w radiu, miał świetne recenzje i... nie stał się przebojem ani w WB, ani w USA.
Rok później ukazuje się jego drugi album, nagrany w Nowym Jorku, Through Rose Colored Glasses. Przez więszość był uważany za rozczarowującą płytę. Był zdecydowanie bardziej popowy od poprzedniego, chociaż i tu są bardzo interesujące i wymyślne aranżacje z instrumentami dętymi, skrzypcami itp. W nagraniu wzięła udział olbrzymia ilość muzyków studyjnych i, wg Rose'a, żaden z nich nie był w stanie zrealizować jego muzycznej wizji. 8 kawałków (na 12) było jego komopozycjami, a najlepszym utworem jest niewątpliwie "Angela". Album wykazuje cechy stylu Rose'a: eklektyzm, ambicję, różnorodność (bez wysiłku przechodził z bluegrassowego utworu na bandżo, poprzez folk-rock, pop do mocnego rocka). Mogło to być zaletą, ale okazało się największą jego wadą. Tim Hardin czy Tim Buckley potrafili stopić różnorodne wpływy w swój niepowtarzalny styl, a nagrania Rose'a wykazują brak tożsamości. Było to zresztą już widoczne przy jego wspaniałym pierwszym albumie.
Artysta powraca do Stanów, gdzie występuje mając u boku gitarzystę Andy'ego Summersa. Dorabiał także wtedy na życie jako czarterowy pilot.
W 1970 r. nagrał w studiu Island nowy album dla firmy Capitol Love - a Kind of Hate Story. Do pomocy otrzymał znakomitych muzyków, takich jak np. perkusista Clem Cattini czy basista Herbie Flowers. W rezultacie powstał dość niezborny album, pokazujący olbrzymie możliwości Rose'a, ale także jego niezdecydowanie i brak swojego zdecydowanego stylu. Efekt był więc rozczarowujący. Aranżacje były dość chaotyczne i często przytłumiały jego znakomity przecież głos. Pięć utworów zostało skomponowanych przez Tima i na pewno najlepszy z nich to "I Know Two People" (o rozpadającym się małżeństwie). Świetna była jego wersja Bee Geesów "I Gotta Get a Message". Pojawił się także w programie brytyjskiej TV Tops of the Pops promując swój singel. Album został całkowicie zignorowany w Stanach i muzyk powrócił do swych niepełnoetatowych prac: pilota, muzyka i użyczającego swego głosu do reklam.
W 1972 r. nagrał kolejny album Tim Rose dla Playboy Records. I znów otrzymał znakomitych muzyków. Towarzyszył mu Gary Wright, były muzyk grupy Spooky Tooth ze swoim zespołem Wonderwheel, w którym na gitarze grał Mick Jones[8]. Płyta znów okazała się niespójna. Bardzo dobre były dwie kompozycje artysty, instrumentalna "You Can't Keep Me" i "Going Down to Hollywood". Trzy kompozycje Wrighta były rockowymi utworami w stylu południowego rocka, słabo zaśpiewanymi przez Rose'a. Natomiast bardzo dobrze zabrzmiała wersja beatlesowskiego "You've Got to Hide Your Love Away" w stylu Joe Cockera. Album został dobrze przyjęty w USA ale firma Heffnera nie miała doświadczenia ani możliwości marketingowych i także ta płyta nie odniosła sukcesu. W 1974 r. album ukazał się także w Wielkiej Brytanii, wydany przez firmę Dawn. Rose udał się więc do WB, gdzie w dalszym ciągu był bardzo poważany jako artysta. Singel "You've Got to Hide Your Love Away" został wybrany singlem tygodnia przez New Musical Express, artysta miał dobrą prasę, kilka razy bardzo dobrze przyjęty pojawił się w TV, ale to nic nie pomogło i singel, i album nie zostały w ogóle dostrzeżone.
Rose podpisał kontrakt z firmą Atlantic, dla której nagrał w Walii w 1975 r. następny album The Musician. W sesjach wzięli udział Andy Summers i B.J. Cole (pedal steel guitar). Była to jednak nasłabsza płyta artysty. Zrezygnował na niej z rockowych wypadów i powstał nijaki soft rockowy album z lekkimi wpływami jazzu i muzyki country. Aranżacje wykazywały zupełny brak jakiegoś zdecydowanego kierunku. Rencenzje były niedobre. Był to nasłabszy album w całej karierze Rose'a.
Muzyk pozostał jakiś czas w WB występując, m.in. z Timem Hardinem, ale rewolucja punkowa spowodowała, że Londyn stał się bardzo niegościnnym miejscem dla tego typu artystów. Jednak w 1977 r. Atlantic urządziło sesję nagraniową dla projektowanego albumu The Gambler, który okazał się przearanżowanym i przeprodukowanym produktem, którego firma nigdy nie wydała.
Okres schyłkowy kariery
Załamany psychicznie, fizycznie i finansowo Rose za pożyczone pieniądze powrócił do USA. Tymczasem w USA wszystkie jego dawne kontakty muzyczne się urwały. Nie mogąc utrzymać się z muzyki, rozpoczął pracę instalatora ścian. Wkrótce zaczął także nagrywać reklamy (jedna z najsłynniejszych, to reklama dżinsów Wranglera, która była prezentowana przez pięć lat), i jego finansowa sytuacja nieco się poprawiła. Ukończył wobec tego studia, ale tylko po to, aby się przekonać, że przez ten czas jego nowe kontakty telewizyjne także się urwały.
Rozpoczął więc pracę jako makler giełdowy, co trwało do krachu w 1987 r. Ożenił się i znów zaczął podkładać głos w reklamach. Zaczęły się jego problemy z alkoholem. Od czasu do czasu występował w niewielkich klubach nowojorskich. Ok. 1990 r. małżeństwo się rozpadło z powodu alkoholizmu artysty i wtedy zdecydował się przestać pić. Był zupełnie nieświadomy, że w Wielkiej Brytanii nastąpiło ponowne nim zainteresowanie, a Nick Cave nagrał w 1986 r. jego piosenkę "Long Time Man". Równocześnie ponownie wydano jego albumy i stał się znany wśród nowej generacji słuchaczy. W 1996 r. nagrał kilka pokazowych (demo) utworów w Wielkiej Brytanii. Wystąpił również w klubie Half Moon w południowym Londynie z koncertem, który został znakomicie przyjęty.
W 1997 r. Rose wydał swój pierwszy od ponad dwudziestu lat album Haunted w małej niezależnej firmie Best Dressed Records. Był to zbiór nagrań koncertowych z pokazowymi. Wszystko było przygotowane naprędce, z niedobrą okładką i w dodatku bez żadnych usiłowań ze strony firmy aby album sprzedać. Płyta prezentowała znakomicie śpiewającego artystę oraz kilka jego świetnych kompozycji (zwłaszcza "He Never Was a Hero").
Od tego czasu Rose występował regularnie mieszkając w Londynie, a w 1999 r. odbył tournée z grupą Roberta Planta Priory of Brion. Zaczął także nagrywać album w Norwegii a duńska TV przygotowała film biograficzny o nim. W 2001 r. artysta występował z Tim Rose Band, m.in. otworzył festiwal jazzowy w Bergen (Blues and Jazz Festival) w Norwegii.
Rose tak podsumowował swoją karierę Moim perkusistą był John Bonham - sześć miesięcy później jest w Led Zeppelin. Andy Summers był moim gitarzystą - sześć miesięcy później jest w The Police. Jeśli wyliczysz takie rzeczy, to wydaje się, że taki był wzór mojego życia. Nie było moim przeznaczeniem stać się wielką gwiazdą. Może powinienem się zabić. Inni to zrobili. Pragnę tylko tego, żeby zarobić trochę więcej pieniędzy.
Tim Rose zmarł na serce po drugiej operacji raka 24 września 2002 r. w Londynie w Anglii.
info: ww.wikipedia.pl

