The Comfortable Chair

What little attention this West Coast sunshine-rock band's 1969 self-titled album The Comfortable Chair has gotten seems to stem from the fact that it was The Doors' lead singer Jim Morrison who discovered them, while his fellow bandmembers John Densmore and Robbie Krieger served as producers for their sole 1969 album on Ode Records.
It seems unfortunate that they were never a big band outside of the 60s California circuit since their set is actually quite impressive in its own right. Featuring all-original songs (virtually every band member contributing to the writing chores), the self-titled album bounces all over the musical spectrum. Lead singers Bernie Schwartz and Barbara Wallace are both quite good, navigating through the different genres without any trouble. Highlights include the opening rocker Ain't No Good No More, Let Me Through, and the sweet ballad I'll See You.
The band made its film debut in the Bob Hope - Jackie Gleason comedy vehicle movie How to Commit Marriage (1969) and really shines in the film as a psychedelic-hippie rock band associated with the young people in the plot of the story. This fantastic group did a wonderful music video-style presentation in the film, performing their charming hippie anthem, A Child's Garden.
Exemplified by Some Soon, Some Day and Stars In Heaven much of the set features a lazy, dreamy aura that's quite captivating. They were a band heavily influenced by the likes of It's a Beautiful Day, Sweetwater and Jefferson Airplane. Their one and only now-highly collectible record album was released on CBS-Ode Records in 1969. Hopefully soon it will be available on digitally remastered CD.

the Comfortable Chair - the Comfortable Chair (1969)

1. Ain't No Good No More
2. Child's Garden
3. I'll See You
4. Princess
5. Now
6. Some Soon Some Day
7. Be Me
8. Loved It All
9. Let Me Through
10. Stars In Heaven
11. Pale Night Of Quiet
12. The Beast (Kali Yuza).

 http://sharebee.com/f4d88321

Nieznane loty

JA with S.T. Anderson in 1965 (from martybalin.net)

Album "Early Flight", wydany w 1974 roku,  to zbiór wcześniej niepublikowanych utworów z sesji nagraniowych, lub stron B singli, z płyt "Takes off" (wydany w 1966 roku), "Surrealistic Pillow"(1967r.) oraz "Bark"(1970r.). W utworach z początku kariery JA (1965-67) można usłyszeć na wokalu Signe Toly Anderson, a na perkusji Skipa Spence'a, natomiast utwory z sesji do "Bark" nagrane zostały jeszcze nim Marty Balin Odszedł z zespołu. W numerach "in the Morning" oraz "J.P.P. McStep B. Blues" na gitarze gra Jerry Garcia.

Early Flight is a 1974 compilation album by the American psychedelic rock band Jefferson Airplane. It features previously unreleased material from 1966, 1967, and 1970. The first three tracks come from the recording sessions for Jefferson Airplane Takes Off and feature vocals by Signe Toly Anderson and Skip Spence on drums. "Runnin' 'Round This World" had been previously released as a B-side on the "It's No Secret" single. The closing tracks on side one and the first track from side two come from the recording sessions for Surrealistic Pillow. "Up or Down" comes from the early recording sessions for Bark before Marty Balin chose to leave the band. "Mexico" and "Have You Seen the Saucers?" had been previously released as a single in 1970, but this was the first LP that the two songs appeared on.

from: wikipedia

Jefferson Airplane - Early Flight (1974)

http://sharebee.com/cecc81e7

To będzie fantastyczna wyprawa

Dillard & Clark, to country rockowy duet, który powstał w 1968 roku, w Los Angeles. Tworzyli go wirtuoz banjo, jeden ze współzałożycieli bluegrassowej kapeli the Dillards, Douglas "Doug" Dillard, oraz Gene Clark - współzałożyciel the Byrds.
Duet wspomagali również późniejsi członkowie Flying Burrito Brothers: Bernie Leadon (później też m.in. the Eagles), Chris Hillman (współzałożyciel the Byrds), Sneaky Pete Kleinow (również muzyk sesyjny współpracujący m.in. ze Stonesami) oraz Michael Clarke (także współtwórca the Byrds).
Grupa istniała w latach 1968 - 1969 i wydała dwa albumy: "the Fantastic Expedition of Dillard & Clark" (październik 1968) oraz "Through the Morning, Through the Night". Prezentowany przeze mnie debiutancki album uznany został przez krytyków arcydziełem.
Polecam nie tylko miłośnikom muzyki country.