A nearly forgotten singer/songwriter of the '60s, Tim Rose's early work bore a strong resemblance to another Tim working in Greenwich Village around 1966-1967 -- Tim Hardin. Rose also favored a throaty blues folk-rock style with pop production flourishes, though he looked to outside material more, wasn't quite in Hardin's league as a singer or songwriter, and had a much harsher, even gravelly vocal tone. Before beginning a solo career, Rose had sung with Cass Elliott in the folk trio the Big Three a few years before she joined the Mamas and the Papas. Signed by Columbia in 1966, his 1967 debut album (which actually included a few previously released singles) is considered by far his most significant work. Two of the tracks were particularly noteworthy: his slow arrangement of "Hey Joe" inspired Jimi Hendrix's version and "Morning Dew," Rose's best original composition, became something of a standard, covered by the Jeff Beck Group, the Grateful Dead, Clannad, and others. Years later, though, it was debated as to whether Rose wrote the song, or whether folksinger Bonnie Dobson penned the original version. Some non-LP singles he recorded around this time have unfortunately never been reissued, and although he made several other albums up through the mid-'70s, none matched the acclaim of the first one. An influence on Nick Cave and others, Rose died on September 24, 2002. A posthumous album called Snowed In, which contains material Rose was working on in the last year of his life, was released in 2003 by Cherry Red Records.
from: www.artistdirect.com

Tim Rose - Tim Rose (1967)

1. I Got a Loneliness
2. I'm Gonna Be Strong
3. I Gotta Do Things My Way
4. Fare Thee Well
5. Eat, Drink and Be Merry
6. Hey Joe
7. Morning Dew
8. Where Was I?
9. You're Slipping Away from Me
10. Long Time Man
11. Come Away Melinda
12. King Lonely the Blue

http://sharebee.com/84f80c01

Ultimate Spinach - III (1969)

2009-03-25T13:23:00.003+01:00

1. (Just Like) Romeo & Juliet
2. Some Days You Just Can't Win
3. Daisy
4. Reasons
5. Eddie's Rush
6. Happiness, Child
7. Strange-Life Tragicomedy
8. Back Door Blues
9. The World Has Just Begun

http://sharebee.com/4657fcaf

Re - post

2009-03-13T00:59:00.005+01:00

Creation of Sunlight - Creation of Sunlight (1969)

1. David
2. Rush Hour Blues
3. Light Without Heat
4. In The Middle Of Happy
5. Hammonds Eggs
6. Sometimes A Woman
7. Second Thoughts
8. Seven Times Infinity
9. Colors Of Love
10. The Fun Machine

http://sharebee.com/589cb488

History of Texas garage bands in the 60's - vol.6

2009-03-12T13:53:00.003+01:00

Zespół powstał prawdopodobnie w Albuquerque w połowie lat sześćdziesiątych. Grał folk - rocka z tendencjami do sunshine popu i był przesiąknięty hippisowską liryką. Wydanych jest 14 utworów, które pochodzą prawdopodobnie z 1968 roku, m. in. cover „World of Pain” zespółu the Cream.

Most of the volumes in the extensive History of Texas Garage Bands in the 1960s series are various-artists compilations, but this sixth set is devoted to a single artist, the folk-rocking Sunset Love. Another incongruity is that unless their hometown of Albuquerque, NM, is now somehow within the state of Texas, the band doesn't really belong here at all. (The original recordings were made for, but not released by, the AOK label in Odessa in 1968, thereby justifying the band's inclusion, sort of.) The album's subtitle is similarly misleading, because other than the occasional bit of phased vocal harmony, these 14 songs aren't psychedelia, but straight-up folk-rock with sunshine pop tendencies (think a less-playful Spanky & Our Gang), with earnest lyrics that involve lines like, "You can be part of the change," and song titles like "Innocence Dies Young on Our Street." Yet, for all the potential for sappiness -- and to be honest, nearly every song has at least one or two cringe-worthy lines -- the performances are so sincere and fresh-faced, and the largely acoustic tunes inviting enough, that the album is actually quite listenable. Not an album for the ages, perhaps, but a rare artifact well worth seeking out for sunshine pop and folk-rock fans. ~ Stewart Mason, All Music Guide
from: http://www.artistdirect.com/

Sunset Love (1968)

1. Change
2. Hippie
3. Run to the Sun
4. Reach Out
5. Tribute to Kay
6. Winter's Day
7. Little Children
8. Innocence Dies Young on Our Street
9. Man in the Park
10. Father Paul
11. World of Pain
12. Sunset Love
13. Wheels
14. Push, Push

http://sharebee.com/47f65f2d

The Crazy People

2009-03-10T22:10:00.002+01:00

Little is known about this late-'60s band other than they were Canadian, recorded their sole album Bedlam on the Burnaby, British Columbia-based Condor exploit label (home to a wide diversity of bands, among them Latin Holiday, Blues Train, the Surf Riders, and the Jimmy Cole Unlimited), and were intensely weird even for the era. From there, perhaps appropriately enough, everything gets a bit fuzzy.
Much of the Crazy People legend is couched in mystery and subject to various rumors and speculation. It is thought, because of the label it is on, that the band was actually an exploitation studio project rather than a proper combo. The most plausible theory is that it is the brainchild of Johnny Kitchen, whose name may seem terribly arcane to the casual music fan but is well-known among '60s collectors despite the fact that his identity remains a complete enigma. What is known about Kitchen is that he was something of a poor-man's Kim Fowley. He had a hand in literally dozens of crazed and experimental underground records in America during the latter years of the decade. Ending up in Los Angeles in late 1968 or early 1969, he began making records on the Crestview label beginning with the self-titled Victims of Chance debut. He was also involved that year with the bizarre first album from certified schizophrenic and acid freakazoid Larry 'Wild Man' Fischer, Evening with Wild Man Fischer, which was released on Frank Zappa's Bizarre label.
This is where a connection turns up that is both veiled in conjecture and seemingly more than coincidental. Fischer's album shares not a few similarities with the Crazy People album. In fact, the two contain a couple identical elements, including an entire chorus and vocal on one song. Some attribute the shared moments to pure happenstance or perhaps musical borrowings. Others (among them Gear Fab head Roger Maglio in the CD reissue liner notes) have suggested that the two albums are possibly the work of a single man: Wild Man Fischer himself, who perhaps also used the pseudonym Johnny Kitchen for outside projects. Crazy People's Bedlam precedes Fischer's debut by nearly a year, and, in fact, it is known that Kitchen was in Canada during 1968, involved in another Condor release, The World With the Trio of Tyme. He has two songwriting credits on Bedlam as well. From there the guessing game gets muddier and more inexact, and other plausible names have been tossed around, including a local Vancouver personality, television weatherman Jack Millman, who also has several songs on the album. More than likely, however, the truth of the matter has lived and died with the 1960s themselves. ~ Stanton Swihart, All Music Guide
from: http://www.answers.com

the Crazy People - Bedlam (1968)

1. Parade at the Funny Farm
2. Head Amusement
3. Raunchy Boog-a-Loo
4. After Six
5. Truth, The
6. Head Games & Other Assorted Crap
7. Head Job
8. Happy Academy
9. Trans Luv Airline
10. Let's Split

http://sharebee.com/304788fd

the Electric Prunes - the Electric Prunes (1967)

2009-03-06T17:07:00.001+01:00

1. I Had Too Much to Dream (Last Night)
2. Bangles
3. Onie
4. Are You Lovin' Me More (But Enjoying It Less)
5. Train for Tomorrow
6. Sold to the Highest Bidder
7. Get Me to the World on Time
8. About a Quarter to Nine
9. King Is in the Counting House
10. Luvin'
11. Try Me on for Size
12. Toonerville Trolley
13. Ain't It Hard
14. Little Oliver

http://sharebee.com/98613bc4

Święci z Topanga Canyon

2009-03-03T17:19:00.004+01:00

St. John Green, to psychodeliczna kapela założona ok. 1967-1968 roku w Topanga Canyon (niedaleko Los Angeles). W jej skład wchodzili: Ed Bissot (bas i wokal), Vic Sabino (harmonijka i wokal), Bill Kirkland (gitara), Mike Baxter (klawisze) oraz Shel Scott (perkusja). Nagrali tylko jeden album, na którym większość utworów utrzymana jest w dość mrocznym klimacie, momentami kojarzącymi się z sci-fi.

St. John Green was a ’60s psychedelic band from the area of Topanga Canyon (not quite LA, not quite Malibu, Neil Young lived there, Charles Manson befriended Dennis Wilson there…). Like most psychedelic groups, they only released one album and then faded into the night. Anyone who actively collects and listens to this type of music will tell be able to explain the wonder in these melodies and lyrics. The themeset of the music is much like the abstract expression of the cover art. Members are Ed Bissot (bass & vocals), Vic Sabino (harmonica & vocals), Bill Kirkland (guitar), Mike Baxter (organ) and Shel Scott (drums).
from: http://www.swanfungus.com

St. John Green - St. John Green (1968)

http://sharebee.com/93dec1eb

instead of sixties queen

2009-03-02T21:48:00.016+01:00

Kobiety Mansona - The Manson Women

Mary Theresa Brunner, znana jako Marioche, Och, Mother Mary, Mary Manson, Linda Dee Moser, Christine Marie Euchts. Pierwsza dziewczyna, która związała się z Mansonem, miała z nim syna; zamieszana w morderstwo Hinmana i strzelaninę w Hawthorne

Leslie Sue Van Houten, alias LuLu, Leslie Marie Sankston, Louella Alexandria, Leslie Owens.Zamieszana w zamordowanie małżeństwa LaBianca

Barbara Hoyt, znana jako Barbara Rosenburg. Uciekła z Rodziny przed policyjnym nalotem na Baker Ranch; została świadkiem oskarżenia; Rodzina próbowała ją zamordować za pomocą hamburgera nafaszerowanego LSD

Ruth Ann Moorehouse, znana jako Ouisch, Rachel Susan Morse; zamieszana w próbę zamordowania Barbary Hoyt, świadka oskarżenia

Linda Drouin Kasabian; towarzyszyła zabójcom podczas obu nocy, gdy zamordowano Tate i małżeństwo LaBianca; koronny świadek oskarżenia

Patricia Dianne Krenwinkel, alias Katie, Marnie Reevers, Big Patty, Marry Ann Scott. Zamieszana w zabójstwa Tate i LaBianca

Catherine Irene Gillies, alias Capistrano, Cappy, Catherine Myers, Patricia Anne Burke, Patti Sue Jardin. Należała do Rodziny; wnuczka właściciela Myers Ranch; ej nocy, gdy zamordowano małżeństwo LaBianca, chciała iść z resztą Rodziny, ale nie była potrzebna; obecna podczas śmierci Zero

Ella Jo Bailey, alias Yellerstone. Opuściła Rodzinę, gdy dowiedziała się o zabiciu Hinmana

Dianne Elizabeth Lane, alias Snake, Dianne Bluestein. Przyłączyła się do Rodziny
Mansona mając 13 lat; została świadkiem oskarżenia

Madaline Joan Cottage, alias little Patty, Linda Baldwin. Obecna przy śmierci Zero

Sherry Ann Cooper, znana jako Simi Valley Sherri. Uciekła z Baker Ranch wraz z Barbarą Hoyt

Catherine Share, znana jako Gypsy, Manon Minette. Uczestniczyła w "czystce", która nastąpiła po śmierci Shei; zamieszana w strzelaninę w Hawthorne

Susan Denise Atkins, znana jako Sadie Mae Glutz, Sexie Sady, Sharon King

Lynette Alice Fromme, znana jako Squeaky, Elizabeth Elaine Williamson. Należała do Rodziny od początku jej istnienia; po aresztowaniu Mansona zosała ex officio przywódczynią Rodziny

Wszystkie opisy (w bardzo skróconej wersji) pochodzą ze świetnej książki Vincent'a Bugliosi i Curt'a Gentry - "Helter Skelter-Sprawa Mansona".