Dillard & Clark was a country rock duo which featured folk rock legend Gene Clark and Bluegrass banjo virtuoso Doug Dillard, plus fellow musicians Bernie Leadon, Chris Hillman, Sneaky Pete Kleinow, Byron Berline, and Michael Clarke(drummer) with backing vocals and tambourine by Laramy Smith on "Don't Let Me Down" and Lyin Down the middle the only turntable hit composed by Smith & Clark. The group was formed in 1968, shortly after Clark departed The Byrds, and Dillard left The Dillards. Their music is hailed by critics and musicians as some of the best of the country rock genre.
from: wikipedia

Dillard & Clark - the Fantastic Expedition of Dillard & Clark (1968)

1. Out On the Side
2. She Darked the Sun
3. Don't Come Rollin'
4. Train Leaves Here This Mornin'
5. With Care From Someone
6. The Radio Song
7. Git It on Brother (Git It Line Brother)
8. In the Plan
9. Something's Wrong
10. Lyin' Down the Middle
11. Don't Be Cruel
12. Why Not Your Baby

http://sharebee.com/e5be2a44

Wysocki 2

Vladimir Vysotsky - "the most famous Russian bard", "the greatest Russian bard of the second half of the 20-th century", "voice for the heart of a nation" - who is he? Why do people come to Vysotsky's grave every year on July 25th, the anniversary of his death? Admired by all circles of Soviet society, a voice of dissent, but not a dissident, accepted by the Soviet government as an actor, but never as a poet and singer, Vysotsky held no office, no titles. "He was simply a son of his country, he was very Russian. He did play a very political role, because in his songs he came out against evil force, against the ugly system under which he was born" (Mikhail Chemiakin, emigre artist, Vysotsky's close friend). 

Vladimir Vysotsky(b. Jan. 25, 1938, Moscow, Russia, U.S.S.R.-d. July 24, 1980, Moscow), Russian actor, lyricist, and folksinger whose social and political satire spoke of the ironies and hardships of a strictly regulated Soviet society. While risking official displeasure, he became an immensely popular figure who was revered by the Russian people even after his death.Vysotsky's parents were divorced soon after his birth, and he lived mostly with his mother(a technical translator), first in Buzuluk and then, from 1945, in Moscow. He attended the Institute of Civil Engineering for a year (1955-56) but quit to join the Nemirovich-Danchenko Studio School of the Moscow Art Theatre, graduating in 1960 and then becoming a professional actor, first at the Moscow Pushkin Dramatic Theatre and then at the Theatre of Miniatures (i.e., "Playlets"). From 1964 he was a member of the Moscow Theatre of Drama and Comedy on the Taganka, starring in such roles as Hamlet and Don Juan; he was also featured in 26 motion pictures.His great popularity as an actor was perhaps even exceeded by his popularity as a poet and songwriter; he wrote several hundred songs and poems, as well as incidental music for plays and films. Soviet officialdom permitted few of his songs to be sung on television or in films or to be recorded. His lyrical fame spread from appearances in clubs, factories, and universities and through the mass distribution of homemade (and illegal) tape recordings (magnitizdat) and publications (samizdat). He sang of such themes as Soviet prison life ("Only the final judgment could be worse"), Soviet official hypocrisy ("I grieve that honour has been put to rout, that backbiting has been deified"), and generally about ordinary Russian daily life (crowded living quarters, long food lines, unfair privileges of the elite). He died at 42 of a heart attack, brought on, it was said, by his well-known carousing, hard-drinking life-style. In the late 1980s the Soviet government began allowing the publication of his poetry and song lyrics.
from: Britannica Online

Włodzimierz Wysocki - Wszystkie utwory/All Songs [CD2]

1. Про Сережу Фомина (1964)
2. Штрафные батальоны (1964)
3. Письмо рабочих тамбовского завода китайским руководителям (1964)
4. Антисемиты (1964)
5. Песня про уголовный кодекс (1964)
6. Наводчица (1964)
7. Счетчик щелкает (1964)
8. О нашей встрече (1964)
9. Песня о госпитале (1964)
10. Все ушли на фронт (1964)
11. "Я любил и женщин, и проказы..." (1964)
12. Формулировка (1964)
13. Песня про стукача (1964)
14. "Потеряю истинную веру..." (1964)
15. Песня о звездах (1964)
16. "Помню, я однажды и в "очко", и в "стос" играл..." (1964)
17. "Нам вчера прислали..." (1964)
18. Бал-маскарад (1964)
19. Братские могилы (1964)
20. "Говорят, арестован..." (1964)
21. "Так оно и есть..." (1964)
22. Городской романс (1964)
23. Я был слесарь шестого разряда (1964)
24. Ребята, напишите мне письмо (1964)
25. "В этом доме большом раньше пьянка была..." (1964)
26. "Передо мной любой факир - ну просто карлик..." (1964)
27. Песня студентов-археологов (1964)
28. Марш студентов-физиков (1964)
29. "Ну, о чем с тобою говорить!.." (1964)

 http://sharebee.com/daf9bc17

Ultimate Spinach - Mind Flowers [live album] (1967)

http://sharebee.com/7a83ffbd

Wysocki

Nota biograficzna pochodzi z Wikipedii. Jeśli ktoś posiada konkretniejszą biografię, proszę o jakiś link.