Country Joe & The Fish - Electric Music for the Mind and Body (1967)

2009-02-20T18:51:00.002+01:00

1. Flying High
2. Not So Sweet Martha Lorraine
3. Death Sound
4. Porpoise Mouth
5. Section 43
6. Super Bird
7. Sad And Lonely Times
8. Love
9. Bass Strings
10. The Masked Marauder
11. Grace

http://sharebee.com/1fd77d29

Sweetwater - Woodstock 1969

2009-02-18T18:09:00.002+01:00

1. Motherless Child
2. For Pete's Sake
3. Day Song
4. Whats Wrong
5. Crystal Spider
6. Band Intros
7. Why Oh Why

http://sharebee.com/078e7593

2009-02-14T14:16:00.003+01:00

Big Brother and Holding Company - How Hard It Is (1971)

2009-02-11T14:54:00.003+01:00

http://sharebee.com/18d2bd10

Holding Wielkiego Brata

2009-02-10T20:53:00.004+01:00

Najsłynniejsza grupa, o której zapomniano. Tak chyba można napisać o Big Brother and The Holding Company. Dla wielu słuchaczy rocka żywot tej kalifornijskiej grupy kończy się, wraz z rozpoczęciem solowej kariery przez Janis Joplin. A jednak - zespół mimo problemów istniał i wydawał nowy materiał. Mało, robi to po dziś dzień!
Fragment z rock.w3h.net

"1968.12
Janis Joplin odchodzi od BB&THC. Jedynym muzykiem, który z nią pozostał na dalszą drogę artystyczną jest Sam Andrew. Grupa rozpada się pozbawiona dwóch wielkich indywidualności. Peter Albin i David Getz przechodzą w lutym 1969 do zespołu Country Joe & The Fish. Peter Albin grał na ich albumie Here We Are wydanym w lipcu 1969. David Getz prawdopodobnie także, ale nie ma go na liście muzyków. Obaj odeszli w czerwcu 1969 jeszcze przed wydaniem albumu.
W sierpniu 1969 reaktywacja Big Brother w składzie: Peter Albin, Sam Andrew, Dave Getz, James Gurley, Dave Shallock (gitara), Nick Gravenites (śpiew), Kathi McDonald (śpiew).
4 kwietnia 1970 roku odbył się koncert Big Brother & The Holding Company w San Francisco. Janis zaśpiewała z reaktywowanym zespołem, ale kończył się już proces formowania jej nowej grupy.
W październiku 1970 grupa wydała własny album Be A Brother nagrany z dużym wkładem muzycznym licznie zaproszonych gości. #134 USA. Oprócz dużego składu rdzennego zagrali: Mike Finnigan (klawisze), Richard Greene (skrzypce), Ira Kamin (klawisze) oraz sekcja instrumentów dętych Tower of Power. Udział Janis w sesjach jest możliwy. Podaje się, że śpiewała w chórkach w nagraniu Mr Natural. Producentem płyty był Nick Gravenites.
W 1971 roku wyszedł kolejny album How Hard It Is. #157 USA. Produkował Roy Segal. Oprócz rdzennej siódemki zagrał Mike Finnegan (klawisze). Muzycy wykorzystali na płycie kilka nowych instrumentów m.in. marimba i vibraslap. Po kilku trasach koncertowych rozpadli się gdzieś w 1972 roku. W grudniu 1972 Peter Albin i David Getz ponownie przystali do Country Joe, który tym razem postanowił wskrzesić starych kumpli pod nazwą Country Joe & The All Stars Band. Występowali w nim do stycznia 1974, przy czym David z powodów osobistych rzadko udzielał się w grupie już gdzieś od maja 1973.
W październiku 1978 Big Brother okazyjnie zagrali w The Greek Theatre w Berkeley dla Cheta Helmsa.
W 1982 Peter Albin założył super grupę The Dinosaurus w składzie której znaleźli się obok niego John Cipollina, Barry Melton, Merl Saunders, Robert Hunter i Spencer Dryden. Po rozpadzie BB&THC w 1972 roku Sam Andrew rozpoczął studia w klasie harmonii i kontrapunktu na uczelni The New School for Social Research oraz w klasie kompozycji na uczelni Mannes School of Music. Komponował muzykę klasyczną. Na początku lat 80-tych wrócił do San Francisco. Grał wtedy na klarnecie i saksofonie. Dave Getz przeniósł sie do LA, ożenił się (Joan Payne, aktorka) i występował w muzycznej grupie awangardowej Passengers. Zbudował własne studio nagraniowe, malował, tworzył nowe formy artystyczne, które wystawiał w galeriach Ameryki i Europy.
Od 1987 roku BB&THC rozpoczynają kolejny rozdział działalności. Nie występują często, ale za to w całym świecie. Oprócz muzyków z okresu Janis, występują inni jak Michel Bastian (śpiew), Tom Finch (gitara), Chad Quist (gitara), Joel Hoekstra (skrzypce), Kate Russo (skrzypce), Lisa Battle (śpiew), Lisa Mills (śpiew), Sophia Ramos (śpiew). Sam Andrew prowadzi równolegle własny zespół The Sam Andrew Band. Gurley zrezygnował ze współpracy w maju 1997."

Big Brother and The Holding Company - Be A Brother (1970)

1. Keep On
2. Joseph's Coat
3. Home on the Range
4. Someday
5. Heartache People
6. Sunshine Baby
7. Mr. Natural
8. Funkie Jim
9. I'll Change Your Flat Tire, Merle
10. Be a Brother

http://sharebee.com/78feb9ab

Sweetwater - Cycles: The Reprise Collection

2009-02-09T19:34:00.002+01:00

1. Motherless Child
2. Here We Go Again
3. What's Wrong
4. In a Rainbow
5. My Crystal Spider
6. Rondeau
7. Two Worlds
8. Through An Old Storybook
9. Why Oh Why
10. What's Wrong (Live at Woodstock 1969 Version)
11. Just For You
12. Day Song
13. Song From Romeo
14. Look Out
15. God Rest Ye Merry Gentlemen
16. Get It When You Can
17. Don't Forget
18. Join The Band
19. Home Again

Part 1:
http://sharebee.com/a99c1d5b

Part2:
http://sharebee.com/3908ced3

Buffalo Springfield - Live at Monterey Pop Festival (1967)

2009-02-02T01:29:00.002+01:00

1. For What It's Worth
2. Nowadays Clancy Can't Even Sing
3. Rock and Roll Woman
4. Bluebird
5. Child's Claim To Fame
6. Pretty Girl Why (fades out after.16)

[FLAC]
http://sharebee.com/0e664c99

Cheryl Tiegs

2009-02-01T16:18:00.008+01:00

Dino Song

2009-01-28T18:59:00.013+01:00

Tak naprawdę, to Chet Powers. Znany również jako Dino Valenti i Jesse Orris Farrow. Urodził się 7 października 1937 roku w Nowym Jorku. Na początku lat 60-tych grywał tam w kawiarnii Cock 'n' Bull, gdzie poznał się między innymi z młodym Bobem Dylanem. W 1963 przenióśł się do Los Angeles i w tym samym roku napisał utwór "Get Together", znany z późniejszych wykonań m. in. Jefferson Airplane (album "Take Off"), czy The Youngbloods.
Nasz bohater przenosi się ponownie w 1964, tym razem bardziej na północ, nad samą zatokę San Francisco. Rozpoczyna tam pracę nad albumem dla Autumn Records, jednak nigdy nie został on zrealizowany.
Rok 1965, to czas współpracy z rodzącym się właśnie Quicksilver Messenger Service, jednak szybko się rozpada, na skutek nieporozumień.
Rok następny był bardzo pechowy dla Powers'a. Został on zatrzymany i aresztowany za posiadanie marihuany. W jego mieszkaniu znaleziono również amfetaminę. Za posiadanie został skazany na rok do dziesięciu lat odsiadki w więzieniu stanowym w Folsom. Aby zapłacić za obrońcę musiał sprzedać prawa do "Get Together".
Po wyjściu wraca do Nowego Jorku i z gitarzystą QMS (Gary Duncan) zakłada zespół the Outlaws. Duncan jednak szybko wraca do QMS, a w 1970 roku dołącza (a raczej powraca) do grupy oficjalnie Dino Valente, jako wokalista, gitarzysta i autor tekstów. Valente staje się liderem zespołu i jest nim nieprzerwalnie do rozpadu QMS, czyli do 1979.
W 1968 roku, Dino Valente nagrywa swój jedyny folkowy album, mocno zakorzeniony w hippisowskiej kulturze. Był on często porównywany do albumów Dylana, czy Tima Buckleya.
Chet Powers zmarł nagle, 16 listopada 1994 w swoim domu w Santa Rosa (Kalifornia).

A fascinating enigma of the San Francisco psychedelic scene, Valente is most famed as the author of "Get Together." This definitive '60s love-and-peace anthem was recorded on the Jefferson Airplane's first album, and taken into the Top Ten by the Youngbloods. Valente was also an original member of Quicksilver Messenger Service, although drug busts meant that he did not actually perform and record with the group for about five years, by which time they were on the downside artistically. Prior to finally hooking up with Quicksilver, he also recorded a strange but attractive folk-psychedelic album as a solo act that, until its belated reissue on CD, was a rare and legendary psychedelic cult item.
Valente wrote "Get Together" while making the rounds of the Greenwich Village folk scene in the early '60s, though unfortunately he sold the rights to the song in the mid-'60s to raise money for legal defense. Dino even got as far as recording the song on an unissued demo tape for Autumn Records in 1964 (finally released on Ace's Someone to Love compilation in 1996). He also recorded a peculiar folk-pop single for Elektra in 1964, "Birdses," its arrangement dominated by a baroque harpsichord. Valente also knew the Byrds in their pre-"Mr. Tambourine Man" days, even sharing a houseboat in San Francisco with David Crosby at one point. Gene Clark once recalled that when the Byrds were trying to come up with a name, Clark suggested the Birdses (amended, of course, to the Byrds) because of his admiration for Valente's "Birdses" single. Valente did not end up joining the Byrds, however, instead allying with three San Francisco musicians that would end up in Quicksilver Messenger Service. Just before rehearsing for the first time, however, Valente was arrested for drug possession and jailed; Quicksilver, for the time being, continued without him, recording one of his happy-go-lucky folk-rock tunes, "Dino's Song," on their debut album.
When Valente was eventually paroled, he got a deal with Epic, releasing one little-heard album for the label in 1968. Produced by Bob Johnston (most famous for overseeing much of Bob Dylan's classic '60s output), it was idiosyncratic even within the psychedelic community. Valente sang elliptical, stream-of-consciousness hippyisms without much in the way of narrative, beginning, or end, but with an evocative lyricism. Favoring pleasingly haunting minor folk-jazz acoustic chords, he didn't have much of a voice, which was wisely smothered to a large extent under wads of reverb in the studio, adding to the record's allure.
This would be Valente's only solo effort. In 1969 he and Quicksilver's second guitarist, Gary Duncan, formed a band called the Outlaws before Duncan returned to Quicksilver, which Valente finally joined, officially, in 1970. Rather unbelievably, considering the divergent paths he and the other musicians had taken since the mid-'60s, Valente assumed artistic leadership of the group immediately, which likely says something both for the force of Dino's personality and Quicksilver's lack of direction at the time. Valente, in fact, would write most of the songs on their next album, 1970's Fresh Air (sometimes using the pseudonym Jesse Oris Farrow).
Yet the long-awaited reunion was an ill-fated match: Quicksilver's forte was psychedelic guitar jamming, not singer/songwriter fare. Valente's material for the band, too, did not match his best earlier efforts, although one of his Quicksilver compositions, "What About Me," was one of their most popular tracks. Valente stayed with Quicksilver through the mid-'70s, and signed with Warner Brothers in 1974, although no releases resulted from that association, and indeed no Valente releases would appear between then and his death in 1994. ~ Richie Unterberger, All Music Guide