Włodzimierz Wysocki był aktorem, pieśniarzem, poetą rosyjskim. Jako aktor zyskał sławę swoimi kreacjami w Teatrze na Tagance oraz kilkoma rolami filmowymi. Dla większości był przede wszystkim pieśniarzem. Śpiewał niskim, ochrypłym barytonem, przy akompaniamencie gitary (później również z orkiestrą) pieśni trudne, wymagające kunsztu aktorskiego i ekspresji. Pierwotnie pod wpływem twórczości Okudżawy, dość szybko znalazł własną drogę wyrazu. Enfant terrible radzieckiej sceny rozrywkowej, nigdy nie zyskał uznania w oczach władz radzieckich.

Prowadził nerwowy i artystycznie chaotyczny tryb życia, był uzależniony od alkoholu i narkotyków. W decydującym stopniu doprowadziło to do jego przedwczesnej śmierci na zawał serca. Jego śmierć poruszyła całą Rosję, a pogrzeb w wyludnionej z powodu igrzysk olimpijskich Moskwie zgromadził tłumy. Do dziś jego grób tonie w kwiatach, a wielbiciele jego twórczości starają się zgłębić fenomen Wysockiego.
Wysocki urodził się 25 stycznia 1938 roku w Moskwie. Jego matka, Nina Maksymowna, urodzona w 1912, była tłumaczką z języka niemieckiego. Ojciec, Siemion (Semen) Władimirowicz Wysocki, urodzony w 1915, był pułkownikiem w stanie spoczynku. Po wybuchu wojny wyjechał na front. W czasie rozstania z żoną poznał swą drugą żonę. Matka Wołodii została sama z dzieckiem. W 1941 rozpoczęły się bombardowania Moskwy, dlatego wraz z synem ewakuowała się do miasta Buzułuk, w obwodzie orenburskim. Okres ten musiał odbić się na psychice chłopca. Mieszkał na wsi, a choć jego matka miała pracę, nie przelewało im się. Ze wspomnień matki wynika, że już wtedy Wołodia przejawiał dobre serce, chętnie dzielił się jedzeniem z innymi ewakuowanymi dziećmi, często w gorszym niż on położeniu. W czasie wojny, a także bezpośrednio po jej zakończeniu, chłopiec nieustannie ocierał się o śmierć, cierpienie, samotność i sieroctwo. Być może dlatego tak często pisał później o wojnie w swoich wierszach.
W 1943 Wołodia z matką wrócili do Moskwy i zamieszkali na ulicy Pierwszej Mieszczańskiej 126 – obecnie Prospiekt Mira (Проспект Мира, Aleja Pokoju). W 1947 chłopiec wyjechał do Niemiec, gdzie na jakiś czas zamieszkał z ojcem i jego drugą żoną. Tam zaczął naukę gry na fortepianie.
W 1949 roku wrócił do Moskwy i zamieszkał z matką przy zaułku Bolszoj Karietnyj (Большой Каретный, Wielki Karetny), nr 15. Zaułek ten, nie cieszący się dobrą sławą, wywarł głęboki wpływ na Wysockiego. Tam poznał młodzież żyjącą na granicy prawa, tam prawdopodobnie nauczył się grać na gitarze. O Wielkim Karetnym napisał piosenkę Gdzie twoje 17 lat? (Где твои 17 лет), odpowiadając sobie na to pytanie w refrenie: "Na Bolszom Karietnom".
W 1955 roku zaczął uczestniczyć w zajęciach koła dramatycznego w domu kultury, pod kierunkiem aktora moskiewskiego Teatru Dramatycznego MChAT – Władimira Bogomołowa. Bogomołow był entuzjastycznie nastawiony do Wołodii. Na pytanie matki, czy Wołodia może występować, odpowiedział: "Nie tylko może, a wręcz powinien. Ma talent."
Gdy Wysocki skończył szkołę średnią (nr 186 w Moskwie), jego najbliższe otoczenie zaczęło namawiać go, by wstąpił do moskiewskiego instytutu inżynieryjnego im. Kujbyszewa. Sam Wysocki marzył jednak o studiach w szkole aktorskiej, ale presja otoczenia – matki, ojca i dziadka-prawnika – była zbyt silna. Szalę przeważył jego przyjaciel, Igor Kochanowski, który zdał na tę uczelnię i przez pierwszy semestr uczył się wraz z Wołodią. To znaczy Igor uczył się, a Wołodia mu towarzyszył w zajęciach, myślami przy swej jedynej wówczas miłości: sztuce teatralnej. Po pierwszym semestrze Wołodia odszedł z uczelni, mówiąc: Starczy tego inżynierowania, już nie mogę. Nie pomogły namowy i sugestie, że przecież ma zdolności matematyczne.

Po rzuceniu studiów Wysocki oddał się bez reszty sztuce aktorskiej. Do późnej pory przesiadywał na próbach w kółku dramatycznym, zaczął też pisać wiersze. Egzaminy do szkoły teatralnej kosztowały go wiele wysiłku. Pewną przeszkodą wydawał się zachrypnięty głos. Wołodia musiał przynieść zaświadczenie od laryngologa, że jego struny głosowe są zdrowe. Lekarz napisał, że głos wymaga jedynie odpowiedniego "ustawienia". Tak się też stało. W trakcie jego późniejszej kariery teatralnej i estradowej widzów zawsze dziwiła niezwykła zdolność Wysockiego do zmiany brzmienia głosu – od zachrypniętego basbarytonu do czystego barytonu. W 1956 roku został przyjęty do szkoły teatralnej przy moskiewskim teatrze dramatycznym MChAT, którą ukończył w 1960 roku. Na pierwszym roku studiów zaczął śpiewać z akompaniamentem gitary. Początkowo były to tzw. pieśni "błatne", czyli podwórkowe (często o tematyce nawiązującej do życia ludzi z marginesu społecznego), których nasłuchał się biegając jako dziecko po Wielkim Karetnym. Na uwagi, że musi zacząć zapisywać swe utwory nutami, odpowiadał pytaniem: "Po co? Przecież wszystkie je pamiętam". Pamięć miał podobno fenomenalną. Na pierwszym roku poznał też swą pierwszą żonę – Izę Żukową (ur. 1937). W 1959 roku dostał pierwszą poważną rolę – zagrał Pietrowicza w Zbrodni i karze Dostojewskiego. Wtedy też po raz pierwszy stanął przed kamerą.
W latach 1960-1964 pracował (z przerwami) w Teatrze Puszkina; zagrał tam około 10 ról, w większości epizodycznych. W moskiewskich gazetach pojawiły się pierwsze recenzje z jego występów. W tym okresie zaprezentował publicznie swe pierwsze pieśni, m.in. "Tatuaż".
W 1961, w czasie zdjęć do filmu 713 prosi o pozwolenie na lądowanie, Wysocki poznaje swoją drugą żonę, Ludmiłę Abramową, również aktorkę. Do kobiet zawsze miał dużo śmiałości, a może to one ośmielały go chętnie. Uroczy kompan, obdarzony licznymi talentami, przystojny choć nie wysoki (miał około 1,74 wzrostu), niezbyt dbający o strój, ale obdarzony silną osobowością musiał budzić zainteresowanie kobiet. To, że tak niewiele wiemy o jego życiu osobistym, świadczy najlepiej, że nie zależało mu na epatowaniu skandalami – miał inne argumenty na drodze do sławy. Najwięcej o jego problemach, ułomnościach i chorobie dowiedziano się po śmierci Wysockiego z interesującej i kontrowersyjnej książki Wysocki, czyli przerwany lot autorstwa jego trzeciej żony Mariny Vlady.
W 1962 roku przyszedł na świat pierwszy syn Wołodii, Arkady. Niecałe 2 miesiące Wysocki pracował w teatrze miniatur, starał się o etat w świeżo powstałym teatrze Sowriemiennik, ale bezskutecznie. W roku tym odbyła się też premiera filmu 713 prosi o zgodę na lądowanie, w którym Wysocki zagrał żołnierza piechoty morskiej. Wkrótce dostaje następną propozycję. W 1963 roku na ekrany wchodzą dwa filmy z Wysockim w rolach epizodycznych.
W 1964 roku przychodzi na świat Nikita, jego drugi syn. Wysocki komponuje pierwsze pieśni do filmów. Zaczyna pracować w moskiewskim Teatrze na Tagance. Będzie tam zatrudniony do końca życia. Na ekrany wchodzą kolejne dwa filmy, Wysocki nadal grywa raczej epizody.
Rok 1964 to rok jego debiutu autorskiego na scenie Taganki – komponuje pieśni do spektakli i sam je wykonuje. To bardzo owocny zawodowo rok dla Wołodii – 3 nowe filmy i 3 przedstawienia teatralne.
W 1966 roku Wysocki gra główną rolę w sztuce Bertolta Brechta Życie Galileusza. Jest to prawdziwy triumf jego sztuki aktorskiej.
W 1967 roku poznaje aktorkę Marinę Vlady, swą późniejszą trzecią żonę. W prasie literackiej ukazują się pierwsze publikacje jego wierszy. Jego kariera aktorska zbliża się do szczytu, występuje w kilku ważnych przedstawieniach i kilku filmach. Wciąż jest bardziej aktorem teatralnym niż filmowym. Uznany za postać niepewną politycznie, w filmach ukazuje się głównie w epizodach. Umiejętności aktorskie liczą się tam mniej niż poprawność polityczna. W 1968 roku Wysocki pisze list do Komitetu Centralnego KPZR, ustosunkowując się do ostrej krytyki, z jaką w codziennej prasie spotkała się jego twórczość poetycka. Występuje w filmach Gospodarz tajgi, Interwencja (premiera w 1987), w sztuce Gorkiego Matka, gdzie gra Własowa.
1 grudnia 1970 roku Wysocki żeni się z Mariną. Ten sam rok przynosi mu rolę w poetyckim przedstawieniu na podstawie poezji Andrieja Wozniesienskiego, natomiast rok 1971 to przede wszystkim jego triumf w roli Hamleta. W 1972 roku Wysocki po raz pierwszy pojawia sie w TV: jest to 55-minutowy wywiad z poetą w telewizji estońskiej.