Dino Valente - Dino Valente (1968)

1. Time
2. Something New
3. My Friend
4. Listen to Me
5. Me and My Uncle
6. Tomorrow
7. Children of the Sun
8. New Wind Blowing
9. Everything Is Gonna Be OK
10. Test
11. Shame on You Babe
12. Now and Now Only

http://sharebee.com/2260d90f

Ultimate Spinach - Behold & See (1968)

2009-01-15T17:03:00.002+01:00

1. Glided Lamp of The Sosmos
2. Visions of Your Reality
3. Jazz Thing
4. Mind Flowers
5. Where You're At
6. Suite: Genesis of Bauty (in four parts)
7. Fifth Horseman of The Apocalypse
8. Fragmentary March of Green

http://sharebee.com/13d23020

Polisz jazz

2009-01-14T17:57:00.007+01:00

Jeden z najbardziej znanych polskich muzyków jazzowych Michał Urbaniak (Edmund Michałowski) jest multiinstrumentalistą - saksofonistą i skrzypkiem jazzowym, a także kompozytorem i aranżerem. Jest także producentem płyt.
Edukację muzyczną rozpoczął w Łodzi, gdzie uczęszczał do Liceum Muzycznego. Od 1961 r. kontynuował naukę w Warszawskiej PWSM w klasie skrzypiec. Jeszcze w liceum samodzielnie nauczył się gry na saksofonie i występował w zespole dixielandowym Tiger Rag. Przeniesienie się do stolicy umożliwiło nawiązanie kontaktów z zawodowymi jazzmanami. Współpraca z zespołem Jazz Rockers Zbigniewa Namysłowskiego zaowocowała wspólnym występem na Jazz Jamboree '61. Występ zespołu i gra poszczególnych muzyków spotkała się z dobrym przyjęciem zarówno słuchaczy jak i krytyków.
Młody muzyk został zaproszony do współpracy przez Andrzeja Trzaskowskiego. Wraz z jego zespołem The Wreckers w 1962 r. wyjechał na koncerty klubowe do USA. Wystąpili także na festiwalach jazzowych w Newport i Waszyngtonie. Po powrocie do kraju Urbaniak zostaje zaproszony do współpracy z kwintetem Krzysztofa Komedy, z którym gra w latach 1962-64.
Po rozwiązaniu zespołu wyjechał do Skandynawii, gdzie dał się poznać przede wszystkim jako elokwentny muzyk sesyjny. Do kraju powrócił w 1969 r. i utworzył autorską Grupę Michała Urbaniaka, do której zaprosił (i w której grali w różnych okresach) pianistę Adama Makowicza, basistów - Pawła Jarzębskiego, Michała Komara, Janusza Kozłowskiego, perkusistów Czesława Bartkowskiego i Andrzeja Dąbrowskiego oraz wokalistkę Urszulę Dudziak. Wspólnie nagrali (w 1970 r. ) pierwszy, w swojej rozległej później dyskografii, zagraniczny album Parathyphus B. Swoją autorską grupę przedstawiał wielokrotnie na festiwalach Jazz Jamboree (1969-72) oraz na festiwalach europejskich (Norymberga, Kongsberg, Molde, Heidelberg, Montreux).
Znamienny był udział Urbaniaka (w 1971 r.) w Berliner Jazztage, gdzie wystąpił w międzynarodowym Violin Summit. Koncerty te okazały się ważnymi, bowiem ukazywały skrzypka - wirtuoza (wtedy coraz częściej Urbaniak porzucał saksofon na rzecz skrzypiec). Po tryumfalnych koncertach w Stanach i w Europie, w maju 1973, po raz ostatni zagrał przed polską publicznością.
Wraz z żoną Urszulą Dudziak wyjechał do USA. Mimo otrzymanego stypendium nie podjął studiów w Berklee College of Music. Dzięki rekomendacji Johna Hammonda zawarł kontrakt płytowy z wytwórnią Columbia, która wydała, jako "Fusion", jego zachodnioniemiecki album "Super Constellation". Na trasę promocyjną zaprosił polskich jazzmanów Czesława Bartkowskiego, Pawła Jarzębskiego i Wojciecha Karolaka.
W 1974 r. założył zespół Fusion, którego muzykę wzbogacił o melodie i nieregularną rytmikę zaczerpnięte z polskiej muzyki ludowej. Urbaniak grał wtedy na zbudowanych specjalnie dla niego 5-strunowych skrzypcach, syntezatorze skrzypcowym, a także lyriconie - przypominającym saksofon instrumencie elektronicznym. Ciekawa folkloryzująca muzyka fusion spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem w Ameryce. Nieoczekiwanie, Urbaniak stał się niezwykle popularnym artystą.
Dobre przyjęcie autorskiego albumu "Fusion" umożliwiło mu nagranie kolejnych, utrzymanych w podobnej stylistyce płyt (np."Atma" i "Fusion III"), które zapoczątkowały pasmo amerykańskich sukcesów M.Urbaniaka i U.Dudziak. Z dużą łatwością lansował nowe brzmienia, swoistą "modę na ludowość i Polskę" oraz zjednywał sobie grono entuzjastów.
Tylko w latach 1975 - 1989, gdy prowadził grupę The Michal Urbaniak Fusion, przyciągnął do siebie nie tylko wybitnych jazzmanów, ale także skupił gronu muzyków, którzy w zespołach Urbaniaka mieli brawurowe debiuty (np. Kenny Davis, Tom Guerin, Harold Williams, Ronnie Burrage, Basil Farrington, Gerald Brown, Bernard Wright i Steve Jordan).
Pozycja Urbaniaka na amerykańskim rynku w latach 70. i 80. była nieporównywalna z karierami innym polskich muzyków nagrywających i koncertujących na Zachodzie. Urbaniak (oraz w pewnym sensie także Urszula Dudziak) błyskawicznie dołączyli do czołówki fusion-jazzu i ze swoją muzyką pojawiali się w renomowanych klubach jazzowych "Village Vanguard" i "Village Gate", salach koncertowych (np. Carnegie Hall), a także na najważniejszych festiwalach w Nowym Jorku, Newport i Waszyngtonie. Wielokrotnie koncertowali w Europie.
Urbaniak zapraszał i sam bywał zapraszany przez sławy jazzu: George'a Bensona, Lenny'ego White'a, Wayne'a Shortera, Marcusa Millera, Billy'ego Cobhama, Joe'a Zawinula, Rona Cartera, a nawet Milesa Davisa. To właśnie do projektu "Tutu" został zaproszony przez najwybitniejszego twórcę nowoczesnego jazzu i kreatora fusion.
W aureoli wielkiej jazzowej gwiazdy i "człowieka sukcesu" Urbaniak, w 1986 r., przyjechał do Polski i wystąpił na Jazz Jamboree prezentując swój amerykański zespół Michał Urbaniak Constellation. I choć później wielokrotnie występował w kraju to nigdy nie był już tak entuzjastycznie przyjmowany, jak w czasie pamiętnego koncertu na JJ '86. Po latach koncerty Urbaniaka (choć różnorodne - np. "Komeda Żywy", współpraca z Trebuniami Tutkami, raperem Liroyem, folkową Golec uOrkestra) spowszedniały i coraz częściej artysta postrzegany był w kategoriach gwiazdy koncertującej przede wszystkim przed rodzimą publicznością.
Szczęśliwie Urbaniak obok jazzu interesuje się innymi gatunkami muzycznymi (folk, elektronika, rap) i jego oferta estradowa zawsze znajdowała zainteresowanie. Oprócz oczywistego sukcesu jazowego artysta komponował muzykę do spektakli teatralnych, filmów i programów telewizyjnych (np. "Call Me", "Misplaces", "Czwarty wymiar", "Manhattan", "And The Band Played On"). Z dużym powodzeniem wznawia także nagrania, które dotąd funkcjonowały na rynku amerykańskim, stad też dyskografia Urbaniaka obejmuje kilkadziesiąt tytułów, których łączny nakład określa liczba 2 milionów sprzedanych egzemplarzy.
Jest twórcą niezwykle aktywnym, ciekawym każdej artystycznej oferty. Wielokrotnie uczestniczył w zespołach weteranów jazzu (np. wspólnie ze Stephanem Grappelim), ale także promuje swoim nazwiskiem i doświadczeniem młodych adeptów jazzu.