Rok 1974 to przede wszystkim jego pierwszy wyjazd zagraniczny. Francuska publiczność wita go z mieszanymi uczuciami, nie bardzo wiedząc, o czym śpiewa i czemu w jego pieśniach jest tyle sarkazmu i bólu. W tym samym roku w ZSRR gra w filmie Zły dobry człowiek i wydaje autorską płytę Pieśni Włodzimierza Wysockiego. W 1974 roku gra w filmie Единственная дорога (Jedinstwiennaja doroga) i wydaje kolejne dwie płyty pod tym samym tytułem co pierwsza.
W 1975 roku przeprowadza sie na Małą Gruzińską 28. W tymże roku ukazuje się pierwsza i jedyna za jego życia książkowa publikacja wierszy, a Teatr na Tagance po raz pierwszy wyrusza za granicę – do Bułgarii. Wysocki występuje w telewizji sofijskiej, a także nagrywa autorską płytę, która jednak nie ukazuje się za jego życia. W tym roku występuje m.in. w Wiśniowym sadzie Czechowa, a także filmach Единственная i Бегство Мистера Мак-Кинли.
W 1976 roku spektakl Hamlet otrzymuje pierwszą nagrodę na Dziesiątym Belgradzkim Międzynarodowym Festiwalu "Bitef". Wysocki kręci film Сказ про то, как царь Петр арапа женил. Wydaje trzy autorskie płyty: Pieśni, Pieśni Wladimira Wysockowo i Pieśni-ballady z filmu Бегство Мистера Мак-Кинли.
Rok 1977 to nowe sukcesy Hamleta, w postaci nagrody francuskiej krytyki za najlepszy spektakl zagraniczny. W tym samym roku wychodzi jedyna za życia artysty broszura na temat jego twórczości kinowej. Wysocki występuje w epizodzie w filmie węgierskim Ők ketten (One dwie) Márty Mészáros. Był to jedyny film, w którym pojawił się na ekranie razem z żoną Mariną Vlady. W bajce Alicja w krainie cudów wg Carrolla gra papugę i orzełka Eda. We Francji wychodzą trzy płyty długogrające Wysockiego.
W październiku 1978 w telewizji w Groznym ukazuje się wywiad z Wysockim. W styczniu występy w Berlinie. W 1979 roku Wysocki wyjeżdża z koncertami do USA i Kanady. 25 lipca przeżywa śmierć kliniczną w Bucharze, w Uzbekistanie. Wysocki nadal pracuje; ukazuje się kolejny wywiad z artystą (telewizja w Piatigorsku); rola Swidrygajłowa w Zbrodni i karze. Ukazuje się płyta Баллады и песни (Ballady i pieśni).
Rok 1980 – ostatni rok życia Wysockiego. Uzależnienie od środków pobudzających nadwerężyło jego siły, nie zgadza się jednak na żadne kompleksowe leczenie. Stopniowo narasta bariera między nim i Mariną. Wysocki miota się, wyraźnie nie mogąc odnaleźć się w swej własnej niemocy. Jedyny występ w telewizji centralnej: pieśni z komentarzem. Niestety, program nie ukazał się za życia artysty. W czerwcu Hamlet otrzymuje pierwszą nagrodę na Drugim Międzynarodowym Festiwalu "Warszawskie Spotkania". Jeszcze jedna rola – Don Juana w filmie Maleńkie tragedie. 16 lipca – ostatni występ dla szerokiej publiczności w podmoskiewskim Kaliningradzie (obecnie Korolow).
Laureat Nagrody Państwowej ZSRR z 1987 (pośmiertnie).
18 lipca Wysocki nadal gra w Hamlecie. Najbliżsi przyjaciele zastanawiają się, jak go hospitalizować. Zwlekają ze stanowczymi krokami. 23 lipca ma kolejną zapaść, jest plan podłączenia go do respiratora, ale wszystko się przedłuża, Wysocki nie chce współpracować z lekarzami. 24 lipca miota się po domu, chwytając za serce. Mówi do matki: "Dziś umrę". Wieczorem przyjeżdża zaprzyjaźniony lekarz, Anatoli Fiedotow. Niestety akurat w chwili, gdy jest najbardziej potrzebny – w czasie, gdy Wysocki ma ciężki zawał – Fiedotow przysypia. Nad ranem 25 lipca Wysocki umiera.

Włodzimierz Wysocki - Wszystkie utwory/All Songs [CD1]

1. Татуировка (1961)
2. Красное, зеленое (1961)
3. Я был душой дурного общества (1961)
4. Ленинградская блокада (1961)
5. Бодайбо (1961)
6. Город уши заткнул (1961)
7. "Что же ты, зараза, бровь себе подбрила..." (1961)
8. "Позабыв про дела и тревоги..." (1961 или 1962)
9. Тот, кто раньше с нею был (1962)
10. У тебя глаза - как нож (1962)
11. Я в деле (1962)
12. Весна еще в начале (1962)
13. Серебрянные струны ('гитара') (1962)
14. "У меня было сорок фамилий..." (1962 или 1963)
15. Лежит камень в степи (1962)
16. Большой Каретный (1962)
17. "Сколько лет, сколько лет..." (1962)
18. Правда ведь обидно (1962)
19. Зэка Васильев и Петров зэка (1962)
20. "Пока вы здесь в ванночке с кафелем..." (1963)
21. Сивка-бурка (1963)
22. "- Эй, шофер, вези - Бутырский хутор..." (1963)
23. "За меня невеста отрыдает честно..." (1963)
24. "Если б водка была на одного..." (1963)
25. "Все позади - и КПЗ, и суд..." (1963)
26. Рецидивист (1963)
27. Я женщин не бил до семнадцати лет (1963)
28. "Мы вместе грабили одну и ту же хату..." (1963)
29. Сорок девять дней (стихи В.Высоцкого, автор музыки не известен) (1960)

http://sharebee.com/54c491a0

Kod pocztowy Nashville

Area Code 615 to studyjna grupa z Nashville w stanie Tennessee. Zespół wykonywał muzykę country, jednak nie ograniczał się wyłącznie do tego typu muzyki, ale sięgał także w inne muzyczne rejony.
Grupa wystąpiła publicznie tylko dwukrotnie. Pierwszy raz w Fillmore West w San Francisco, a drugi raz telewizyjnym programie Johnny'ego Casha.
Część z tych muzyków można spotkać na albumach Boba Dylana. Zwłaszcza perkusista, zmarły 12.9.2004 r. Kenneth Buttrey, przyczynił się do ich brzmienia. Grał on wcześniej w grupie McCoya The Escorts, która akompaniowała Brendzie Lee. Po Area Code 615 grał na kilku albumach Neila Younga (m.in. Harvest). Moss także grał we wspomnianym zespole The Escorts.
Nazwa grupy wzięła się od kodu telefonicznego miasta Nashville.
Po rozwiązaniu Area Code 615 Wayne Moss, Mac Gayden i Kenneth Buttrey założyli zespół Barefoot Jerry dobierając sobie klawiszowca Johna Harrisa. Grupa wydała 7 albumów. Ostatnio ukazał się na DVD dokument Heartworn Highways o zespole nakręcony w 1976 r. Buttrey odszedł w 1972 r. do zespołu Neila Younga. Barefoot Jerry dotrwali do 1977 r. chociaż jedynym muzykiem z oryginalnego składu pozostał tylko Wayne Moss. W 1976 r. doszedł do nich Charlie McCoy.
 http://pl.wikipedia.org/