info: http://www.diapazon.pl/PelnyMuzyk.php?Id=116

Michał Urbaniak (born June 22, 1943) is a Polish jazz musician and composer born in Warsaw, playing mainly the violin, lyricon and saxophone during concerts and recordings. He played a central role in the development of jazz fusion in the 1970s and 1980s, and has introduced elements of folk, R&B, hip hop, and symphonic music to jazz.
Urbaniak started his music education during high school in Łódź, and continued from 1961 in Warsaw in the violin class of Tadeusz Wroński. Learning to play on the saxophone alone, he first played in a Dixieland band, and later with Zbigniew Namysłowski and the "Jazz Rockers", with whom he performed during the Jazz Jamboree festival in 1961. After this, he was invited to play with Andrzej Trzaskowski, and toured the USA in 1962 with his band "The Wreckers", playing at festivals and clubs in Newport, San Francisco, Chicago, Washington, and New York City.
After returning to Poland, he engaged on work with Krzysztof Komeda's quintet (1962–1964). Together, they left for Scandinavia, where, after finishing a couple of contracts, Urbaniak remained until 1969. There he created a band with Urszula Dudziak and Wojciech Karolak, which gained considerable success and was later to be the starting point for the famous "Michał Urbaniak Fusion".
After Urbaniak returned to Poland and the violin (which he abandoned for the saxophone during the time in Scandinavia), he created the self-named "Michał Urbaniak Group", to which he invited, among others, Adam Makowicz (piano) and Urszula Dudziak (vocals). They recorded their first international album, Parathyphus B, and played on many festivals, including Jazz Jamboree in 1969–1972. During the Montreux'71 festival, Urbaniak was awarded "Grand Prix" for the best soloist and scholarship by the prestigious Berklee College of Music in Boston. After many triumphant concerts in Europe and the USA, in May 1973 he played for the last time before a Polish audience and emigrated with Urszula Dudziak on September 11, 1973, to the United States, where he now lives as US citizen.
In spite of getting an award from Berklee, he did not study there. Recommended by John H. Hammond, Urbaniak signed a contract with Columbia Records, who published the west-German album Super Constellation under the name Fusion. For the promotion tour, he invited Polish musicians, including Czesław Bartkowski, Paweł Jarzębski, and Wojciech Karolak. In 1974, Urbaniak formed the band Fusion, and introduced melodic and rhythmic elements of Polish folk music into his funky New York based music. Urbaniak followed his musical journey with very innovative projects like: Urbanator ( first band fusing rap & hip-hop in jazz), "Urbanizer" (project with his band and 4 piece R&B vocal group - 1978) and UrbSymphony, (where on Jan. 27th 1995 jazz group with rapper and Apple computer played concert and recorded cd & dvd with 60 piece full symphony orchestra)
Since 1970 Urbaniak is playing on a custom-made, five string violin furnished especially for him, violin synthesizer called "talkin'" violin, soprano, alto and tenor saxophones and on lyricon (electric sax-like horn). His fusion with a hint of folklore was becoming popular among the leaders of American jazz, and also provided opportunity for many new musicians (Harold Williams, Steve Jordan, Marcus Miller, Kenny Kirkland, Omar Hakim, and Victor Bailey. He started to play in well known clubs such as Village Vanguard and Village Gate, in famous concert halls such as Carnegie Hall, Beacon Theatre, and Avery Fisher Hall. In this period he played with such stars as Weather Report, Freddie Hubbard, Elvin Jones, Herbie Hancock, Chick Corea, George Benson, and Billy Cobham.
Urbaniak has invited and has been invited by many other well known jazz stars, including Lenny White, Wayne Shorter, Marcus Miller, Joe Zawinul, Ron Carter, Kenny Barron, Buster Williams and Quincy Jones. In 1985, he was invited to play during the recording of Tutu with the father of fusion, Miles Davis. Davis is reported to have said on this occasion: "Get me this fucking Polish fiddler, he's got the sound!"