Area Code 615 was the name of a Nashville country rock band active in the late 1960s and early 1970s, taking their name from the telephone area code, which at the time covered all of Central and Eastern Tennessee. The band was made up of session musicians, recording only two albums before resuming normal session work. Several of the members were backing musicians for Bob Dylan's Blonde on Blonde and Nashville Skyline albums and on recordings by Billy Swan.
Their best known work was "Stone Fox Chase", which was used as the theme to the British Broadcasting Corporation's music programme The Old Grey Whistle Test.
Mac Gayden is well known as a session guitarist and is renowned for his innovative wah-wah slide guitar technique, as showcased on the early 1970s J.J. Cale hit "Crazy Mama". He is also successful pop songwriter who co-wrote (with Buzz Cason) the perennial hit "Everlasting Love" as well a number of successful bubblegum pop songs including "Hayride", which was a major Australian hit for Flying Circus.
Moss, Gayden, and Buttrey went on to play with Nashville-based Barefoot Jerry, which continues to perform occasionally today. David Briggs later worked with Elvis Presley and Joan Baez.
Their cover of Classical Gas, from the 1970 "Trip in the Country" album is sampled and featured in the Latest (Jan 2010) Irish & UK Guinness TV Commercials.
from: http://en.wikipedia.org

Area Code 615 - Area Code 615 (1969)

1. Classical Gal
2. Crazy Arms - Get Back
3. Hey Jude
4. I've Been Loving You Too Long
5. Lady Madonna
6. Lil' Maggie
7. Nashville 9 - NY 1
8. Ruby
9. Southern Comfort
10. Why Ask Why

http://sharebee.com/7303c11f

Hard and Heavy

Sam Samudio, to nie nikt inny jak słynny Sam the Sham, który z grupą  the Pharaohs wydał wielki hit pt. "Wooly Bully".
Ale od początku. Domingo "Sam" Samudio, urodził się w 1937 roku  Dallas. W szkole średniej był DJ'em, ale szybko przerzucił się na gitarę i z grupą przyjaciół założył pierwszą kapelę. Po ukończeniu liceum zaciągnął się do wojska, a następnie na sześć lat osiadł w Panamie.
Po powrocie do USA, w swoim rodzinnym mieście zakłada grupę the Pharaohs. Wtedy też, zainspirowany Yulem Brynnerem w filmie "Dziesięć Przykazań", pojawia się na jego głowie turban - znak ropoznawczy Sama the Shama. W 1962 the Pharaohs wydają singla, ale bardzo słaba sprzedaż powoduje rozpad zespołu.
W maju 1963 roku Samudio wstępuje do kapeli Andy and The Nightriders, w której zostaje klawiszowcem. Po personalnych zawirowaniach, jeszcze w tym samym roku zespół zostaje przemianowany na Sam the Sham and The Pharaohs i zaczynają nagrywać dla Pen Label w Memphis.
W roku 1965 nagrywają wspomniane "Wooly Bully". Utwór z miejsca staje się ogromnym hitem, 3milionową sprzedażą, a album osiąga status złotej płyty.
11 miesięcy po odniesieniu sukcesu z "Wool Bully", grupa rozpada się, z powodu kłótni o pieniądze. Menedżer Sama odkrywa grupę Tony Gee & the Gypsys i angażuje ją do the Pharaohs. W nowym składzie ponownie podbijają listy przebojów, osiągając ponad milion sprzedanych kopii singla "  Lil' Red Riding Hood".
W roku 1967 do zespołu dołącza żeńskie trio the Shamettes i jako Sam the Sham & the Pharaohs and the Shamettes wyruszają na tournee po Azji, a pod koniec tego samego roku dochodzi do kolejnej zmiany nazwy, tym razem na Sam the Sham Revue.
Szczytowym osiągnięciem w jego karierze jest wydan w 1971 roku blues-rockowy album "Sam, Hard and Heavy", na którym gościnnie, w dwóch utworach ("Relativity" oraz "Goin' Upstairs") zagrał Duane Allman. Płyta otrzymała nagrodę Grammy.
Po tych sukcesach kariera Sama Samudio nie była już tak przebojowa. Jego albumy z lat 70-tych przeszły bez echa. Na początku lat 80-tych pracował z Ry Cooderem przy soundtrack'u do Filmu Jacka Nicholsona pt. "Na Granicy".
Obecnie Sam Samudio Jest mówcą motywacyjnym, poetą, a od czasu do czasu daje koncerty.



HOUSE OF SAM

Sam Samudio - Sam, Hard and Heavy (1971)

1. Homework
2. Relativity
3. Lonely Avenue
4. I Know It's Too Late
5. Let's Burn Down the Cornfield
6. Sweet Release
7. Key to the Highway
8. Don't Put Me On
9. 15 Degrees Capricorn Asc
10. Goin' Upstairs

http://sharebee.com/1046d582

Night of the Living Dead: Soundtrack (1968)

1. Spencer Moore - Driveway to the Cemetary (Main Title)
2. William Loose / Loose-Seeley - At the Gravesite / Flight / Refuge
3. George Hormel - Farmhouse / First Approach
4. Ib Glindemann - Ghoulash (JR's Demise)
5. George Hormel / Loose-Seeley / Ib Glindemann - Boarding Up
6. Phil Green / George Hormel - First Radio Report / Torch on the Porch
7. George Hormel - Boarding Up 2 / Discovery: Gun 'n Ammo
8. Spencer Moore - Cleaning House
9. Ib Glindemann - First Advance
10. George Hormel / Jack Meakin - Discovery of TV / Preparing to Escape / Tom and Judy
11. George Hormel - Attempted Escape
12. George Hormel / Karl Hardman - Truck on Fire / Ben Attacks Harry / Leg of Leg
13. George Hormel - Beat 'Em or Burn 'Em / Final Advance
14. Karl Hardman / Spencer Moore - Helen's Death / Dawn / Posse in the Fields / Ben Awakes
15. Spencer Moore - OK Vince / Funeral Pyre (End Title)

http://sharebee.com/e15b79b9

Take A Picture

Born in a New York suburb, songwriter extraordinaire Margo Guryan ironically enough grew up to create one of the most exquisite and appealing, if little heard, one-shot "California" (although actually recorded on the East Coast) soft-pop gems of the kaleidoscopic late '60s (copies have fetched upwards of 200 dollars on the collector's circuit), before gradually disappearing from the scene. Despite the brief shelf life of her commercial career, her musical legacy actually proves far-reaching, stretching across various decades and serving several roles, from serious composer to reluctant performer to songwriter-for-hire and producer to teacher. Her single released album also resonated throughout the pop underground of the 1990s and beyond, serving as a primary inspiration for bands and artists like Wondermints and Linus of Hollywood.
Margo Guryan began her musical path as a child, taking up the study of piano in the first grade and continuing through high school and into Boston University, where she studied classical music even though she was attracted to certain kinds of pop music, particularly jazz, which she had fallen in love with in high school. Never a fan of performing, Guryan switched from her piano curriculum, for which she would have had to complete a senior recital, to composition in her sophomore year at Boston. Her pop and jazz compositions began garnering immediate attention. Chris Connor became the first artist to record one of her songs, "Moon Ride," which she released on Atlantic Records in 1957.
The summer after she graduated from college, Guryan spent three weeks at the Lenox School of Jazz in Massachusetts, where Ornette Coleman and Gary McFarland were fellow students and the teaching staff included Bill Evans, John Lewis, Milt Jackson, Jim Hall, Max Roach, and Gunther Schuller. Lewis and Schuller signed her to MJQ Music once the session was completed and gave her the assignment of turning Coleman's "Lonely Woman" into a vocal version. Guryan's whole relation to the pop music world morphed, however, when fellow jazzbo Dave Frishberg introduced her to a record that changed her life: the Beach Boys' "God Only Knows." She began listening to any pop/rock music that she could get her hands on and altered her own songwriting tendencies accordingly. After working up a catalog of her own originals, jazz producer Creed Taylor sent Guryan to Columbia's publishing company, April-Blackwood, and manager David Rosner (her eventual husband) was sufficiently impressed enough to set about recording with her an album of her songs. Take a Picture appeared on Bell Records in 1968, by which time Spanky & Our Gang had already recorded a hit version of one of the songs, "Sunday Morning." The album earned positive reviews, but any wider attention was sacrificed to her performing aversion.
As a songwriter, though, it was a thoroughly productive period for Guryan. Claudine Longet, Jackie DeShannon, and Astrud Gilberto all released versions of "Think of Rain" (while Dion and an impressed Harry Nilsson also recorded unreleased versions). "Sunday Morning" was also a hit for Oliver, and it was recorded by Julie London, and Bobbie Gentry and Glen Campbell, among others. Other songs were placed with London, Carmen McCrae, the Lennon Sisters, and Mama Cass Elliot.
Guryan continued composing through the end of the '60s and into the '70s. She moved with her husband to Los Angeles and tried to stay current by writing a few "Watergate" and "earthquake" songs, eventually even succumbing to the disco trend for a single effort, but her personal connection with the music had begun to wane, and she turned to producing other artists. Gradually she began to study and practice classical music again with Howard Richman, the teacher she had originally found for her stepson. She, in turn, became a teacher, and took up composing again in the '90s as a teaching aid for her students. By the end of the decade, interest in her 1968 album had come full circle, garnering raves among pop aficionados, not only in the United States but also in Japan, England, and Europe, while a new generation of artists began embracing her lovely pop songs once again.
from: all music

Margo Guryan - Take A Picture (1968)


1. Sunday Morning
2. Sun
3. Love Songs
4. Thoughts
5. Don't Go Away
6. Take A Picture
7. What Can I Give You
8. Think Of Rain
9. Can You Tell
10. Someone I Know
11. Love
12. I Think A Lot About You
13. It's Alright Now
14. Timothy Gone

http://sharebee.com/f05820d5