Michał Urbaniak Group - Paratyphus B (1970)

1. Paratyphus B
2. Valium/Irena
3. Winter Pieces
4. Sound Pieces

http://sharebee.com/b4d50621

Jimi Hendrix - Are You Expierenced (1967)

2009-01-13T20:33:00.007+01:00

American version LP

1. Purple Haze
2. Manic Depression
3. Hey Joe
4. Love or Confusion
5. May This Be Love
6. I Don't Live Today
7. The Wind Cries Mary
8. Fire
9. Third Stone from the Sun
10. Foxey Lady
11. Are You Experienced?

http://sharebee.com/c28211d6

European version LP

1. Foxy Lady
2. Manic Depression
3. Red House
4. Can You See Me
5. Love or Confusion
6. I Don't Live Today
7. May This Be Love
8. Fire
9. Third Stone from the Sun
10. Remember
11. Are You Experienced?

http://sharebee.com/396ef988

Buffalo Springfield - Last Time Around (1968)

2009-01-12T15:12:00.002+01:00

1. On the Way Home
2. It's So Hard to Wait
3. Pretty Girl Why
4. Four Days Gone
5. Carefree Country Day
6. Special Care
7. In the Hour of Not Quite Rain
8. Questions
9. I Am a Child
10. Merry-Go-Round
11. Uno Mundo
12. Kind Woman

http://sharebee.com/5e318e4f

Szokujący Holender

2009-01-06T15:20:00.009+01:00

Shocking Blue, to holenderski zespół rockowy z Hagi istniejący w latach 1967-1974.
Największym przebojem grupy była piosenka "Venus", która w 1970 roku stała się światowym hitem, zajmując m.in. 1. miejsce na amerykańskiej liście przebojów Billboard 100. "Venus" była kilkukrotnie kowerowana przez wielu artystów, jednak największy sukces odniosła wersja brytyjskiego girlsbandu Bananarama z 1986 roku.
Cover piosenki "Love Buzz" z repertuaru Shocking Blue znalazł się na debiutanckim singlu amerykańskiego zespołu grunge'owego Nirvana oraz na wydanym w 1989 roku albumie Bleach. Fragment "Love Buzz" został także zasamplowany przez The Prodigy w utworze "Phoenix" z płyty Always Outnumbered, Never Outgunned. Natomiast piosenka "Send Me a Postacard" znalazła się na składance Softcore Jukebox z utworami wybranymi przez zespół Ladytron.

Shocking Blue was a Dutch rock band from The Hague formed in 1967. Their biggest hit, "Venus," went to #1 on the Billboard Hot 100 in February 1970, and the band had sold 13.5 million discs by 1973, but the group disbanded in 1974.
The group charted a world-wide hit with the song "Venus," which reached #1 on the U.S. Billboard Hot 100 in February 1970. Initially the disc was a big hit in the Netherlands, where it reached #3 in the summer of 1969. It subsequently sold 350,000 copies in Germany, and topped the U.S. chart for three weeks, becoming the Netherlands first American #1 hit. It sold over one million copies there by January 1970, and received a gold disc awarded by the Recording Industry Association of America. Global sales exceeded five million copies.
Before the breakthrough of "Venus," the group had a minor hit in 1968 with "Lucy Brown Is Back In Town". Once Mariska Veres took over the vocals two bigger hits followed, "Send Me A Postcard" in 1968/69 and "Long and Lonesome Road" (often mistakenly named as Long Lonesome Road) in 1969. "Hot Sand", the flip-side of "Venus" was also heavily plugged on Dutch radio.
Many more Dutch hits followed including "Mighty Joe" in 1969/70. This was the group's second million seller. In 1970 "Never Marry a Railroad Man" (flip-side "Roll Engine Roll"), their third to sell over one million and "Hello Darkness". In 1971 there followed "Shocking You", "Blossom Lady" and "Out of Sight Out of Mind". In 1972 came "Inkpot" and "Rock in the Sea"; plus "Eve and the Apple" in 1972/73 and finally "Oh Lord" in 1973. None of these latter songs charted in the U.S.
In 1974 female singer Veres left the group to start a solo career. Her only solo hit was "Take Me High" in 1975. From the 1990s, Veres toured with a new group under the Shocking Blue banner, with permission of her former bandmates. On December 2, 2006 Dutch news service ANP reported that Veres had died from cancer at 59.

Shocking blue - At Home (1969)

1. Boll Weevil
2. I'll Write Your Name Through the Fire
3. Acka Raga
4. Love Machine
5. I'm a Woman
6. Venus
7. California Here I Come
8. Poor Boy
9. Long and Lonesome Road
10. Love Buzz
11. The Butterfly and I
12. Harley Davidson
13. Fireball of Love
14. Hot Sand
15. Wild Wind

http://sharebee.com/fa0f17b3

Strawberry Alarm Clock - Good Morning Starshine (1969)

2009-01-04T13:54:00.002+01:00

1. Me and the Township
2. Off Ramp Road Tramp
3. Small Package
4. Hog Child
5. Miss Attraction
6. Good Morning Starshine
7. Miss Attraction
8. Write Your Name in Gold
9. (You Put Me On) Standby
10. Dear Joy
11. Changes

http://sharebee.com/369193ec

Strawberry Alarm Clock - The World in a Sea Shell (1968)

2009-01-04T00:09:00.001+01:00

1. Sea Shell
2. Blues for a Young Girl Go
3. Angry Young Man
4. Million Smiles Away
5. Home Sweet Home
6. Lady of the Lake
7. Barefoot in Baltimore
8. Wooden Woman
9. Heated Love
10. Love Me Again
11. Eulogy
12. Shallow Impressions
13. Barefoot in Baltimore

http://sharebee.com/01090c4b

Strawberry Alarm Clock - Wake Up... It's Tomorrow (1968)

2009-01-03T22:58:00.003+01:00

http://sharebee.com/84cd0356

Strawberry Alarm Clock - Incense and Peppermints (1967)

2009-01-03T16:43:00.004+01:00

1. The world's on fire
2. Birds in my tree
3. Lose to live
4. Strawberries mean love
5. Rainy day mushroom pillow
6. Paxton's back street carnival
7. Hummin' happy
8. Pass time with SAC
9. Incense and peppermints
10. Unwind with the clock
11. Birdman of Alkatrash

http://sharebee.com/ff69aa15

Pola Raksa

2009-01-02T17:42:00.007+01:00

Breakout - 70A (1970)

2008-12-30T15:35:00.005+01:00

1. Skąd taki duży deszcz?
2. Przemijanie
3. Dziwny weekend
4. Taką drogę
5. Zapraszamy na Korridę
6. Piękno
7. Nie znasz jeszcze życia
8. Przestroga

http://sharebee.com/a2c4a2b2